Διαταραχές

Το σκοτάδι

2010-07-04T16:44:00.001+03:00

Η νύχτα είναι μόνη της. Στη γωνία. Ο γάιδαρος βαράει το σαμάρι του. Ο γάιδαρος βαράει τον τοίχο. Ο γάιδαρος έχει το κεφάλι του.
Οι πληγές δεν πρέπει να εκπλήσσουν. Τα δόντια θέλουν να δείχνονται.
Το σκοτάδι είναι σα λάσπη. Γυαλίζει.

Προστασία από τον πολίτη

2010-05-02T00:56:00.006+03:00

Και τίποτε άλλο να μην γνώριζα για την Ελλάδα, παρά μόνον το ότι το Υπουργείο Δημόσιας Τάξης μετονομάστηκε σε "Προστασίας του Πολίτη" και μειώθηκαν οι αποδοχές όλων των δημόσιων υπαλλήλων (των εκπαιδευτικών μη εξαιρουμένων) πλην των ενστόλων, θα μπορούσα αυθόρμητα να βγάλω το συμπέρασμα ότι η χώρα αυτή εισέρχεται σε μια σκοτεινή περίοδο.

Κλιμάκιο προστασίας από τον πολίτη, φρουρεί το ναό της δημοκρατίας... μια εικόνα που πρέπει να μας γεμίζει με ένα αίσθημα ασφάλειας, δε βρίσκετε;
Επειδή αναφέρθηκαν περιπτώσεις αναγνωστών που αντί των ορθών αντιδράσεων ανέφεραν συναισθήματα φρίκης, αποτροπιασμού ή ακόμη και τρόμου, παραπέμπουμε όσους εμφανίσουν αντίστοιχα συμπτώματα στην ανάγνωση της Οδύσσειας. Στην εκδοχή του Καβάφη όμως παρακαλώ, αυτή με τα μυρωδικά και τις ηδονές. Την original του Ομήρου αφήστε τη δε θα σας κάνει καλό (εκεί τους τρώει όλους η μαρμάγκα και Οδυσσέας ήταν πολύ κουφαλίτσα).

Λαοκόων

2010-01-26T02:34:00.004+02:00

Στο νερό καθρεφτίζομαι μαύρος

Αυγή πάνω απ' το Μυρτώο

2009-12-27T19:36:00.003+02:00

View Larger Map

χριστουγεννα

2009-12-25T03:09:00.001+02:00

χριστούγεννα,
να πετάξω
να πέσω μπρούμυτα στο μαύρο που δεν έχει πάτο
και με όνειρα να ντύνω το κενό εσαεί
να γελώ με τον τόπο που δεν υπάρχει
να γελώ με τον παφλασμό που θα έκανε
το νερό αν υπήρχε
γραμμές με μαύρο μελάνι στα σκοτεινά
πτερύγια βυθού στο διάστημα
νήματα μπερδεμένα σε πορτοκαλί αναμνήσεις μελών
δίψα που περιφέρεται στο χάος
και ζητά πατρίδα σε αντικατοπτρισμούς

ανάσκελα στο βυθό του γαλαξία
που δεν έχει χρώμα
και να κολυμπώ σε μαγνητικά πεδία
να γελώ με τις σκέψεις που δεν στέκονται
να γελώ με τις λέξεις που δεν έχουμε
στη μεγάλη τσουλήθρα της ανταλλαγής
να κουτρουβαλάω σαν κουβάρι
και στιγμές να σκορπίζονται διάπυρες γύρω και να χάνονται

ένα πεζούλι ασβεστωμένο κάποτε
και λέξεις αφημένες πάνω του
άνεμος που φυσούσε νωτισμένος
και ψυχές που τις έφερνε και τις έπαιρνε
δέντρα στο μακρινό πλανήτη Χ
μη στολίζεις το παράθυρό σου με σημαιάκια κι υποσχέσεις
ξυπνούν στη νύχτα κι αλυχτάνε αγρίμια
στο βενζινάδικο που στέρεψε
Δεν υπάρχουμε πια

Αύριο θα ξυπνήσω και δε θα ξημερώσει για βδομάδες
θα μετράμε τις μέρες κρεμασμένοι απ' τα ρολόγια
και οι ψυχές θ' αρχίσουν πάλι να μαζεύνται σε σμάρια
η μοναξιά θα γίνει φως και θα ταξιδέψει στο άπειρο
γιατί επιστροφή δεν νοείται
κι εκεί απ' όπου έφυγες δε θα γυρίσεις ποτέ
μόνο το τέλος μας έλκει σαν άρχή

Σχοινιάς φθινόπωρο

2009-11-30T23:16:00.003+02:00

ipressions

Σχοινιάς και...

2009-11-15T18:37:00.007+02:00

...όλο και πληθαίνουνε τα λόγια που δεν

-

Βρήκα όμως δυο ωραίες ιστορίες την προηγούμενη εβδομάδα (εκτός από την εφιαλτική διήγηση της Ε.Σ. του προηγούμενου ποστ).
Η μια αφήγηση ενός αληθινού καθώς φαίνεται περιστατικού, μια νύχτα στο Ελσίνκι, από το Μιχάλη:
"it doesn't work any more".
Η άλλη η φανταστική διήγηση ενός δέντρου, απ' αφορμή μια εικόνα στη σύγχρονη Αθήνα, από την αλεπούδα:
"Αστείο πλάσμα ο άνθρωπος".
Διαβάστε κι εξερευνήστε.

σχόλιο από E.Σ. ...

2009-11-11T22:36:00.005+02:00

από E.Σ. - — 3 Νοεμβρίου 2009 @ 17:05

Δεν είναι μπλογκ παρόλο που μοιάζει αρκετά. Ο παραπάνω σύνδεσμος οδηγεί σε ένα από τα σχόλια που αναρτήθηκαν στο opengov.gr στο πλαίσιο της δημόσιας διαβούλευσης για την πρόταση νόμου για τη «Ρύθμιση των χρεών υπερχρεωμένων καταναλωτών».

Είναι ίσως βαρετό και κουραστικό όμως ξεδιπλώνει μια βάρβαρη πραγματικότητα σε ένα κράτος που θέλουμε να το αποκαλούμε δημοκρατία. Μέσα από αυτό και από πολλά άλλα σχόλια αποκαλύπτεται ζοφερή εικόνα ενός συστήματος όπου οι πανίσχυρες τράπεζες παίρνουν πολίτες και τους μετατρέπουν σε σκλάβους. Έτσι απλά. Τα δάνεια (και οι δανειολήπτες μαζί) είναι ιδιοκτησία τους και έχουν το δικαίωμα μάλιστα να τα μεταπουλάνε σε τρίτες εταιρίες που αναλαμβάνουν την πιο βρώμικη δουλειά...

Beauty of the beast

2009-10-24T01:15:00.002+03:00

Επωάζω το σκοτάδι της αύριο
τον αχινό της καρδιάς
Το τέλος είναι σίγουρο
μα ο βασανιστής περιμένει δίπλα στην πόρτα
Έχει το πάνω χέρι και το ξέρει

Διαγώνιο φως διαθλάται
ξεδιπλώνοντας
την αγριότητά του σε συνιστώσες
Κόκκινο, πράσινο, ιώδες-μπλέ
βάφουν στο πρόσωπο το ανοίκειο

Πλησιάζω τον καθρέφτη
και κοιτώ πίσω μου
μια ατελείωτη σειρά από δίδυμα είδωλα
Δε χρειάζομαι μαχαίρι
αφήνω το φως να κάνει τη δουλειά

Α, οι καλοί φονιάδες,
οι σωστές δουλειές, βότσαλα μετρημένα στην τσέπη
οι γερές ραφές, στα ρούχα του αυτοκράτορα
το χρυσάφι, μετρημένο σε κεφάλια στρατιωτών
Μα ο κόσμος ποτέ δεν ήταν σε τάξη
η ανυπαρξία επιστρέφει ανά πάσα στιγμή

Από δω ως εκεί [γραμμές]

2009-10-04T02:21:00.004+03:00

έρημος

φτερό λιβελούλας

ακίδες

νερό της θάλασσας

Χωρίς λόγια

2009-08-24T02:45:00.002+03:00

Ακτή

2009-08-10T00:02:00.004+03:00

Σε τούτη την ακτή των Αμπελοκήπων τα τζιτζίκια λαλούν στην εσωτερική πλευρά του τυμπάνου του αυτιού μου.

Neda

2009-06-21T17:52:00.007+03:00

Neda στα φαρσί (τα περσικά) σημαίνει φωνή ή κάλεσμα.

Neda το όνομα μιας νεαρής ιρανής που έχασε χθες τη ζωή της στις διαδηλώσεις στο Ιραν.
Στο youtube μπορείτε να δείτε το θάνατό της.
Τις τελευταίες στιγμές της στην άκρη του δρόμου.
Το πρόσωπό της να πνίγεται στο αίμα και τις κραυγές του πατέρα της, απ' ότι φαίνεται, που ήταν δίπλα της. Η φωνή αυτή που σα να την καλεί να μείνει στη ζωή είναι αντριχιαστική. Οι λεπτομέρειες φυσικά είναι πολύ δύσκολο να εξακριβωθούν. Όμως δεκάδες (ή και πολύ περισσότεροι) άνθρωποι κακοποιούνται και σκοτώνονται στο Ιραν αυτές τις μέρες από ένα καθεστώς που διχάζεται και κλονίζεται. Εκτομμύρια διαδηλώνουν στους δρόμους αψηφώντας το θάνατο. Προφανώς η κατάσταση στη χώρα είναι πολύπλοκη. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι στο Ιραν υπάρχει ένας πολιτισμός που εξελίσσεται εδώ και πάνω από πέντε χιλιάδες χρόνια. Ένας πολιτισμός με τεράστια πνευματική και καλλιτεχνική παράδοση. Είναι χαρακτηριστικό ότι Ιραν εξισλαμίσθηκε αλλά δεν αραβοποιήθηκε. Αντίθετα διαμόρφωσε ένα δικό του Ισλαμ σαφώς πιο εξευγενισμένο. Είναι καθαρό ότι στο Ιράν σήμερα μια μεγάλη μερίδα του πληθυσμού ζητάει να απελευθερωθεί από τον μεσαιωνικό συντηρητισμό των σκληροπυρηνικών ισλαμιστών.

Και η εικόνα της Neda γίνεται σύμβολο της βαρβαρότητας του καθεστώτος, σύμβολο της επιθυμίας των Ιρανών για ελευθερία.

[Δε σας βάζω links για τα βίντεο, μπορείτε να τα βρείτε μόνοι σας.]

Εδώ όμως βρήκα δύο κείμενα που αποδίδονται στη αδελφή της Neda. Ακόμη κι αν δεν είναι γνήσια, πιστεύω πως είναι αληθινά στην περιγραφή της επιθυμίας των Ιρανών για ελευθερία:

"Ποθούσε να ανεμίσει τα μαλλιά της ελεύθερα στον άνεμο" η Neda...

Αγριοπερίστερα

2009-06-19T02:34:00.008+03:00

Ναι, ξέρω, δε διακρίνονται. Τα αγριοπερίστερα, λέω, δε διακρίνονται. Μπορείτε να κάνετε κλικ πάνω στην ασπρόμαυρη εικόνα και να δείτε την έγχρωμη μεγαλύτερη, αλλά πάλι δε διακρίνονται. Πρέπει να με πιστέψετε...

Πρωινό σε τόνους του λευκού

2009-05-28T00:30:00.003+03:00

...ή αλλιώς πρωινό στο Νότιο Ευβοϊκό ή αλλιώς εξαΰλωση πλοίου ή αλλιώς τα πλωτά νησιά ή αλλιώς η θάλασσα σαν την επιδερμίδα του χρόνου μια στις τόσες ηρεμεί και λιώνει σε σιωπή ή αλλιώς πιάσε τον καπνό σα νατανε μαντήλι και το καράβι στριφογύρνα σα να τανε σφεντόνα, μια πινελιά καρφωμένη με το σφυρί εκεί στο σημείο της επιθυμίας κι ένα νησί διανθίζει την ανάγκη με υποσχέσεις -πάρε την κορυφογραμμή του μόνο και τη μελωδία της κράτα- ψαρόβαρκες σα μπίλιες στο άδειο γήπεδο αλιεύουν στα βαθιά υπολείμματα θαλάσσιας ζωής.

Αιγαίο ξημερώματα...

2009-05-25T23:01:00.003+03:00

...ή καλύτερα, πάνω απ' το Αιγαίο ξημερώματα. Μέσα σε μια μαγευτική σιωπή από το βουνό ψηλά. Η θάλασσα ακύμαντη εκτείνεται προς την ανατολή. Ο Κάβοντόρος "λάδι" όπως πολύ σπάνια θα τον δει κανείς.

Δρόμοι του διαδικτύου...

2009-05-22T23:25:00.005+03:00

Τί κάνεις όταν νιώθεις ότι γέρνεις από τη μια πλευρά; Το ψάχνεις στο Google φυσικά! Και ώ, του θαύματος!

Ουρανός μακριά

2009-05-07T18:28:00.004+03:00

Κοίταξε την εικόνα κι αφέσου μέσα της. Σε τραβάνε ψηλά τα σύννεφα στον αέρα καθώς σκορπίζονται σαν πούπουλα οι ατμοί. Μακριά, ταξιδεύεις στον ουρανό. Ανεβαίνεις τα συννεφάκια σα σκαλοπάτια. Μπορείς να υποθέσεις και το πέρασμα των εποχών - "θυμάσαι πέρσι το καλοκαίρι;" μπορείς να ψιθυρίσεις, θα ναι σα να πατάς γκάζι. μωρό μου! Μπορείς ακόμη να καρφιτσώσεις τα στιχάκια σου ψηλά στα λευκά. Θα κυματίζουν όλο χάρη με τις κινήσεις των νεφών καμπυλώνοντας σαν τόξα, αραιώνοντας και πυκνώνοντας σαν νοήματα! Το μπλε στο βάθος σαν τις επιθυμίες, όσο πάει και σκουραίνει, γίνεται νύχτα. Μα έτσι εκ του μακρόθεν, κατά μόνας και κατά προτίμηση μέσω καταχωρήσεων ιστολογίου, παίζεται σαφώς καλύτερα το παιχνίδι της αγάπης. Σχηματίζει ωραίες, δραματικές, ολίγον επεξεργασμένες -για το καλύτερο, δε θα τρελαθούμε τώρα- εικόνες. Ταιριάζει αρμονικά με την καθημερινότητά μας, με τη γωνίτσα που είναι λογικό να διατίθεται για το σκοπό αυτό και μάλιστα ίσως καταφέρνει, ειδικά έτσι, ν' αφήνει ανάμνηση πράξεων μεγάλων και τελείων - να βρίσκαμε και μια κάθαρση, καλά θα ήταν, μα αυτή θέλει κάποια θυσία, ευθύνες -ίσως και ποινικές, τρέχα γύρευε, όμως δεν πειράζει, προχωράμε και δεν περιοριζόμαστε γιατί κατά τ' άλλα ο κόσμος είναι μεγάλος και παρόλη την εκάστοτε κρίση επιβιώνουμε αξιοπρεπώς. Και καθείς κάπου σιτίζεται για τ' απαραίτητα, άλλος στο πρυτανείο, άλλος στην αγορά και κάποιοι πάλι στους αγρούς. Κι αν έχουμε και κάποιες απώλειες, αναμενόμενο, δεν ήταν; Κάποιος θα πεθάνει από δηλητηρίαση, άλλος από ανία, άλλος απρόβλεπτα τελείως, από καθαρό ατύχημα. Θα 'ταν ωραίο, θα πρεπε σίγουρα να υπάρχει ένα σύστημα να μαρκάρονται αυτόματα τα ιστολόγια των πεθαμένων, deceased, departed ή passed away, έτσι κομψά από το σύστημα, έτσι που οι πράξεις και οι παρελθούσες εποχές να ντύνονται μιαν αχλύ. Να μένουν έτσι στο server αναρτημένες εσαεί, μέχρι το τέλος του ηλεκτρισμού -θα είναι κι αυτό δραματικό το δίχως άλλο, θα έχει σίγουρα ένα "παφ".

Μπαίνει φως

2009-04-29T01:41:00.002+03:00

Το ξέρω

2009-04-15T23:38:00.003+03:00

Το ξέρω καιρό τώρα πως τα δέντρα δε ριζώνουνε μόνο στη γη αλλά και στον ουρανό.

Πόση;

2009-03-20T20:24:00.005+02:00

Πόση άγνοια, πόση αναισθησία, πόση στενοκεφαλιά, πόσες άλλες ανάλογες αρετές χρειάζονται για να ακολουθείς τέτοια πολιτική, για να κάνεις τέτοιες δηλώσεις; «Τα έργα συνεχίζονται και πιστεύω ακράδαντα ότι ένα τέτοιο στρατηγικής σημασίας για την Ελλάδα έργο θα προχωρήσει πλέον ανεμπόδιστα και θα τελειώσει», έτσι δήλωσε ο κύριος αυτός. Προκειμένου για ένα έργο που έχει καταδικαστεί από χίλιες πλευρές, ένα έργο που έχει απορριφθεί 4 φορές από το Συμβούλιο της Επικρατείας.

Κύριε εισαγγελέα, θα ήθελα να βρω τις χειρότερες ύβρεις για να εξυβρίσω τους κυβερνώντες και κατρέφοντες αυτή τη χώρα, μα πρέπει να είμαι πολύ προσεκτικός για να μη σας βάλω σε κόπο τώρα με το αυτεπάγγελτο. Το να εξυβρίζεις τους εξουσιάζοντες πρέπει λοιπόν να είναι αυτεπάγγελτο αδίκημα. Το να καταστρέφεις μια χώρα και ειδικά το φυσικό της περιβάλλον, την πιο σημαντική κληρονομιά της, απ'ότι φαίνεται δεν είναι αυτεπάγγελτο αδίκημα. Θα ήθελα να βρω λόγια που να έχουν δύναμη να σταματήσουν αυτό το κακό, αλλά δε νομίζω πως έχω τέτοια ελπίδα...

===
Δες εδώ: http://aheloos.blogspot.com/

Το αυτό...

2009-03-15T01:58:00.003+02:00

το αυτό όπως φαίνεται αυτή τη νύχτα...
...είδωλο κι αυτό μες απ'το φακό στο σένσορα της μηχανής, επεξεργασμένα δεδομένα που γίνονται αρχείο raw στην κάρτα, αντιγραμμένο στον υπολογιστή, επεξεργασμένη εικόνα αποθηκευμένη σε μορφή jpg και μεταφερμένη σε κάποιον server στην Αμερική απ'όπου την καλεί ο browser που χρησιμοποιείτε για να την μεταφέρει στη μνήμη του δικού σας υπολογιστή, να την εμφανίσει στην οθόνη σας κι από εκεί να γίνει είδωλο στον αμφιβληστροειδή σας και να πάρει το δρόμο για τα ενδότερα... άραγε πόση σχέση έχει με το φεγγάρι μετά από μια τόσο μακριά περιπέτεια;

[την εικόνα κατέγραψε πριν από λίγη ώρα η κάμερα του ανταποκριτή μας στους Αμπελόκηπους]

Αυτό και το είδωλο

2009-03-11T01:07:00.003+02:00

φωτογραφίες μέσα από τζάμι (Madinat Jumeirah, 2006)

Αναμνήσεις απ'το μέλλον

2009-03-06T21:19:00.022+02:00

Αν η σχέση του τίτλου με τη φωτό σου φαίνεται σκοτεινή και αινιγματική, σκέψου ότι το παρόν είναι ένα κομμάτι απ΄το μέλλον της προηγούμενης στιγμής.

Βία στην Ελλάδα...

2008-12-11T01:35:00.001+02:00

Βία στην Ελλάδα των ατιμώρητων ενόχων.

Οι πρώην βασανιστές κυκλοφορούν ανενόχλητοι και μηνύουν τα θύματά τους.
Ατιμώρητα εγκλήματα.

Οι μεγάλες απάτες κουκουλώθηκαν και με τη λαϊκή ψήφο μάλιστα.
Ατιμώρητο πλιάτσικο.

Η προηγούμενη δολοφονία νεαρού από αστυνομικό στα Εξάρχεια αθωώθηκε λόγω ... βρασμού ψυχής.
Ατιμώρητα εγκλήματα.

Τα εκατομμύρια έγιναν στραγάλια, μα το αυτί τους δεν ιδρώνει. Ξέρουν ότι θα τη βγάλουν καθαρή.
Ατιμώρητο πλιάτσικο.

Ο υπουργός Δημόσιων Έργων Ιδιωτικής Ωφέλειας και Καταστροφής του Περιβάλλοντος παραμένει χρόνια τώρα στο απυρόβλητο.
Ατιμώρητα εγκλήματα.

... και στη λίστα αυτή μπορείς να συμπληρώσεις όσα θες.

Οι κυβερνώντες διαχειρίζονται την απάτη και το τεράστιο ολοένα αυξανόμενο χρέος (και χάος) που αυτή έχει συσσωρεύσει.
Οι ψηφοφόροι αθωώνουμε τους κυβερνώντες.
Όλοι φροντίζουμε να αθωώσουμε τους εαυτούς μας.

Το μόνο που μπορεί κανείς να δει στην Ελλάδα του σήμερα είναι απόγνωση. Οι εποχές που ακόμη μπορούσε αυτό το κράτος να οργανωθεί παρήλθαν ανεπιστρεπτί. Το χάος έχει γίνει η καθημερινότητά μας. Η παρανομία το ψωμοτύρι μας. Η συνενοχή είναι αυτό που μας ενώνει. Και το νταϊλίκι έχει γίνει το ήθος μας.

Φανταστείτε έναν νέο που θα τα καταφέρει να δουλέψει και να γίνει φορολογούμενος. Που θα πληρώνει μια ζωή τα χρέη της Ελλάδας του Παπανδρέου, του Μητσοτάκη, του Σημίτη, των Καραμανλήδων, της Ελλάδας που δεν μπορεί να πληρώσει ούτε για τα έξοδα των νοσοκομείων (ποιος θυμάται την παιδεία πια;). Που θα πληρώνει μια ζωή τα χρέη των Ολυμπιακών, που θα πληρώνει υπέρογκα διόδια σε όλα τα εθνικά έργα που τα ξεπούλησαν σε Γερμανούς ή σε Κινέζους ή σε δεν ξέρω εγώ ποιές ιδιωτικές εταιρείες. Που δε θα μπορεί να ανασάνει γιατί στην Αθήνα δεν έμεινε ένα τετράγωνο άχτιστο.

Αλήθεια στην Ελλάδα του 2008 μήπως η μόνη λογική αντίδραση είναι να θέλεις να τα σπάσεις όλα; Υπάρχει κανείς εδώ που πιστεύει ότι το σύστημα αυτό μπορεί να εξυγιανθεί;
Ποιές ιδέες θα μπορούσαν να μας προχωρήσουν και προς τα που;

Βία στην Αθήνα

2008-12-08T10:10:00.008+02:00

άκουσε εδώ ηχητικό ντοκουμέντο από τον ρεπόρτερ του Alpha Radio, Γιώργο Κακούση... από την πλατεία της Ομόνοιας

-UPDATE 19.12.2008- ενημέρωσα το link γιατί το προηγούμενο δε λειτουργούσε πια - κάποιοι -όχι ο δημοσιογράφος- επενέβησαν για να το κόψουν. Φυσικά και δεν είναι παρά ένα ελάχιστο δείγμα από τη βία της αστυνομίας. Είναι όμως τόσο απαράδεκτο όσο και χαρακτηριστικό πιστεύω για τη συμπεριφορά τους και για το καθεστώς ασυδοσίας στο οποίο λειτουργούν.

Τομή τοπίου

2008-11-28T04:20:00.002+02:00

about us

2008-11-01T23:58:00.008+02:00

...κατά παραγγελία.

Ο επαγγελματικός προσανατολισμός μ'εμένα απέτυχε εντελώς. Ίσως γιατί εγώ δυσκολεύομαι να προσδιορίσω τον εαυτό μου (διαρκώς μου ξεφεύγει!). Ίσως γιατί δεν έχω πάψει να νοσταλγώ τη ζωή του ματοβαμμένου πολεμιστή προγόνου... "le carnage et la mort..." Υπάρχει κάπου ένα σεντούκι με αρχαία όπλα. Θαμμένο. Φοβάμαι τα μαχαίρια. Από μικρός είχα μεγάλη αγάπη για το χώμα. Ακόμη μου άρεσε πάντα να σκαρφαλώνω. Στα δέντρα, στα βράχια, ακόμη και σε τοίχους. Μου αρέσει ο φως του ήλιου, το απολαμβάνω σα να ήταν νερό. Το πολύ φως. Έχω μια τάση για απομόνωση. Ευτυχώς έχω και καλούς φίλους. Έχω ζήσει άλλη μια ζωή στο νερό και στη σιωπή. Μ' αρέσει κρύβω θησαυρούς για να βρεθούνε κάποτε. Έχω μια πολύ βαθιά ριζωμένη έχθρα για τους θρησκευτικούς λειτουργούς. Ειδικά τους ανώτερους. Για τη θρησκεία και τη φιλοσοφία, πιστεύω ότι έχουν ολοκληρώσει προ πολλού το ρόλο τους. Αντιπαθώ τήν κριτική όσο παίρνει στα σοβαρά τον εαυτό της. Γενικά αισθάνομαι δυσαρέσκεια για όποιον ή ότι παίρνει πολύ στα σοβαρά τον εαυτό του. Γι' αυτό θα ήθελα να μπορώ να μένω κάτω απ' το νερό αρκετή ώρα. Φοβάμαι την ασφυξία. Φοβάμαι τα ύψη. Φοβάμαι πιο πολύ απ' όλα τον ίδιο το φόβο. Πιστεύω πως έχω κάπου μια πατρίδα. Έχω και το θάνατό μου που με περιμένει. Άραγε θα βρω τη δύναμη να τον χλευάσω; Αυτό το γέλιο θα ήταν η σημαία μου.

Μάσκα που είχα ζωγραφίσει πριν από πολλά χρόνια, σε μια εποχή που μπορούσα ακόμη να φτιάχνω εικόνες με κινήσεις που είχαν νόημα και όχι με το χέρι αγκυλωμένο στάση "Χριστός που ευλογεί τα πλήθη" εξαιτίας του ποντικιού.

Συγγένειες και αντιπαραβολές

2008-09-29T12:51:00.001+03:00

Λεπτομέρεια 1

Κοράλια στα νησιά Fiji. Υποβρύχια φωτογραφία του National Geographic.

Λεπτομέρεια 2

Κατηφέδες στο μπαλκόνι μου.

Λεπτομέρεια 3

Λεπτομέρεια φύλλου δάφνης.

Λεπτομέρεια 4

Kibera διάσημη παραγκούπολη μέσα στο Ναϊρόμπι την πρωτεύουσα της Κένυας.
[Eπάνω επεξεργασμένη εικόνα από το Google earth. Κάτω φωτογραφία από το panoramio.]

Το παγκάκι

2008-09-29T00:50:00.002+03:00

Θάνατος είναι το παγκάκι στο λιμάνι

Σκέψεις για το μέλλον του πλανήτη...

2008-09-16T00:10:00.004+03:00

ή αλλιώς:

Ήμουν δέντρο. Τώρα κολόνα για σύρματα του ηλεκτρισμού.

Ας μην φλυαρήσω περισσότερο...

Είμαι δέντρο

2008-09-04T22:19:00.004+03:00

είμαι δέντρο, δεν είμαι νερό
γέρνω πάνω στην όρθια πλαγιά με παίρνει άνεμος και γέρνω πάνω στο βράχο μα χωρίς να τον αγγίζω αγγίζω φυσάει στη ραχοκοκαλιά μου ένας βοριάς θαλασσινός είμαι ποτισμένος αρμύρα ως την ψυχή κουράστηκα τη θάλασσα τα κύματα τον αχό τους με χαϊδεύουνε τα σύννεφα αυτά με βρέχουν με τυλίγουνε τα χαίρομαι

Η λαμαρίνα

2008-08-20T02:29:00.001+03:00

υπόλειμμα αλατιού στο κατάστρωμα

Under the surface

2008-08-12T19:06:00.003+03:00

θάλασσα, απόγευμα, φως εισρέει στο νερό

μικροσκοπικά ψαράκια έχουν συγκεντρωθεί σε μια εσωτερική "αυλή"

και μια caretta μου κάνει την εξαιρετική χάρη να εμφανιστεί μπροστά στο φακό μου!

το καύκαλό της φέρει ίχνη σημαντικού παλιότερου τραυματισμού

ίσως να ευθύνεται κάποιο από τα αμέτρητα μικρά και μεγάλα ταχύπλοα με τα οποία αλωνίζουμε τις θάλασσες
η συγκεκριμένη χελώνα κατάφερε -φαντάζομαι με δυσκολία- να επιβιώσει, το είδος της είναι αμφίβολο αν θα τα καταφέρει

Τρωάδες;

2008-08-12T19:03:00.002+03:00

Ανατολή - παραλλαγές

2008-08-10T23:21:00.004+03:00

Ανατολή. Δέντρο και σύννεφο.

Ανατολή. Γη και θάλασσα.

Loch Ness

2008-06-19T01:56:00.002+03:00

click for a wider view

The Powerbook

2008-06-17T01:40:00.004+03:00

Γεννήθηκε στο Μάντσεστερ στις 27 Αυγούστου του 1959 και υιοθετήθηκε από ένα ζευγάρι πεντηκοστιανών που την προόριζαν για ιεραπόστολο. Στο σπίτι των θετών της γονιών το διάβασμα θεωρούνταν αμφιβόλου ηθικής δραστηριότητα εκτός κι άν επρόκειτο για τη Βίβλο. Στα δεκάξι της το σκασε απ' το σπίτι αφού τους ανακοίνωσε ότι ήταν ερωτευμένη μ'ένα κορίτσι. Έζησε σε διάφορα μέρη, έκανε διάφορες δουλειές. Στα 23 της έγραψε το πρώτο της βιβλίο "Oranges Are Not The Only Fruit". Σήμερα είναι μια πολυδιαβασμένη και πολυβραβευμένη συγγραφέας. Ο λόγος για την Jeanette Winterson.

Εδώ ένα κομμάτι που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση καθώς το διάβαζα. Σύντομο, ρευστό, δυνατό, απλό. Ένα "μεζεδάκι" για να σου ανοίξει η όρεξη. Από το "The Powerbook". Διάβασε και διάβασε και παραπέρα! Εγώ πέρσι την ανακάλυψα από το γοητευτικό "Πες μου μια ιστορία" που κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Μελάνι (Lighthousekeeping ο πρωτότυπος τίτλος του). Κυκλοφορούν απ'ότι βλέπω κι άλλα βιβλία της σε ελληνική μετάφραση.

Burnt flower

2008-06-17T01:11:00.002+03:00

click for a larger version

Φως

2008-06-09T01:07:00.002+03:00

click for a larger version

Σύνθεση με νερό και χορταριασμένη γη

2008-06-05T23:58:00.006+03:00

Το νερό και η γη. Το νερό που συστρέφεται φιδογυρίζει και κυλάει το γαλάζιο μέσα στη χορταριασμένη κοιλάδα. Και η άνοιξη που ακόμη δεν φούντωσε τα πράσινά της, μα που σε λίγο θα το κάνει. Αφήνει μετέωρο το χρυσό σαν μια στιγμή που σύντομα θα γίνει ανάμνηση. Ν' ανοίξει λοιπόν τώρα ο νεκρός τα μάτια του να την αποτυπώσει!

click for a larger version

διπλή οπτική ΙΙΙ

2008-05-25T14:36:00.009+03:00

click for a larger version

ηφαίστειο από χόρτα, ζαλισμένος φωτογράφος, ένα κάποιο loch, ταραγμένο μυαλό, λίγη επεξεργασία και δεν μπορώ να καταλάβω ποια εικόνα βλέπω, παγιδεύομαι στις παραλλαγές

click for a larger version

γονατίζω στην άκρη στο νερό
δεξιά κάτω απ'την επιφάνεια του νερού κρύβεται μια νύχτα
ο ουρανός είναι γήπεδο
τα χόρτα είναι καταδικασμένα
το χώμα μαύρο
μα η άνοιξη πάλι σε λίγο όλα θα τα πνίξει
η άνοιξη βγαίνει από πάνω
υλικό αποσύνθεσης από κάτω
τα δόντια του γίγαντα γίναν βράχοι
ηφαίστειο από χόρτα
θυμάται το χώμα
φωνάζει επιθυμίες ορφανές
ψυχρός αέρας και η μέρα είναι κι αυτή νύχτα
οι λέξεις σα μερμήγκια που χάσαν τη σειρά τους
ερευνούν στα κλαριά και κουβαλούν κι άλλο σκοτάδι
γέρνω στα υγρά χαλίκια και ονειρεύομαι πάλι
το σώμα της γης

διπλή οπτική Ι, διπλή οπτική ΙΙ

Κανονικότητα

2008-04-17T02:01:00.005+03:00

Διάβασέ το!

2008-03-19T10:33:00.004+02:00

Μια μεγάλη στιγμή για την κοινωνιο ψυχολογική ανάλυση του Έλληνα:

Όταν ο Χ2 έχει κέφια...

στάθηκα στην άκρη της θάλασσας

2008-02-04T01:33:00.001+02:00

αδιέξοδη δύση στο Ιόνιο

νερό, άνεμος και φως, απέραντη γλυκύτητα στο νότιο Ευβοϊκό

διάφανο νερό και πέτρες στο Σούνιο

εσωτερικό αχιβάδας, ένα απόγευμα του 2006 στο Σούνιο

Όνειρο

2007-11-15T03:58:00.001+02:00

Ζω σε ένα όνειρο
Το άρρητο με κυκλώνει σα σκοτάδι, σα νερό να τα μουλιάσει όλα
Γαυγίζει ένας φανταστικός σκύλος πριν μιλήσω
κι έπειτα ακυρώνεται σ' ένα όνειρο που νομίζω πως είδα
Η χελώνα πρέπει να γεμίσει το κενό της
Ο άνθρωπος εξαπλώνεται πάνω στη γή
σαν αρρώστια
Οι ψυχές συμπιέζονται και διαρρέουν στο σκοτάδι σαν πρόβατα
Ο θάνατος. Και η αγωνία του. Είναι ένα μάθημα ανυπόφορο.
Το ανυπόφορο είναι ένα μάθημα διαρκές.

Τα βουνά είναι όμορφα οι δρόμοι απέραντοι
Διασχίζω την Ασία
μα έχω ξεχάσει την ψυχή μου
Σε κάθε γωνιά υπάρχει υπάρχει ένα όπλο
Φανταστικό μα έτοιμο να κροταλίσει
"Έχεις ξεχάσει την ψυχή σου"
Ο κόσμος γέμισε πέτρες
Θυμάσαι;

Ο θάνατος προστατεύει
[είναι στο μπαλκόνι και περιμένει]
Υπάρχει η δυνατότητα να γείρεις σε ένα σημείο στο σύμπαν
και να μυρίσεις την πατρίδα σου, ότι είναι εκεί ακριβώς;
Κάποιος χτυπάει την πόρτα
κι εγώ έχω κλειστεί έξω απ'τον εαυτό μου
Φοβάμαι πως το σώμα μου κατοικεί πια σε άλλη ψυχή

Τα δώρα της φωτιάς... να τα!

2007-09-15T21:22:00.001+03:00

Οι φωτιές έκαψαν.
Υφυπουργός και δήμαρχος υπέγραψαν.
Στο τσακα τσάκα να προλάβουμε πριν τις εκλογές!
Το τσιμέντο αδημονεί.
Κάποιοι αδημονούν να φάνε τα "φιλέτα" που τους "έψησαν" οι πυρκαγιές.

Μπορεί η εικόνα της φωτιάς να μας σοκάρησε, μπορεί ορισμένα από τα δάση που κάηκαν να είναι αναντικατάστατα, όμως στις περισσότερες περιοχές η πραγματική, η μόνιμη ζημιά στο φυσικό περιβάλλον θα γίνει τώρα.

Πολλές από τις περιοχές που κάηκαν προστατεύονται τις γυρόφερναν χρόνια όλοι αυτοί που ενδιαφέρονται για την "αξιοποίησή" τους παρόλο που προστατεύονται από διεθνείς συμβάσεις. Τώρα βρήκαν την ευκαιρία που τόσον καιρό έψαχναν;

Δες κι εδώ.

Το δώρο της φωτιάς

2007-08-29T16:48:00.002+03:00

Γιατί περί δώρου πρόκειται.

Κατ' αρχήν πες μου, σκέψου, πως αλλιώς θα έβρισκε δικαιολογία μια κυβέρνηση να μοιράζει απροκάλυπτα μετρητά λίγο πριν τις εκλογές χωρίς να επισύρει την κατακραυγή μας; Δώρο λοιπόν η φωτιά!

Κι έπειτα τι καλύτερο για την ανάπτυξη της Πελοποννήσου ολόκληρης, από αυτές τις φωτιές; Τι καλύτερη ευκαιρία από όλα αυτά τα χρήματα που θα ακολουθήσουν μια τόση μεγάλη φυσική καταστροφή; Θα δοθούν δισεκατομμύρια ευρώ και δε θα δοθούν βέβαια για την αποκατάσταση της φύσης που καταστράφηκε. Θα
επενδυθούν σε κτήρια, σε εγκαταστάσεις, σε δρόμους και σε υποδομές "ανάπτυξης" φυσικά. Και βέβαια το μοίρασμα των χρημάτων αυτών θα είναι μια πολύ σοβαρή και επωφελής δουλειά για την επόμενη κυβέρνηση. Δώρο η φωτιά για όλους λοιπόν!

Ακόμη και τα χρήματα που θα προορίζονται για τις αναδασώσεις, θα δοθούν πρώτα απ'όλα για να πληρωθούν εργολάβοι και μπουλντόζες να ανοίξουν δρόμους και να χτίσουν αντιπλημμυρικά έργα. Έπειτα άλλοι εργολάβοι θα φυτέψουν δέντρα που θα κάνουν περισσότερη ζημια ίσως γιατί η μελέτη ή δε θα γίνει καθόλου ή δε θα δοθεί στους καθ' ύλην αρμόδιους επιστήμονες αλλά σε όποιον έχει τα μέσα να την πάρει.
Έτσι γίνεται σε αυτή τη χώρα. Σε αυτή τη χώρα όπου μια κυβέρνηση αδιαφορεί πλήρως (ένα μόνο παράδειγμα) για το περιβάλλον, βάζει πρακτικά λουκέτο στους εθνικούς δρυμούς και σχεδόν κανένας δεν το έχει αντιληφθεί.

Η φωτιές αυτές όπως και όλες οι προηγούμενες εναρμονίζονται άριστα με το πως αντιμετωπίζουμε τη φύση και το περιβάλλον στην Ελλάδα: ένα εμπόδιο στο δρόμο της ανάπτυξης. Παρόλο το θέαμά τους μας μαυρίζει την ψυχή οι φωτιές αυτές δεν είναι παρά μια αρμονική συνέργεια στο "έργο" της κυβέρνησής μας.. Ένα μεγάλο δώρο η φωτιά!

Ποιός σέβεται τη φύση στην Ελλάδα;
Ποιός την αγαπάει;
Ποιός νοιάστηκε, ποιός νοιάζεται, ποιός θα νοιαστεί;

Στα βαθιά...

2007-07-15T02:18:00.001+03:00

στα σκοτεινά...

in an octopus's garden

πρόσωπο με πρόσωπο μ'έναν οικείο άγνωστο

Καλοκαίρι

2007-07-15T02:09:00.002+03:00

I'm going underwater...

Χειμώνας - Άνοιξη

2007-07-15T01:28:00.001+03:00

Ένα νερό γκρεμίζεται από ψηλά στην πλάτη μου
έχω φτερά
και εισχωρώ στο σκοτάδι

Σ' έναν εσωτερικό ουρανό ήταν γραμμένα τ'αστέρια της απόγνωσης
Στο τραπέζι υπάρχει τώρα ένας νεκρός
στη σπηλιά με το έναστρο σκοτάδι

Στάγδην στη γούρνα το ποτέ πια
κρατώ το κλάμα στη μασχάλη σα φρατζόλα
να θρεψω το μέλλον
ύπτια η ψυχή μου γέρικο σκυλί παιδάκι στο κλάμα

Δε σου έδωσα ποτέ τίποτα

Σκεφτόμουνα αν υπάρχει κάποιο νόημα που ζούμε και άλλην εικόνα δεν έβρισκα από εκείνη ενός έναστρου μαύρου.

Άσαρκο το εσύ το εγώ μετέωρο σα δέντρο τη νύχτα

Θέλω να μιλάς σα να γράφεις αόρατους κύκλους επάνω στο τραπέζι με το νερό που χύθηκε.

Οι πασχαλιές ομολογούν την ήττα τους
χαρά τις κατέλαβε
τα φυλλαράκια τους μωβ σε ντουζ φωτός
και πράσινο μικρών επιφωνημάτων
ολόγυρα ο τόπος κατάστικτος

στον αέρα αιωρείται ένα θαύμα σαν χέρι
μεθυσμένο απ τη επιθυμία του
επιθυμία σαν βοτσαλο
που γυρνάει μέσα στα δάχτυλα

δεν έχω το τσεκούρι της στιγμής
είμαι βλαστός άκαιρος άφαντος
μόνον εσύ με είδες
κι οι νύχτες που νιώσαν την εγγύτητά μου
κρυφές
στο σκόρπισμα της απουσίας της σκόνης των σπόρων
τού ίμερου των έτσι και των πως
γέρνεις το κεφάλι διαγράφεις τη σιωπή την πτώση
διαπαντός εσύ

Dhow πριν τον κυκλώνα

2007-06-11T23:06:00.001+03:00

click on it, it's a window

Εικόνα με ρύζι και νερό

2007-03-11T15:45:00.001+02:00

Κατέβαινα τα σκαλοπάτια προς το μετρό μ' ένα ποτήρι νερό στο χέρι. Κατέβαινα από την κυλιόμενη σκάλα και το νερό δεν κινδύνευε. Το νερό είναι το υλικό της ψυχής λένε. Όχι ακριβώς. Το νερό είναι αυτό που επιθυμεί η ψυχή. Το παιχνίδι της ψυχής. Το μετρό είναι εκεί κάτω που κατεβαίνεις και χώνεσαι και υπάρχουν εκδοτήρια και πιο κάτω σήραγγες όπου παίζεται το σοβαρό παιχνίδι της κυκλοφορίας. Οι άνθρωποι στο μετρό είμαστε σαν αδιάφοροι. Σαν να είναι φυσικό. Δεν είμαι μόνο εγώ με το ποτήρι. Όλοι έχουν ένα ποτήρι. Και στις τσέπες τους ρύζι. Περίεργο, ε; Είναι παρανοϊκό. Σαν μια ταινία επιστημονικής φαντασίας. Κι όμως... Σε κάθε ένα κεφάλι, σε κάθε ένα μυαλό υπάρχει ένα παραμύθι με μάγισσα. Καθόλου επιστημονικό αυτό.

Μα όλη αυτή η ανάλυση είναι περιττή. Τουλάχιστον για την εξελιξη της ιστορίας μας. Πρακτικά τίποτε από όλα αυτά δε με ενδιέφερε. Ακολουθούσα την κατάδική μου διαδρομή μέσα στους διαδρόμους. Η μάγισσα στο παραμύθι που είχα στο μυαλό μου, ναι αυτή με απασχολούσε και κάθε τόσο μου χυνότανε και λίγο νερό απ'το ποτήρι. Και να σκεφτείς ότι πάντα μου άρεσε πιο πολύ η επιστημονική φαντασία... Πώς έγινε η διαδρομή μου να μην μπορεί να ξεμπλεχτεί; Πως θα πετάξουμε το χαρταητό τώρα; Αχ το βλέπω στα μάτια σου, φοβάσαι ότι θ'αρχίσει να βρέχει! Όχι εδώ στα λαγούμια δε βρέχει. Και ούτε με χαρταητούς χρειάζεται να ασχοληθούμε. Ας πάρουμε αυτή τη σκάλα. Πάει πιο βαθιά! Υπάρχει πάντα και ο Ιούλιος Βερν. Μπορεί να βρούμε στο πιο κάτω κάτω επίπεδο ένα άλλον ουρανό. Γαλάζιο απαλό και φυσικά ζωγραφιστό. Λες να βρέχει κιόλας εκεί κάτω; Στον Ιούλιο Βερν είχε και τρικυμίες θυμάμαι στις υπόγειες θάλασσες. Αηδίες... Είχε μήπως και απέραντους κλιμακωτούς οριζώνες; Ανεβαίνω με δυσκολία. Στις κυλιόμενες σκάλες. Με δυσκολία σα να ασθμαίνουν οι σκάλες. Καποιανού η τσέπη τρύπησε και χύθηκε ρύζι και το αλέθουν οι αρθρώσεις των μετάλλων. Ανεβαίνω όμως. Δίψασα. Πίνω το πατήρι το νερό. Δεν ξεδίψασα αλλά έξω βρέχει! Νερό. Φυσικά και δε σε ξεδιψάει η βροχή. Αντέχω όμως μέχρι το σπίτι. Θα φτάσω βρεμμένος και θα πιω πολύ νερό!

Eυχαριστώ την atg για την ευγενική της πρόσκληση.
Είμια σίγουρος ότι θα προκύψει χάος από αυτό το παιχνίδι για υτ΄οκαι αθλοθετώ με τη σειρά μου τις λέξεις:
κουκουνάρι, σφεντόνα, όνειρο, καράβι, πολέμαρχος.
Καλώ πάλι την atg (γράψε μια καλή ιστορία τώρα!), την mindstripper (παρόλο που μπορεί να με βρίσει:), τον αγαπητό μου Χ2 (κανονικά πρέπει να γράψει 2 ιστορίες), τη Γιουτζίνια (παρόλο που φοβάμαι στην ιδέα του τι μπορεί να γράψει), την andrea (παρόλο που μπορεί να γράψει μια μελοδραματική αηδία) και την AEon FluX. Δεν πειράζει που είναι 6 οι προσκλήσεις... οσο περισσότερες ιστορίες τόσο ταχύτερα βαδίζουμε προς το χάος! χεχε

Ιστορία με φως και νερό

2007-03-11T15:03:00.001+02:00

Και λέω στον εαυτό μου πως δε θα παραδοθώ στην ομορφιά σου παρά με έναν ανάερο τρόπο, χωρίς αγκάθια, χωρίς δεσμά, αφού ξέρω υπάρχεις μέσα μου και πριν και πάντα κι εγώ το ίδιο μ' έναν αδιανόητο τρόπο, μια απίθανη διαδρομή μες στα εκατομμύρια των συνάψεων, ένα σχέδιο μεταβαλλόμενο που υπάρχει στην εισπνοή και χάνεται και σαν όνειρο θα φανεί κάπου πάλι, σαν ένα σύννεφο που περνάει στο γαλάζιο ουρανό την ώρα που κοιμάσαι, κρατάει ένα κίτρινο τριαντάφυλλο χωρίς κανέναν συμβολισμό και φεύγοντας αφήνει το απλωμένο χέρι του πίσω να παίζει με το φως όπως μ' αρέσει να παίζω με το νερό και το φως γίνεται ζεστασιά και το κοιμισμένο σώμα συστρέφεται, κινείται, διατρέχεται από θέρμη το πορτοκαλί τρίχωμα και δεν μπορώ παρά να παραδεχτώ το σώμα του νερού που φέρω, τη βια του, το θέλω που κρύβεται κάτω απ' την επιφάνειά του, τον έρωτά του για τα φωτεινά μάτια που φωτίζουν ακόμη και μες στον ύπνο τους.

Απουσία χρώματος και βασανιστική φθορά

2007-03-09T00:58:00.001+02:00

Αν κάνεις κλικ δε θα δεις παρά την ίδια εικόνα λίγο πιο μεγάλη.

Ιστορία σε ένα δωμάτιο

2007-03-09T00:01:00.001+02:00

- Ένα μεγάλο άδειο δωμάτιο με παρκέ. Είμαι στην άκρη του. Κάτω. Το μάγουλο στο παρκέ. Ένα μεγάλο δωμάτιο με παρκέ. Γεμίζει και αδειάζει με φως. Γεμίζει και αδειάζει με φως. Είμαι στην άκρη του. Κάτω.
Ανάμεσα στην Ευρώπη και στην Ασία έχει έρημο. Ένα δωμάτιο με παρκέ άδειο. Είμαι στην άκρη του. Πεσμένος στο πλάι, μαζεύω τα γόνατα στο στήθος. Τι ωραία! Άδειο δωμάτιο. Ανάμεσα στην Ευρώπη και στην Ασία.
Ανάμεσα στην Ευρώπη και στην Αφρική έχει θάλασσα. Η γη είναι στρογγυλή. Η οθόνη μου τετράγωνη. Το δωμάτιο έχει παρκέ. Είναι άδειο. Γεμίζει και αδειάζει με φως.

- Στο σώμα μου αναπτύσσονται ασυνέχειες. Μαζεύομαι στο σκοτάδι. Απλώνομαι στο φως. Αναπτύσσω μια συμπάθεια με τα φυτά. Φοβάμαι τις ασυνέχειες. Στο φως ξεχνώ. Στο νερό χαίρομαι.

- Πατάω άτσαλα πάνω στις ώρες. Κουτρουβαλάω στα απογεύματα. Περιπλανιέμαι στα πρωινά. Οι νύχτες είναι σαν τσουλήθρες. Τελειώνουν γρήγορα. Σε ξεβράζουν γοργά στο χάραμα. Οι εβδομάδες είναι άνυδρες.

- Λοιπόν, να σου πω κάτι; Για μένα τίποτα. Όλα είναι ανώδυνα. Δεν πονάει τίποτα. Είναι αυτό κάτι. Είναι... Έχεις ζυμώσει; Πώς είναι η ζύμη ένα πράγμα που όλο το γυρνάς και σπάει και πάλι πλάθεται και παλι είναι ένα. Ένα. Γυρνάει, διαβολοφέρνει, σπάει, χάνεται, σου φεύγει και παλι είναι. Και πάλι πλάθεται και πάλι ένα. Η νύχτα είναι ασήμαντη. Ακύμαντη. Η στιγμή είναι αφημένη επάνω στο τοιχάκι σαν δαχτυλίδι.

- Εγώ έφυγα γυμνός και κρυώνω. Άφησα τα ρούχα μου εκεί. Δε μου πέρασε απ'το μυαλό πως θα μπορούσα να συνεχίσω να κυκλοφορώ με τα ίδια ρούχα. Και μέσα στα καινούρια ρούχα μου αισθάνομαι γυμνός. Σα να ξέμεινε ο εαυτός μου αλλού. Φαντάζομαι πως με τον καιρό θα βρω έναν τρόπο να τα φοράω κι αυτά. Θα θελα να ήμουν ηθοποιός! Ν' αλλάζω τις φορεσιές και τους ρόλους, να τους δίνω κάθε φορά πνοή και να είμαι πάντα άτρωτος. Δολοφονημένος ή προδότης, εγκληματίας ή εραστής, υπηρέτης ή βασιλιάς.

- Ανοησίες! Ένα σώμα που να μην οδύνεται. Αυτό ναι!

- Τις προάλλες μια λευκή κουρτίνα πανέμορφη. Που τη φυσαγ' ο αέρας και την πήρε και την ταξίδευε. Και την έριξε -ω θαύμα- πάνω μου. Μ'όλα της τα δάκρυα δροσερά στα σκοτάδια. Μπα; Μα νόμιζα πως την είδα στο φως. Ή να πέφτει πάνω της φως. Όχι, ήταν η ιδέα μου, δεν την είδα φωτισμένη παρά μόνο στο διάδρομο. Με τη λευκή ποδιά. Και τα μεγάλα μάτια. Πολλά περιστατικά. Πολλά αποτρόπαια.

- Ένα σώμα που να μην οδύνεται... Κλείνω τις πόρτες μια μια και φεύγω προς τα μέσα.

- Το ταβάνι ήταν χαμηλό και στον τοίχο είχε πλακάκια.

- Κι όμως, δεν θυμάμαι να είχα ποτέ παρατηρήσει πόσο γλυκά είναι τα δάκρυα υπό το φως μιας πιθανότητας.

- Πονάω εκεί που είναι γραμμένη μέσα μου αυτή η απουσία.

και η αγωνία των ανθρώπων

2007-03-07T00:03:00.001+02:00

Κλικ. Κλικ στη εικόνα για μια ευρύτερη οπτική.

Η αγωνία των δέντρων

2007-03-06T10:04:00.001+02:00

Η λιμνοθάλασσα και ο θεός

2007-03-04T15:26:00.001+02:00

Φωτογραφία από τις λιμνοθάλασσες του Αμβρακικού. Εδώ φαίνεται τμήμα της. Πάτησε στην εικόνα για να τη θαυμάσεις σε πανοραμική εκδοχή.

Στη παλιά γνωστή άγνωστη Νοοτροπία, η οποία μάλιστα μεταφέρθηκε πρόσφατα στο wordpress, μπορείς να δεις -εκτός από όλα τα άλλα ενδιαφέροντα πράγματα- μερικές ακόμη φωτογραφίες από τις λιμνοθάλασσες του Αμβρακικού.

Λούρος ποταμός

2007-03-04T14:48:00.001+02:00

Επεξεργασμένη φωτογραφία. Εδώ φαίνεται τμήμα της. Πάτησε στην εικόνα για να την δεις ολόκληρη.

Η σιωπή

2007-01-11T02:25:00.001+02:00

Η σιωπή ξεκινάει από χαμηλά.

Είμαι στη σκηνή χωρίς λόγια.
Η σκηνή σκοινί.
Διαβαίνω. Δεν έχω. Δεν είμαι.
Εσύ θα δεις ένα βήμα. Αν το κάνω.
Μια πτώση.
Το μπλε φως περιστρέφεται στο δρομο μπροστά μου.
Δεν είναι αυτό που θα ήταν.
Χωρίς λόγια, χωρις ρούχα. Στο σκοινί επάνω για την πτώση.
Βλέπω έναν ξυλοκόπο στο δάσος που γέρνει και πελεκάει και κόβει και με το τσεκούρι χτυπάει τα μέσα. Το κούτσουρο, τον κορμό, το ξύλο μέσα εκεί. Εκεί πελεκάει και γέρνει και χτυπάει και γέρνει. Κτύπα! Χτύπα! Εκεί. Δεν έχει. Πάγος. Θέρμη. Περιστρεφόμενος φάρος σημαίνει την απώλεια. Σαν κίνηση επαναληπτική της γλώσσας που σκάβοντας ικετεύει. Και σκάβει. Και γλιτσάει. Και μπαίνει μες στο νύχι. Ψυχή μου. Δίχως λόγο πια. Και τα κλεμμένα δικά μου είναι. Χαμένα. Σιωπή μόνο. Σιγή. Από χαμηλά. Από μέσα. Εκεί. Όπου η ακμή. Κτυπάει τις ίνες. Τις-ίνες-της. Τους-τένοντές-της. Έχει τένοντες; Έχει. Μα διαλυθήκαν! Κάτι σαν. Κάτι σαν. Κάτι σαν... Κατι σαν, μια όμορφη Κυριακή που πήγαμε όλοι μαζί στη λίμνη και έλαμπε ο ήλιος επάνω και κάτω έλαμπε το χορτάρι. Πράσινο. Όπως μόνο το πράσινο ξέρει να λάμπει. Για εσάς.
Ένα μπλε φως που περιστρέφεται μπροστά μου.
Μα δεν ειναι το παρόν, είναι ότι λείπει απ'αυτό. Λείπει κι απ' τ' απλωμένο χέρι που ζητάει. Λείπει. Απ' αυτό που δεν υπάρχει να δοθεί. Λείπει. Από μέσα μου. Λείπει. Από κει που πελεκάει η ακμή η περιχαρής η κοφτερή.

2007

2007-01-02T04:38:00.001+02:00

Καλή χρονιά και προσοχή στην ορθογραφία!

μας συγχωρείτε για τη διακοπή...

2006-12-13T21:56:00.001+02:00

Προς το παρόν και μέχρι να λυθει το ζήτημα που ανέκυψε, δεν θα φαίνονται οι εικόνες :(
Η εταιρεία (bliksemhosting) που πλήρωνα για το hosting του imfiles.akri.net όπου και φιλοξενούνταν όλες οι εικόνες των "Διαταραχών" φαίνεται ότι τίναξε τα πέταλα... Ο κύριος που την είχε από όσα μαθαίνω φαίνεται πως πήρε τα λεφτά και τρέχει.
Ελπίζω να λύσω σύντομα το προβλημα.

Προτάσεις για καμμιά καλή περίπτωση για hosting από δική σας πείρα ευπρόσδεκτες.

WARNING: Ιmages are temporarily not showing because of hosting problems.

======================================

Μπορείτε πάλι να δείτε τις εικόνες.
Προς το παρόν τις πρόσφατες μόνο. Σύντομα θα αποκατασταθούν και οι παλιότερες.

UPDATE: Access to (recent) images hes been restored.

======================================

Σούνιο πάλι

2006-12-12T02:25:00.001+02:00

στο 2% το 50%, στο 50% το 1%

2006-12-06T00:53:00.001+02:00

Πόσο τρομακτικό μπορεί να είναι αυτό που κρύβεται πίσω από αυτούς τους αριθμούς;
Δες εδώ.
Αν κάτι σημαίνει αυτό για το παρόν είναι ζοφερό.
Αν κάτι σημαίνει αυτό για το μέλλον είναι ζοφερότερο.

Αν ανοίξω τα μάτια της λογικής δεν έχω παρά να αντικρύσω την απαισιοδοξία. Δε μου αρέσει καθόλου αυτό. Τί να ελπίσω; Ότι αν είμαι τυχερός θα τη βγάλω ίσως καθαρή;
Τί άλλο, διάβολε;
Προτιμώ να μην το σκέφτομαι. Ίσως ένα κάποιο θαύμα...

Αστικό τοπίο

2006-12-04T01:51:00.001+02:00

Αθήνα - νύχτα - Γκύζη

Γέρνω

2006-11-20T01:21:00.001+02:00

Προσοχή η εικόνα αυτή μπορεί να προκαλέσει αστάθεια. Αν προτιμάτε την ισιωμένη και ομαλοποιημένη εκδοχή της εδώ. Εγώ παρόλο που την ίσιωσα προτιμώ τη στραβή (έτσι ήρθε από τη μηχανή) γιατί έχει περισσότερη κίνηση. Και στραβός ο γυαλός και στραβά αρμενίζουμε. Ή και στραβά ατενίζουμε. Τις οίδε;*

*τις οίδε = who knows

penguin_witch says...

2006-11-18T14:45:00.001+02:00

Διάβασέ το. Είναι μια μάγισσα οργισμένη. Όχι τώρα. Από καιρό. Και έχει τους λόγους της. Μη βιαστείς να συμφωνήσεις ή να διαφωνήσεις. Διάβασε το όμως.

Τί θυμήθηκα τώρα...

2006-11-09T02:54:00.001+02:00

Δύοντας η Μνήμη

Ζήτησα μια μνήμη
που γέρνοντας σαν ήλιος στη δύση
- κίτρινα χρώματα στα πρόσωπα
κι εκείνο το ζεστό πορτοκαλί -
να βαφτίζει τον κόσμο που χάνω
σε μιαν ήρεμη διαύγεια
εσπερινή κι απόμακρη
βρύση που στάζει τη σιωπή
γλυκά κι εξιστορεί
το Αίμα

--------
Ίσως φταίει το πορτοκαλί της προηγούμενης φωτογραφίας που με γοητεύει σαφώς περισσότερο απ' ότι τα χρώματα του κυκλάμινου. Ίσως φταίει η ώρα ή η ίδια σιωπή. Αυτούς τους στίχους τους έχω πολλά χρόνια κάπου στα χαρτιά μου. Μου φαίνονται πάλι σα να μιλούν για λογαριασμό άλλου χρόνου.

Πορτραίτο τετραγωνισμένο

2006-11-09T02:35:00.001+02:00

κλικ να το θαυμάσεις

Meta-blogging post

2006-11-03T15:30:00.002+02:00

click anywhere you dare for the greater picture

Ένας αρχαίος με περίεργα γούστα

2006-11-01T14:35:00.003+02:00

click on the image for larger version

άλα τις ο Λούκιος!!!

Σημ.: Η φωτογραφία είναι από στήλη που υπάρχει κάπου στον αρχαιολογικό χώρο του Κεραμεικού.

Δεχόμαστε επίθεση εξωγήινων

2006-10-26T18:41:00.001+03:00

- Επειδή έχω απόλυτη εμπιστοσύνη στην ελληνική αστυνομία και στην ελληνική δικαιοσύνη και στους λειτουργούς τους βεβαίως βεβαίως, πιστεύω ότι η πρόσφατη καθόλα ατιμωτική για αυτούς και αυτές κίνηση (δες εδώ στο blogme.gr και σε όλους αυτούς) δεν έγινε απλά μετά από αίτημα δημόσιου προσώπου. Τα δημόσια πρόσωπα στην Ελλάδα είναι εξίσου σεπτά και αξιοπρεπή και έξυπνα και αμέμπτου ηθικής με τους λειτουργούς που λέγαμε. Ναι λοιπόν, καλά το υποψιαστήκατε ίσως από τον τίτλο, πιστεύω πως η κίνηση αυτή, η σύλληψη δηλαδή ενός πολίτη με την (αστήρικτη) κατηγορία ότι στο δίσκο του φιλοξενούνταν και από εκεί διακινούνταν άσεμνο και συκοφαντικο υλικό, αυτή η ενέργεια πιστεύω απόλυτα, είμαι πεπεισμένος δηλαδή σου λέω, ότι είναι αποτέλεσμα ύπουλης επέμβασης εξωγήινων δυνάμεων. [Τα κίνητρά τους δεν τα γνωρίζω αλλά υποψιάζομαι ότι διεξέγουν πειράματα.]
Γι αυτό πρέπει όλοι μας να αντισταθούμε και να προστατέψουμε τη χώρα μας από τα ούφο που ίσως και να έχουν ήδη διεισδύσει (σε στυλ alien) στα σωμάτα κάποιων από τους λειτουργούς που λέγαμε και να κυκλοφορούν ανάμεσά μας! Πιθανόν μάλιστα η έκταση της επιχείρησης των εξωγήινων αυτών να είναι ακόμη μεγαλύτερη και να έχουν διεισδύσει και σε νευραλγικά (αν υπάρχουν τετοια) σημεία της κρατικής μηχανής και να παίρνουν ήδη αποφάσεις για λογαριασμό μας. Ή και σε ανάλογα πόστα στις υπόλοιπες εξουσίες και

...ένα λεπτό να ανοίξω την πόρτα γιατί μου χτυπάνε... επιστρέφω αμέσως....

Πρωινό στον Ινδικό Ωκεανό

2006-10-25T15:13:00.002+03:00

click on the images for larger version

Να

2006-10-16T02:05:00.001+03:00

- Έχουμε φύγει. Αυτό το θέατρο που φαντάζεσαι δεν είναι η πραγματικότητα.
- Να η ζωή μου. Σκοτεινές ράχες και γραμμές που μεταφέρουν τον ηλεκτρισμό από ράχη σε ράχη. Από χρονιά σε χρονιά, από δεκαετία σε δεκαετία. Σκοτεινά διαστήματα. Όλο νυχτώνει. Κάθε μέρα φεύγει. Φεύγουν όλες τρέχοντας. Οι μέρες και οι μνήμες. Σαν απ'το παράθυρο του τραίνου. Σαν ανώδυνα.
Πριν από κανα μήνα πέτυχα αυτή την εικόνα στο δρόμο. Νόμιζα ότι με ακολουθούσε, αλλά μάλλον εγώ την κυνηγούσα. Προφανώς δεν έχει και πολλή σημασία. Μήπως μπορεί κανείς να αποφανθεί γι' αυτό οριστικά; Στο κάτω κάτω δεν είναι παρά μια τρύπα στα σύννεφα. Ανώτερα επίπεδα φωτισμένα ροζ-πορτοκαλί από μια δύση η οποία έχει απομακρυνθεί πίσω μας. Λίγο αργότερα, λίγο ανατολικότερα, τεράστιοι κεραυνοί και αστραπές διέσχιζαν το στερέωμα.
Σου έχει συμβεί αυτό; Να είσαι στο δρόμο και να αναρωτιέσαι αν θα πρεπε τώρα, σ΄αυτό τον όμορφο κόσμο, να κολυμπάει η ψυχή σου σε ένα αίσθημα πληρότητας. Και γιατί σαν υγρασία που νωτίζει τα πράγματα, αυτή η αίσθηση απώλειας σε διακατέχει. Αν είναι παραξενιά και εμμονή κι αρρώστεια. Αν είναι ένα κόλλημα που απλά θέλει κλώτσημα. Ή αν είναι κάτι που έρχεται σιγά σιγά σε όλους τους ανθρώπους. Είναι αυτή η condition humaine που λένε;
- ...
- Με πονάει πότε-πότε η κοινή λογική. Σαν ένα μέλος που το έχασα. Σε κάποιον πόλεμο ή ατύχημα.
- Ένας τροχός γυρίζει στον αέρα. Δεν είναι ατύχημα. Είναι ματαιότητα.
- Και ματαιοδοξία. Έχω ένα δεύτερο σώμα που δε λυπάται. Τίποτε. Όλοι οι φόνοι κυλούν επάνω του. Όπως το αφρόλουτρο.
- Χα! Έτσι νομίζεις;

Νησί με σύννεφο

2006-10-11T10:00:00.001+03:00

click on the image for a larger version

Επιφάνεια

2006-09-07T01:45:00.001+03:00

Το νερό είναι η απουσία
και σιγά σιγά κατακλύζει τον κόσμο

Όχι, δεν είναι κόσμος, είναι όνειρο

Το όνειρο κατακλύζεται
ασφυκτιά

H επιφάνεια σιωπή

Eντός της σκοτεινός βυθός
ψάρια σκιές κινούμενα σώματα
προθέσεις ή επιθυμίες αξεδιάλυτο

Το γνωστό και το άγνωστο
χωρίζονται από ένα γυάλινο πέτασμα
που λέγεται τρόμος

Μερικοί λένε πως είναι καθρέφτης

[Τα μικρά πράματα δεν έχουν ονόματα
και φεύγουν έτσι μες απ'τα δάχτυλά μας σαν το νερό
Μερικές φορές λυγίζεις και σκέφτεσαι
πως δε θα μπορέσεις όλα να τα θυμάσαι
και τότε ταιριάζει να κλάψεις
αλλά η στέρνα που ήταν γεμάτη φως άδειασε]

.

Νόστιμη θάλασσα

2006-09-05T03:00:00.002+03:00

Ένα σώμα ριγμένο στο πέλαγο.

Κοιτώντας προς το νότο.
Στο βάθος αχνοφαίνεται αριστερά η Σαντορίνη και δεξιά η Ίος.
Και η Αμοργός, σα να της έσπασε κανείς το βορειότερο μέρος τελειώνει σε αυτούς τους απίθανους γκρεμούς.

άλλες θάλασσες

2006-08-13T22:10:00.002+03:00

The Indian Ocean

Allah rules here.

τρόμος και αθλιότητα του 21ου αιώνα

2006-07-28T16:20:00.001+03:00

Bint Jbeil. Η κόρη του βουνού. Μια πόλη που δεν την πιάνει το μάτι σου. Και όμως... Resisting!
Μέχρι να την μετατρέψουν οι στρατηγοί του Ισραήλ σε "sandbox"...

Από αέρα θάνατος και καταστροφή για (άλλη) μια ολόκληρη χώρα.
Στη γη αίμα και ερείπια.
Το ένα τρίτο των νεκρών (στην πλειοψηφία τους άμαχοι) είναι παιδιά.
Η πολιτική παραπατάει.
Τί έχουν στο μυαλό τους τα στρατηγεία;
Τα νοσοκομειακά του Ερυθρού Σταυρού τρυπημένα από ισραηλινά βλήματα (βλέπε R.Frisk παρακάτω και εδώ).
Οι κυανόκρανοι δολοφονούται εν ψυχρώ.
Η διεθνής νομιμότητα ένας καραγκιόζ μπερντές που στήνεται όπου, όποτε και όπως βολεύει τον εξουσιαστή.
Αίμα που θα φέρει κι άλλο αίμα.
Αίμα και πετρέλαιο και όπλα και εξουσία και μίσος και αίμα.

Εδώ στο Ιστολόγιο απο τον Τάλω.
Εδώ ο Juan Cole (wiki)
Εδώ μαζέυονται υπογραφές.

Εδώ γράφει από το Λίβανο ο Robert Frisk στην Indepedent.
"The child lies like a rag doll - a symbol of the latest Lebanon war
How soon must we use the words "war crime"? How many children must be scattered in the rubble of Israeli air attacks before we reject the obscene phrase "collateral damage" and start talking about prosecution for crimes against humanity?

The child whose dead body lies like a rag doll beside the cars which were supposedly taking her and her family to safety is a symbol of the latest Lebanon war; she was hurled from the vehicle in which she and her family were travelling in southern Lebanon as they fled their village - on Israel's own instructions. Because her parents were apparently killed in the same Israeli air attack, her name is still unknown. Not an unknown warrior, but an unknown child."

- What I am watching in Lebanon each day is an outrage
- Israeli missiles had clearly pierced the very centre of the red cross on the roof of each ambulance
- A war crime?

Έτσι ανακατεμένα...

==UPDATE

Israeli war crimes
Είναι σαφές πλεον ότι μιλάμε εγκλήματα πολέμου:
- Human Rights Watch
- BBC: Qana bombs an Israeli 'war crime'

Υπάρχουν όμως και κάποιες φωνές από μέσα. Κι ένας στρατιώτης που αρνήθηκε να πολεμήσει!

Πέρσι το καλοκαίρι

2006-07-26T02:12:00.002+03:00

άτακτη παραλληλία και σταματημένος χρόνος
πως να γίνει;

Πρόσθεση και αφαίρεση

2006-07-21T10:10:00.002+03:00

Ποτήρι σ'έξι χρώματα. Μεταλλικό τραπέζι και φως.

click to see the whole image . 6 color palette

Πονάνε τα πράγματα;

click to see the whole image 7 color palette

Φυσάει...

Αταξία με κέντρο βάρους...

2006-07-19T02:12:00.002+03:00

...και κατακερματισμένη πραγματικότητα

ή επίμονη απουσία
ή επώδυνη ανακύκλωση
ή απλά, τα μαυραδάκια

Υπομονή (βαρύ ποστ)

2006-07-11T02:53:00.002+03:00

Τρέφει το ανεκπλήρωτο η ανάμνηση της επιθυμίας

Απλώνω τα χέρια να δεχτώ φως
Βωμολοχώ ανενδοίαστα
Οδηγώ κόντρα στο φως
Απομεσήμερο Αλεξάνδρας στην κάθοδο.
Άσφαλτος, τσιμέντο και φως
Διάυγεια διαγώνιας πτώσης

-
Είδες το Matchpoint; Η τύχη. Οι επιλογές. Η τύχη. Κορυφαία στιγμή η επίκληση του Σοφοκλή για το φόνο του αγέννητου. Μου θύμισε προσωπικές στιγμές και την παγκόσμια πολιτική. Omnes vulnerant.
Omnes vulnerant.
-

Οι σκελετοί των κτηρίων μου θυμίζουν τους γλάρους
Το πέταγμα είναι το σύνορο της θλίψης

click on the image for a full color version

click on the image for a larger version

Ουρανοί του Ιουνίου

2006-06-26T02:38:00.002+03:00

Αν το πεις πολλές φορές μπροστά στο παράθυρο μπορεί ν'αρχίσει να βρέχει. Όπως εκείνο το Σάββατο.

Οκτώ η ώρα το βράδυ. Το κατάστρωμα γυαλίζει βρεμένο. Οι ψιχάλες αραίωσαν. Η βροχή μένει πίσω.

click on the image for a larger version

Τα σύννεφα ανοίγουν και κλείνουν. Η δύση προσφέρει τη φαντασμαγορία της.

Την ίδια στιγμή η ανατολή υπόσχεται μια ήσυχη φωτεινή νύχτα.

Τα φώτα μένουν πίσω. Ο δρόμος οδηγεί πάντα αλλού. Jefferson Airplane.

Jefferson Airplane. Ζυγώνουν μεσάνυχτα. Άλλο φως αγγαλιάζει τώρα τον κόσμο. Τα σύννεφα παίζουν.

click on the image for a larger version

Ο δρόμος συνεχίζεται. Jefferson Airplane. Ένα εικονοστάσι κάθε τόσο. Ο δρόμος συνεχίζεται.

Τα φαινόμενα απατούν. Ο δρόμος συνεχίζεται. Jefferson Airplane.

Χωματόδρομος εδώ και ώρα. Κανα σκοτεινό σπίτι αραιά και που. Κάτι ταμπέλες που δείχνουν στο πουθενά. Φωτάκια στο πέλαγος. Φεγγαρόφωτο στο Αιγαίο.
Η νύχτα συνεχίζεται. Jefferson Airplane.

Ένα ταγάρι κρεμασμένο σ'ένα δέντρο στην άκρη του δρόμου και μια ποτίστρα για τα ζώα. Ο δρόμος κατηφορίζει.
Και η νύχτα συνεχίζεται. Jefferson Airplane.

click on the image for a larger version

Το φεγγάρι γέρνει. Τα σύννεφα ξεδιπλώνονται σα βεντάλια, σα φυλλώματα παίζουν με το φως. Τα φωτάκια στο πέλαγος θυμίζουν κάτι από τη "Γη των ανθρώπων" του Saint-Exupéry.
Το πολύ σκοτάδι είναι μέσα μου.
Οι σκιές των ονείρων. Τα πρέπει που δε φτάνουν. Τα θέλω που δεν μπορούν. Τα μπορεί που δε θέλουν. Τα ναι μεν αλλά. Και τ'άλλα αντ'άλλων. Όλα εύλογα.
Μια στροφή του δρόμου, καταφύγιο. Δυο ώρες ακόμη και θα χαράξει.

Στην άκρη ένα εκκλησάκι, ένα εικονοστάσι, τα βράχια, οι θάμνοι, γλάροι που πλανάρουν κι η θάλασσα.

Ναυτικοί;

Καράβια στο πέλαγο.

Η επόμενη μέρα.

Κι ένα λουλούδι.

click on the image for another version

Cavo d'Oro. Καφηρέας.

The Pirate Party

2006-06-21T19:05:00.001+03:00

Και το σουηδικό μοντέλο (πρότυπο) όπου δεν καταλαβαίνω τι λέει: Piratpartiet

Καιρός δεν ήταν;

[Να ψάξω να βρω το "Εμπρός της γης οι κολασμένοι" να του κάνουμε μια λίγο πιο σύγχρονη διασκευή.]

Επι τη ευκαιρία, ξέρετε ότι οι νέες συσκευές (οθόνες, TV, video) υψηλής ευκρίνειας δε θα λειτουργούν αν μια απ' αυτές δεν υποστηρίζει τη μεταξύ τους κρυπτογράφηση του σήματος;

Η άνοιξη που δεν ήταν

2006-05-31T02:24:00.002+03:00

Πέρασαν μήνες. Οι μήνες γίνονται χρόνια. Κάποτε θα έβγαινα βόλτες στο προαύλιο και κάποτε θα έβγαινα πάλι έξω. Παρέα με το ευ των προθέσεων, των μικρών κινήσεων και των απολαβών. Ο τρόμος του τερματοφύλακα πριν απ'το πέναλτυ και ο τρόμος της Κασσάνδρας πριν απ'τη λέξη. Το ξετύλιγμα των ειπωμένων. Ο κίνδυνος στην άκρη. Tο ηδονικό σεντόνι των ήχων. Η επαναφορά. Και η φθορά πάντα.

Διαταραγμένο πεδίο μνήμης

Κυνηγητό σε λευκή ερημιά κι ένα μεγάλο δέντρο γυμνό. Οι κραυγές πνιγμένες κούκλες κρέμονται στα κλωνάρια. Πάλλευκη σιωπή του ιλίγγου. Οι φόνοι αναίμακτοι, αλλεπάλληλες παραφορές. Νεοφερμένοι εφιάλτες αφήνουν τ’ αβγά τους στον ύπνο μου. Έρπουν από νύχτα σε νύχτα τα έμβρυα των ημερησίων θανάτων. Πλήθος εμβρύων κλώθει μιαν ακόμη απόγνωση.

Σπέρμα χλωρό παρεδόθη στην πυρά - νησίδα χρόνου που καταποντίστηκε. Τα ηλιοστάσια: υπήρξε μόνο η αναμονή τους. Κι έπειτα η ανάμνηση της αναμονής. Τώρα εξηγείται - ναι!- η σταδιακή εξαφάνιση των οικόσιτων πλασμάτων του κήπου - τότε καμιά υποψία δε μου υπέβαλλε, είχα εικόνα της εφέστιας θεάς μονοσήμαντη.

Γέμισε ο τόπος κάτι σκοτεινές πεταλούδες πολύτροπες. Οι πεταλούδες έχουν ενα ιδίωμα: τη σιωπή. Ετσι κυριαρχούν σχεδόν απαρατήρητες αν και μπορούν όποτε χρειασθεί να κάνουν μιαν επίδειξη επαρκή σχεδίων και χρωμάτων.

---

Ετούτο είναι από τα παλιά μου χαρτιά (αρχές '90).

Καλό καλοκαίρι λοιπόν!

Κυριακή - Ανάσταση

2006-04-24T02:42:00.002+03:00

click on the image for a larger version

Οι στίχοι αυτοί μπορεί και να' ναι οι τελευταίοι
Οι τελευταίοι στους τελευταίους που θα γραφτούν
Γιατί οι μελλούμενοι ποιητές δε ζούνε πια
Αυτοί που θα μιλούσανε πεθάναν όλοι νέοι
Τα θλιβερά τραγούδια τους γενήκανε πουλιά
Σε κάποιον άλλον ουρανό που λάμπει ξένος ήλιος
Γενήκαν άγριοι ποταμοί και τρέχουνε στη θάλασσα
Και τα νερά τους δεν μπορείς να ξεχωρίσεις
Στα θλιβερά τραγούδια τους φύτρωσε ένας λωτός
Να γεννηθούμε στο χυμό του εμείς πιο νέοι.

Μανώλης Αναγνωστάκης, Επίλογος
(μελοποιημένος από το Μίκη Θεοδωράκη στις Μπαλάντες)

[Τώρα ήθελα να βάλω ένα ερωτηματικό σε αυτή την Ανάσταση, στον τίτλο, αλλά λέω ας μην ασχοληθούμε με την κυριολεξία. Η ανάσταση ίσως να είναι ο λωτός του ποιητή. Ο κόσμος ήταν ήσυχος σήμερα το απόγευμα. Σα να μην έφυγε κανείς. Σα να ημέρεψαν οι νεκροί. Οι ψυχές ευφράνθηκαν με την τσίκνα. Και τα στομάχια των ζωντανών κουρασμένα. Στο Λυκαβηττό ανέβηκαν πολλοί να δουν το δειλινό πάνω απ'την τσιμεντένια θάλασσα. Κι έρχεται καλοκαίρι, μα έχουμε δουλειά ως τότε!]

Μ. Σάββατο

2006-04-23T00:24:00.002+03:00

[Μεγαλοβδομαδιάτικου φωτορεπορτάζ από την Αθήνα συνέχεια.]

Η Ακαδημίας σκοτεινή και άδεια.

Ο ουρανός απ'το Λυκαβηττό φαίνεται να έχει στήσει σκηνικό υπερπαραγωγής.

click on the image for a larger version

Κι αυτά τα κάγκελα...
Το καθένα μοιάζει να έχει δικό του θεό.

Μ. Τετάρτη - Μ. Πέμπτη

2006-04-21T03:10:00.002+03:00

Μεγάλη τετάρτη μεσημέρι. Μεγαλοβδομαδιάτικος ήλιος σε έναν δρόμο της Αθήνας. Φωτογραφία. Όραση.

404 - Page not found
Not Found
The requested URL was not found on this server.

Το σημαινόμενο δεν επικαθορίζεται από το θέμα της γραφής. Το θέμα είναι το δέλεαρ. Η ουσία είναι η επιθυμία.

Not found

- Έχεις λογους να πενθείς;
- Έχω.

Not found

Ελπίζω. Με αυτά που γράφω να σημαίνω κάτι που δε γνωρίζω.
Το σύμπαν είναι τρύπιο σα σφουγγάρι.
Not Found - δεν εύχομαι τίποτα πλέον

Φωτογραφίες

2006-04-19T02:41:00.003+03:00

Γερανογέφυρα με ουρανό

και τοίχος χωρίς ουρανό

κουβάρια μπλεγμένα χρώματα

μικρές διαγώνιες διαγράφουν τη σιωπή
σταγόνες
τροχιές
βροχή
εκεί
και πάλι εκεί

ψάρια στο σκοτάδι
το δεύτερο πιάτο είναι άδειο

όλη μου η γνώση στα δάχτυλα
κρατώ σφικτά την απώλεια

εκεί
και πάλι εκεί
μένω εκεί μέσα

νύχτα στα κλαδιά σκάλωσα μπλέχτηκα σκαρφάλωσα αγκάλιασα είδα έναστρο το χάος δεν έχω

κέρματα στην τσέπη παίζουν τις μέρες άβολες περιστροφές και τίποτε

όλα της άνοιξης στον τοίχο
τα έχω πει

Εν τούτω νίκα

2006-03-25T04:16:00.003+02:00

ή "πιστεύω εις έναν θεό"... κι αυτό δεν ταιριάζει;
ή "προσκύνα ρε, τί σου ζητάνε;"

Ναι, θα μου πείτε ότι αυτό το θέμα έπρεπε να έχει παρουσιαστεί πριν από δυο χρόνια. Μέσα στη ρύμη του ολυμπιακού εργοργασμού. Αλλά εγώ τώρα την πέτυχα στην κατάλληλη γωνία.
Γιατί μήπως αποσύρθηκαν; Όχι, αντιθέτως διασκορπίστηκαν στις γειτονιές να προλάβουν την αλλαγή του καθεστώτος... στις οικοδομές, τί νομίσατε;

Ιδού λοιπόν το σύμβολο.
[Εθνική εορτή γαρ.]
Ιδού η θεότης.
Δεν είναι μόνο η των ολυμπιακών έργων τοιάυτη αλλά ολόκληρης της πενηντακονταετίας, δεν είν' έτσι; (που λέμε και στο χωριό μου)
Και ποιός θα τολμήσει ν' αντιτάξει τί;

Ακόμη να γραφτούν τα δοξαστικά;

Λεπτομέρεια ναργιλέ

2006-03-21T02:40:00.002+02:00

Πρόσφατη φωτογραφία από τις Χίλιες και Δύο Νύχτες.
Ο διπλός και διασταυρούμενος συμπότης μου θα προτιμούσε μάλλον κάτι πιο ανατολίτικο. Κάτι πιο λαγγεμένο ίσως. Αλλά εμένα η εικόνα αυτή μου φέρνει στο μυαλό τις Επιθυμίες του Καβάφη: "Σαν σώματα ωραία νεκρών που δεν εγέρασαν". Σα να φωλιάζουν εκεί οι επιθυμίες "που επέρασαν χωρίς να εκπληρωθούν". Έτοιμες να ξεδιπλωθούν με τον αρωματικό καπνό, να πάρουν σώμα σαν ιστορίες. Σα σχήματα στον αέρα, μπροστά στα μάτια που θολώνουν του καπνιστή. Με τους ήχους από τη λύρα του Cengiz Onural, το κανονάκι της Serap Caglayau και την κιθάρα του Cenk Erdogan. Ίσως τελικά οι επιθυμίες να μην είναι ακριβώς ανεκπλήρωτες. Απλά έχουν πάντα ένα κομμάτι που γέρνει μπροστά στο κενό σαν τις πλώρες των καραβιών. Κι ίσως όλα να χωρούν σε ένα διαρκές παρόν κίνησης.

Von Armen Β.Β.

2006-03-18T23:56:00.002+02:00

Εγώ, ο Μπέρτολτ Μπρεχτ, είμαι απ' τα μαύρα δάση.
Η μάνα μου στις πολιτείες με κουβάλησε,
Σαν ήμουνα ακόμα στη κοιλιά της. Και των δασών η παγωνιά
Μέσα μου θα 'ναι ως το θανατό μου.

Έχω το σπίτι μου στην πολιτεία της ασφάλτου
Φορτωμένος από την αρχή μ' όλα τα μυστήρια του θανάτου:
Μ' εφημερίδες, με καπνό, και με ρακί.
Καχύποπτος και τεμπέλης κι ευχαριστημένος στα στερνά.

Φέρομαι, φιλικά στους ανθρώπους. Φορώ
Καθώς το συνηθίζουν ένα σκληρό καπέλο.
Λέω: είναι ζώα που μυρίζουν τελείως ιδιόμορφα,
Και λέω πάλι: δε βαριέσαι, έχω κι εγώ την ίδια μυρουδιά.

Το πρωί στο γκρίζο χάραμα, τα έλατα κατουράνε
Και τα ζωϋφιά τους, τα πουλιά, αρχίζουν να φωνάζουν.
Κείνη την ώρα, αδειάζω το ποτήρι μου στην πόλη
Πετάω, τ' αποτσίγαρό μου, και ανήσυχος κοιμάμαι.

Απ' αυτές τις πολιτείες θ' απομείνει
Εκείνος που διάβηκε από μέσα τους: ο άνεμος!
δίνει χαρά, το σπίτι σ' αυτόν που τρώει: τ' αδειάζει.
Ξέρουμε, ότι είμαστε περαστικοί
Κι ότι ύστερα από μας, τίποτα τ' αξιόλογο δεν θα 'ρθει

Ελπίζω στους σεισμούς που μέλλονται για να 'ρθουν,
Να μην αφήσω τη Βιρτζίνιά μου απ' την πίκρα να μου σβήσει
Εγώ, ο Μπέρτολτ Μπρεχτ, από τα μαύρα δάση,
Ξερασμένος στις πολιτείες της ασφάλτου, μέσα στη μάνα μου
Σε πρώϊμη εποχή.

---
Bertolt Brecht, 1921-22.
Η μετάφραση είναι του Πέτρου Μάρκαρη. Η μελοποίηση του Μικρούτσικου εδώ (τραγουδισμένο από τον ίδιο το συνθέτη, 1978).

Και το πρωτότυπο στα γερμανικά Von Armen B.B. (ή εδώ).
(έχει και τρεις στροφές οι οποίες λείπουν από τη μελοποίηση)

---

Αυτούς τους στίχους τους γνώρισα μέσα από τη "Μουσική Πράξη στο Brecht" του Μικρούτσικου κάπου εκεί στις αρχές της δεκαετίας του ογδόντα. Δεν ξέρω να είμαι από τα μαύρα δάση. Κι ούτε ακριβώς τι διαδρομές έκανε έγγυος η μητέρα μου (η οποία μου αγόρασε το εν λογω βινύλιο). Μα οι στίχοι αυτοί έρχονται και ξανάρχονται στο μυαλό μου κάθε που ο κόσμος μοιάζει πάλι ξένος κι ο αγώνας άγονος. Αναρωτιέμαι πάλι μήπως η μεγαλύτερη βαρβαρόρτητα είναι ο πολιτισμός. Κι αδυνατώντας να καταλάβω τους ανθρώπους σκέφτομαι πάντα αυτό το δίστιχο για τη μυρουδιά.
Κι αυτό το "ξερασμένος στις πολιτείες της ασφάλτου" μοιάζει να επαναλαμβάνεται σαν κατάρα.
Καληνύχτα.

Καταβύθιση

2006-03-07T03:03:00.002+02:00

μια σιωπή απλώνεται γλυκά
μια σιωπή, σιγά-σιγά σαν πλημμυρίδα
σα θάλασσα ζεστή μου γλείφει τα πόδια
αδιόρατη προειδοποίηση
κι ανέρχεται
αργά
σχεδόν σαν ευτυχία

ονειρεύομαι πως είμαι πέτρα
ένα κομμάτι βράχου που μετράει τους αιώνες
και τις φωνές που σώπασαν

σ’ ένα όνειρο βυθού
αγγίζω την ιλύ των στιγμών

[είναι δύο ετών αυτοί οι στίχοι - σύρριζα στη σιωπή
η φωτό είναι δύο εβδομάδων]

Πως να το κάνετε...

2006-03-04T02:56:00.002+02:00

Ναι, ξέρω ότι στο παρκάρισμα καθένας έχει το στυλ του. Και πως αυτό είναι κάτι πολύ προσωπικό, ένα κάτι σαν δακτυλικό αποτύπωμα ας (υπερβάλλοντας) πούμε. Μα... αν για τις δικές σας επιδόσεις ανησυχείτε.. ιδού, παρηγορηθείτε:

click on the image for a larger version

Επιτυχία ή αποτυχία;
Είναι τελικά αποτυχία του οδηγού να παρκάρει (κόσμια όπως οι περισσότεροι ανθρωποι) ή επιτυχία του να χτυπήσει το στόχο (δέντρο) όπως λίγοι;

Τί θα μπορούσαμε να υποθέσουμε πως συμβόλιζε το δέντρο αυτό για το συγκεκριμένο οδηγό τη στιγμή εκείνη; Κι ακόμη ακόμη: υπήρχε για αυτόν (ή αυτήν - μην ξεχνιόμαστε) αυτό τότε;

Και τι στο διάβολο μ' ενδιαφέρει εμένα και ρωτάω;

[κάτι μου λέει ότι τα πιο κρίσιμα ερωτήματα δεν τα έθεσα]

Χιόνια με χρονοκαθυστέρηση

2006-02-21T02:22:00.002+02:00

Είμαι στον πλανήτη της ανοησίας. [De profundis Domine] Της δικής μου. Πως κατέληξα εδώ άραγε; Δε με ενδιαφέρει ν' απαντήσω. Ξέρω ότι λίγα πετραδάκια θα βρεθούν παντού. Λίγα πετραδάκια, βοτσαλάκια, γρομπαλάκια ή κάτι τελοσπάντων να μετρούν τα δάχτυλα παίζοντας το τικ τακ του "αφέθηκα" και του "τίποτα".

Χιόνια από εκεί ψηλά.
Καμμιά φορά γράφω για να κρύψω την απουσία μου.

Όπως οι γέφυρες εξυπηρετούν αλλά με κάποιαν αλαζονεία.
Όπως αρνιέται ο καπνός το σώμα του.

Δεν έχω φυλλωσιές να κρύψω τα μυστικά μου γι' αυτό σκάβω.

Διάττων ήλιος;

- Μέλισσα της λησμονιάς σου δίνω τα κλειδιά.
- Που 'ναι τα άνθη που μου υποσχέθηκες;
- Κάτω απ'τη γλώσσα το δικό μου μέλι.
- Ωραίο το φαρμάκι σου μα δε με πιάνει.
- Ζωγραφίζεις στο κενό ένα νόημα.
- Δεν έχω. Γειά σου. Και δε σου υποσχέθηκα ποτέ τίποτα. Εσύ τα γράφεις αυτά.

Minimal

2006-01-30T07:00:00.002+02:00

Christmas on the beach
Einstein in the sky with diamonds

Royal anamorphic so lovely nothingness
Deep deep where no footsteps were ever heard
Bubbles in the dark, implied surfaces
Implied dark truths

And love lost in the garden of forking paths

Στη σπηλιά έβρεξε
έξω το 'στρωσε σοκοτάδι και σιωπή

χειμώνας
νάρκη χειμέρια των υποδοχέων
κι εκείνο το γαμημένο το όνειρο

χειμώνας
έχω στην πλάτη μια ρωγμή
από πάνω ως κάτω
κι ένα κοπάδι ακέφαλα κοκόρια
στη σκακιέρα

implied nothigness, that is

Αρμυρό νερό

2005-12-22T06:30:00.002+02:00

Δίπλα στο βράχο
πάνω απ'το κενό
"όχι ακόμη, όχι ακόμη"
Είναι φως στον κόσμο
Είναι νερό

Αspirin Αrtist

2005-11-16T03:01:00.002+02:00

Άπειρες ασπιρίνες
.το κεφάλι αυτό είναι αιτία πολλών κακών .πόσο καθαρά το βλέπω τώρα
.παραμορφωμένη πραγματικότητα .εδώ γελάμε .όχι με το "παραμορφωμένη" με το "πραγματικότητα" .τάτσο τσάι
.χε-χε .ανιδιοτελής .πυρίμαχος .στάθηκα και είδα
.ενθάδε διάβολε
.κλείσε το μάτι και γείρε το αυτί σου στην άβυσσο
.υπάρχει πάντα ένα ρυάκι που κυλάει στο βυθό
.λέω .δεν είδα
.δε λέω αυτό που είδα
.δε θα με πίστευα ποτέ
.τελείες σαν καρφιά
.και τους κρεμάω λέξεις
.πιθηκάκια στα κλαδιά
.αέναα διαστελλόμενη φάρσα
!"μπαμ" είπε