Neda

Neda στα φαρσί (τα περσικά) σημαίνει φωνή ή κάλεσμα.



Neda το όνομα μιας νεαρής ιρανής που έχασε χθες τη ζωή της στις διαδηλώσεις στο Ιραν.
Στο youtube μπορείτε να δείτε το θάνατό της.
Τις τελευταίες στιγμές της στην άκρη του δρόμου.
Το πρόσωπό της να πνίγεται στο αίμα και τις κραυγές του πατέρα της, απ' ότι φαίνεται, που ήταν δίπλα της. Η φωνή αυτή που σα να την καλεί να μείνει στη ζωή είναι αντριχιαστική. Οι λεπτομέρειες φυσικά είναι πολύ δύσκολο να εξακριβωθούν. Όμως δεκάδες (ή και πολύ περισσότεροι) άνθρωποι κακοποιούνται και σκοτώνονται στο Ιραν αυτές τις μέρες από ένα καθεστώς που διχάζεται και κλονίζεται. Εκτομμύρια διαδηλώνουν στους δρόμους αψηφώντας το θάνατο. Προφανώς η κατάσταση στη χώρα είναι πολύπλοκη. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι στο Ιραν υπάρχει ένας πολιτισμός που εξελίσσεται εδώ και πάνω από πέντε χιλιάδες χρόνια. Ένας πολιτισμός με τεράστια πνευματική και καλλιτεχνική παράδοση. Είναι χαρακτηριστικό ότι Ιραν εξισλαμίσθηκε αλλά δεν αραβοποιήθηκε. Αντίθετα διαμόρφωσε ένα δικό του Ισλαμ σαφώς πιο εξευγενισμένο. Είναι καθαρό ότι στο Ιράν σήμερα μια μεγάλη μερίδα του πληθυσμού ζητάει να απελευθερωθεί από τον μεσαιωνικό συντηρητισμό των σκληροπυρηνικών ισλαμιστών.

Και η εικόνα της Neda γίνεται σύμβολο της βαρβαρότητας του καθεστώτος, σύμβολο της επιθυμίας των Ιρανών για ελευθερία.

[Δε σας βάζω links για τα βίντεο, μπορείτε να τα βρείτε μόνοι σας.]

Εδώ όμως βρήκα δύο κείμενα που αποδίδονται στη αδελφή της Neda. Ακόμη κι αν δεν είναι γνήσια, πιστεύω πως είναι αληθινά στην περιγραφή της επιθυμίας των Ιρανών για ελευθερία:

"Ποθούσε να ανεμίσει τα μαλλιά της ελεύθερα στον άνεμο" η Neda...

Αγριοπερίστερα

Ναι, ξέρω, δε διακρίνονται. Τα αγριοπερίστερα, λέω, δε διακρίνονται. Μπορείτε να κάνετε κλικ πάνω στην ασπρόμαυρη εικόνα και να δείτε την έγχρωμη μεγαλύτερη, αλλά πάλι δε διακρίνονται. Πρέπει να με πιστέψετε...

Πρωινό σε τόνους του λευκού

...ή αλλιώς πρωινό στο Νότιο Ευβοϊκό ή αλλιώς εξαΰλωση πλοίου ή αλλιώς τα πλωτά νησιά ή αλλιώς η θάλασσα σαν την επιδερμίδα του χρόνου μια στις τόσες ηρεμεί και λιώνει σε σιωπή ή αλλιώς πιάσε τον καπνό σα νατανε μαντήλι και το καράβι στριφογύρνα σα να τανε σφεντόνα, μια πινελιά καρφωμένη με το σφυρί εκεί στο σημείο της επιθυμίας κι ένα νησί διανθίζει την ανάγκη με υποσχέσεις -πάρε την κορυφογραμμή του μόνο και τη μελωδία της κράτα- ψαρόβαρκες σα μπίλιες στο άδειο γήπεδο αλιεύουν στα βαθιά υπολείμματα θαλάσσιας ζωής.

Αιγαίο ξημερώματα...

...ή καλύτερα, πάνω απ' το Αιγαίο ξημερώματα. Μέσα σε μια μαγευτική σιωπή από το βουνό ψηλά. Η θάλασσα ακύμαντη εκτείνεται προς την ανατολή. Ο Κάβοντόρος "λάδι" όπως πολύ σπάνια θα τον δει κανείς.

Δρόμοι του διαδικτύου...

Τί κάνεις όταν νιώθεις ότι γέρνεις από τη μια πλευρά; Το ψάχνεις στο Google φυσικά! Και ώ, του θαύματος!

Ουρανός μακριά

Κοίταξε την εικόνα κι αφέσου μέσα της. Σε τραβάνε ψηλά τα σύννεφα στον αέρα καθώς σκορπίζονται σαν πούπουλα οι ατμοί. Μακριά, ταξιδεύεις στον ουρανό. Ανεβαίνεις τα συννεφάκια σα σκαλοπάτια. Μπορείς να υποθέσεις και το πέρασμα των εποχών - "θυμάσαι πέρσι το καλοκαίρι;" μπορείς να ψιθυρίσεις, θα ναι σα να πατάς γκάζι. μωρό μου! Μπορείς ακόμη να καρφιτσώσεις τα στιχάκια σου ψηλά στα λευκά. Θα κυματίζουν όλο χάρη με τις κινήσεις των νεφών καμπυλώνοντας σαν τόξα, αραιώνοντας και πυκνώνοντας σαν νοήματα! Το μπλε στο βάθος σαν τις επιθυμίες, όσο πάει και σκουραίνει, γίνεται νύχτα. Μα έτσι εκ του μακρόθεν, κατά μόνας και κατά προτίμηση μέσω καταχωρήσεων ιστολογίου, παίζεται σαφώς καλύτερα το παιχνίδι της αγάπης. Σχηματίζει ωραίες, δραματικές, ολίγον επεξεργασμένες -για το καλύτερο, δε θα τρελαθούμε τώρα- εικόνες. Ταιριάζει αρμονικά με την καθημερινότητά μας, με τη γωνίτσα που είναι λογικό να διατίθεται για το σκοπό αυτό και μάλιστα ίσως καταφέρνει, ειδικά έτσι, ν' αφήνει ανάμνηση πράξεων μεγάλων και τελείων - να βρίσκαμε και μια κάθαρση, καλά θα ήταν, μα αυτή θέλει κάποια θυσία, ευθύνες -ίσως και ποινικές, τρέχα γύρευε, όμως δεν πειράζει, προχωράμε και δεν περιοριζόμαστε γιατί κατά τ' άλλα ο κόσμος είναι μεγάλος και παρόλη την εκάστοτε κρίση επιβιώνουμε αξιοπρεπώς. Και καθείς κάπου σιτίζεται για τ' απαραίτητα, άλλος στο πρυτανείο, άλλος στην αγορά και κάποιοι πάλι στους αγρούς. Κι αν έχουμε και κάποιες απώλειες, αναμενόμενο, δεν ήταν; Κάποιος θα πεθάνει από δηλητηρίαση, άλλος από ανία, άλλος απρόβλεπτα τελείως, από καθαρό ατύχημα. Θα 'ταν ωραίο, θα πρεπε σίγουρα να υπάρχει ένα σύστημα να μαρκάρονται αυτόματα τα ιστολόγια των πεθαμένων, deceased, departed ή passed away, έτσι κομψά από το σύστημα, έτσι που οι πράξεις και οι παρελθούσες εποχές να ντύνονται μιαν αχλύ. Να μένουν έτσι στο server αναρτημένες εσαεί, μέχρι το τέλος του ηλεκτρισμού -θα είναι κι αυτό δραματικό το δίχως άλλο, θα έχει σίγουρα ένα "παφ".

Μπαίνει φως

Το ξέρω

Το ξέρω καιρό τώρα πως τα δέντρα δε ριζώνουνε μόνο στη γη αλλά και στον ουρανό.

Πόση;

Πόση άγνοια, πόση αναισθησία, πόση στενοκεφαλιά, πόσες άλλες ανάλογες αρετές χρειάζονται για να ακολουθείς τέτοια πολιτική, για να κάνεις τέτοιες δηλώσεις; «Τα έργα συνεχίζονται και πιστεύω ακράδαντα ότι ένα τέτοιο στρατηγικής σημασίας για την Ελλάδα έργο θα προχωρήσει πλέον ανεμπόδιστα και θα τελειώσει», έτσι δήλωσε ο κύριος αυτός. Προκειμένου για ένα έργο που έχει καταδικαστεί από χίλιες πλευρές, ένα έργο που έχει απορριφθεί 4 φορές από το Συμβούλιο της Επικρατείας.

Κύριε εισαγγελέα, θα ήθελα να βρω τις χειρότερες ύβρεις για να εξυβρίσω τους κυβερνώντες και κατρέφοντες αυτή τη χώρα, μα πρέπει να είμαι πολύ προσεκτικός για να μη σας βάλω σε κόπο τώρα με το αυτεπάγγελτο. Το να εξυβρίζεις τους εξουσιάζοντες πρέπει λοιπόν να είναι αυτεπάγγελτο αδίκημα. Το να καταστρέφεις μια χώρα και ειδικά το φυσικό της περιβάλλον, την πιο σημαντική κληρονομιά της, απ'ότι φαίνεται δεν είναι αυτεπάγγελτο αδίκημα. Θα ήθελα να βρω λόγια που να έχουν δύναμη να σταματήσουν αυτό το κακό, αλλά δε νομίζω πως έχω τέτοια ελπίδα...

===
Δες εδώ: http://aheloos.blogspot.com/

Το αυτό...

το αυτό όπως φαίνεται αυτή τη νύχτα...
...είδωλο κι αυτό μες απ'το φακό στο σένσορα της μηχανής, επεξεργασμένα δεδομένα που γίνονται αρχείο raw στην κάρτα, αντιγραμμένο στον υπολογιστή, επεξεργασμένη εικόνα αποθηκευμένη σε μορφή jpg και μεταφερμένη σε κάποιον server στην Αμερική απ'όπου την καλεί ο browser που χρησιμοποιείτε για να την μεταφέρει στη μνήμη του δικού σας υπολογιστή, να την εμφανίσει στην οθόνη σας κι από εκεί να γίνει είδωλο στον αμφιβληστροειδή σας και να πάρει το δρόμο για τα ενδότερα... άραγε πόση σχέση έχει με το φεγγάρι μετά από μια τόσο μακριά περιπέτεια;

[την εικόνα κατέγραψε πριν από λίγη ώρα η κάμερα του ανταποκριτή μας στους Αμπελόκηπους]

Αυτό και το είδωλο

φωτογραφίες μέσα από τζάμι (Madinat Jumeirah, 2006)

Αναμνήσεις απ'το μέλλον

Αν η σχέση του τίτλου με τη φωτό σου φαίνεται σκοτεινή και αινιγματική, σκέψου ότι το παρόν είναι ένα κομμάτι απ΄το μέλλον της προηγούμενης στιγμής.

Βία στην Ελλάδα...

Βία στην Ελλάδα των ατιμώρητων ενόχων.

Οι πρώην βασανιστές κυκλοφορούν ανενόχλητοι και μηνύουν τα θύματά τους.
Ατιμώρητα εγκλήματα.

Οι μεγάλες απάτες κουκουλώθηκαν και με τη λαϊκή ψήφο μάλιστα.
Ατιμώρητο πλιάτσικο.

Η προηγούμενη δολοφονία νεαρού από αστυνομικό στα Εξάρχεια αθωώθηκε λόγω ... βρασμού ψυχής.
Ατιμώρητα εγκλήματα.

Τα εκατομμύρια έγιναν στραγάλια, μα το αυτί τους δεν ιδρώνει. Ξέρουν ότι θα τη βγάλουν καθαρή.
Ατιμώρητο πλιάτσικο.

Ο υπουργός Δημόσιων Έργων Ιδιωτικής Ωφέλειας και Καταστροφής του Περιβάλλοντος παραμένει χρόνια τώρα στο απυρόβλητο.
Ατιμώρητα εγκλήματα.

... και στη λίστα αυτή μπορείς να συμπληρώσεις όσα θες.


Οι κυβερνώντες διαχειρίζονται την απάτη και το τεράστιο ολοένα αυξανόμενο χρέος (και χάος) που αυτή έχει συσσωρεύσει.
Οι ψηφοφόροι αθωώνουμε τους κυβερνώντες.
Όλοι φροντίζουμε να αθωώσουμε τους εαυτούς μας.

Το μόνο που μπορεί κανείς να δει στην Ελλάδα του σήμερα είναι απόγνωση. Οι εποχές που ακόμη μπορούσε αυτό το κράτος να οργανωθεί παρήλθαν ανεπιστρεπτί. Το χάος έχει γίνει η καθημερινότητά μας. Η παρανομία το ψωμοτύρι μας. Η συνενοχή είναι αυτό που μας ενώνει. Και το νταϊλίκι έχει γίνει το ήθος μας.

Φανταστείτε έναν νέο που θα τα καταφέρει να δουλέψει και να γίνει φορολογούμενος. Που θα πληρώνει μια ζωή τα χρέη της Ελλάδας του Παπανδρέου, του Μητσοτάκη, του Σημίτη, των Καραμανλήδων, της Ελλάδας που δεν μπορεί να πληρώσει ούτε για τα έξοδα των νοσοκομείων (ποιος θυμάται την παιδεία πια;). Που θα πληρώνει μια ζωή τα χρέη των Ολυμπιακών, που θα πληρώνει υπέρογκα διόδια σε όλα τα εθνικά έργα που τα ξεπούλησαν σε Γερμανούς ή σε Κινέζους ή σε δεν ξέρω εγώ ποιές ιδιωτικές εταιρείες. Που δε θα μπορεί να ανασάνει γιατί στην Αθήνα δεν έμεινε ένα τετράγωνο άχτιστο.

Αλήθεια στην Ελλάδα του 2008 μήπως η μόνη λογική αντίδραση είναι να θέλεις να τα σπάσεις όλα; Υπάρχει κανείς εδώ που πιστεύει ότι το σύστημα αυτό μπορεί να εξυγιανθεί;
Ποιές ιδέες θα μπορούσαν να μας προχωρήσουν και προς τα που;

Βία στην Αθήνα

άκουσε εδώ ηχητικό ντοκουμέντο από τον ρεπόρτερ του Alpha Radio, Γιώργο Κακούση... από την πλατεία της Ομόνοιας

-UPDATE 19.12.2008- ενημέρωσα το link γιατί το προηγούμενο δε λειτουργούσε πια - κάποιοι -όχι ο δημοσιογράφος- επενέβησαν για να το κόψουν. Φυσικά και δεν είναι παρά ένα ελάχιστο δείγμα από τη βία της αστυνομίας. Είναι όμως τόσο απαράδεκτο όσο και χαρακτηριστικό πιστεύω για τη συμπεριφορά τους και για το καθεστώς ασυδοσίας στο οποίο λειτουργούν.

Τομή τοπίου

about us

...κατά παραγγελία.

Ο επαγγελματικός προσανατολισμός μ'εμένα απέτυχε εντελώς. Ίσως γιατί εγώ δυσκολεύομαι να προσδιορίσω τον εαυτό μου (διαρκώς μου ξεφεύγει!). Ίσως γιατί δεν έχω πάψει να νοσταλγώ τη ζωή του ματοβαμμένου πολεμιστή προγόνου... "le carnage et la mort..." Υπάρχει κάπου ένα σεντούκι με αρχαία όπλα. Θαμμένο. Φοβάμαι τα μαχαίρια. Από μικρός είχα μεγάλη αγάπη για το χώμα. Ακόμη μου άρεσε πάντα να σκαρφαλώνω. Στα δέντρα, στα βράχια, ακόμη και σε τοίχους. Μου αρέσει ο φως του ήλιου, το απολαμβάνω σα να ήταν νερό. Το πολύ φως. Έχω μια τάση για απομόνωση. Ευτυχώς έχω και καλούς φίλους. Έχω ζήσει άλλη μια ζωή στο νερό και στη σιωπή. Μ' αρέσει κρύβω θησαυρούς για να βρεθούνε κάποτε. Έχω μια πολύ βαθιά ριζωμένη έχθρα για τους θρησκευτικούς λειτουργούς. Ειδικά τους ανώτερους. Για τη θρησκεία και τη φιλοσοφία, πιστεύω ότι έχουν ολοκληρώσει προ πολλού το ρόλο τους. Αντιπαθώ τήν κριτική όσο παίρνει στα σοβαρά τον εαυτό της. Γενικά αισθάνομαι δυσαρέσκεια για όποιον ή ότι παίρνει πολύ στα σοβαρά τον εαυτό του. Γι' αυτό θα ήθελα να μπορώ να μένω κάτω απ' το νερό αρκετή ώρα. Φοβάμαι την ασφυξία. Φοβάμαι τα ύψη. Φοβάμαι πιο πολύ απ' όλα τον ίδιο το φόβο. Πιστεύω πως έχω κάπου μια πατρίδα. Έχω και το θάνατό μου που με περιμένει. Άραγε θα βρω τη δύναμη να τον χλευάσω; Αυτό το γέλιο θα ήταν η σημαία μου.




Μάσκα που είχα ζωγραφίσει πριν από πολλά χρόνια, σε μια εποχή που μπορούσα ακόμη να φτιάχνω εικόνες με κινήσεις που είχαν νόημα και όχι με το χέρι αγκυλωμένο στάση "Χριστός που ευλογεί τα πλήθη" εξαιτίας του ποντικιού.

Συγγένειες και αντιπαραβολές

Λεπτομέρεια 1

Κοράλια στα νησιά Fiji. Υποβρύχια φωτογραφία του National Geographic.

Λεπτομέρεια 2

Κατηφέδες στο μπαλκόνι μου.

Λεπτομέρεια 3

Λεπτομέρεια φύλλου δάφνης.

Λεπτομέρεια 4

Kibera διάσημη παραγκούπολη μέσα στο Ναϊρόμπι την πρωτεύουσα της Κένυας.
[Eπάνω επεξεργασμένη εικόνα από το Google earth. Κάτω φωτογραφία από το panoramio.]

Το παγκάκι

Θάνατος είναι το παγκάκι στο λιμάνι