Σχοινιάς και...

...όλο και πληθαίνουνε τα λόγια που δεν

-

Βρήκα όμως δυο ωραίες ιστορίες την προηγούμενη εβδομάδα (εκτός από την εφιαλτική διήγηση της Ε.Σ. του προηγούμενου ποστ).
Η μια αφήγηση ενός αληθινού καθώς φαίνεται περιστατικού, μια νύχτα στο Ελσίνκι, από το Μιχάλη:
"it doesn't work any more".
Η άλλη η φανταστική διήγηση ενός δέντρου, απ' αφορμή μια εικόνα στη σύγχρονη Αθήνα, από την αλεπούδα:
"Αστείο πλάσμα ο άνθρωπος".
Διαβάστε κι εξερευνήστε.

σχόλιο από E.Σ. ...

από E.Σ. - — 3 Νοεμβρίου 2009 @ 17:05

Δεν είναι μπλογκ παρόλο που μοιάζει αρκετά. Ο παραπάνω σύνδεσμος οδηγεί σε ένα από τα σχόλια που αναρτήθηκαν στο opengov.gr στο πλαίσιο της δημόσιας διαβούλευσης για την πρόταση νόμου για τη «Ρύθμιση των χρεών υπερχρεωμένων καταναλωτών».

Είναι ίσως βαρετό και κουραστικό όμως ξεδιπλώνει μια βάρβαρη πραγματικότητα σε ένα κράτος που θέλουμε να το αποκαλούμε δημοκρατία. Μέσα από αυτό και από πολλά άλλα σχόλια αποκαλύπτεται ζοφερή εικόνα ενός συστήματος όπου οι πανίσχυρες τράπεζες παίρνουν πολίτες και τους μετατρέπουν σε σκλάβους. Έτσι απλά. Τα δάνεια (και οι δανειολήπτες μαζί) είναι ιδιοκτησία τους και έχουν το δικαίωμα μάλιστα να τα μεταπουλάνε σε τρίτες εταιρίες που αναλαμβάνουν την πιο βρώμικη δουλειά...

The Powerbook

Γεννήθηκε στο Μάντσεστερ στις 27 Αυγούστου του 1959 και υιοθετήθηκε από ένα ζευγάρι πεντηκοστιανών που την προόριζαν για ιεραπόστολο. Στο σπίτι των θετών της γονιών το διάβασμα θεωρούνταν αμφιβόλου ηθικής δραστηριότητα εκτός κι άν επρόκειτο για τη Βίβλο. Στα δεκάξι της το σκασε απ' το σπίτι αφού τους ανακοίνωσε ότι ήταν ερωτευμένη μ'ένα κορίτσι. Έζησε σε διάφορα μέρη, έκανε διάφορες δουλειές. Στα 23 της έγραψε το πρώτο της βιβλίο "Oranges Are Not The Only Fruit". Σήμερα είναι μια πολυδιαβασμένη και πολυβραβευμένη συγγραφέας. Ο λόγος για την Jeanette Winterson.



Εδώ ένα κομμάτι που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση καθώς το διάβαζα. Σύντομο, ρευστό, δυνατό, απλό. Ένα "μεζεδάκι" για να σου ανοίξει η όρεξη. Από το "The Powerbook". Διάβασε και διάβασε και παραπέρα! Εγώ πέρσι την ανακάλυψα από το γοητευτικό "Πες μου μια ιστορία" που κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Μελάνι (Lighthousekeeping ο πρωτότυπος τίτλος του). Κυκλοφορούν απ'ότι βλέπω κι άλλα βιβλία της σε ελληνική μετάφραση.

Διάβασέ το!

Μια μεγάλη στιγμή για την κοινωνιο ψυχολογική ανάλυση του Έλληνα:


Όταν ο Χ2 έχει κέφια...

penguin_witch says...

Διάβασέ το. Είναι μια μάγισσα οργισμένη. Όχι τώρα. Από καιρό. Και έχει τους λόγους της. Μη βιαστείς να συμφωνήσεις ή να διαφωνήσεις. Διάβασε το όμως.

Κυριακή - Ανάσταση

click on the image for a larger version

Οι στίχοι αυτοί μπορεί και να' ναι οι τελευταίοι
Οι τελευταίοι στους τελευταίους που θα γραφτούν
Γιατί οι μελλούμενοι ποιητές δε ζούνε πια
Αυτοί που θα μιλούσανε πεθάναν όλοι νέοι
Τα θλιβερά τραγούδια τους γενήκανε πουλιά
Σε κάποιον άλλον ουρανό που λάμπει ξένος ήλιος
Γενήκαν άγριοι ποταμοί και τρέχουνε στη θάλασσα
Και τα νερά τους δεν μπορείς να ξεχωρίσεις
Στα θλιβερά τραγούδια τους φύτρωσε ένας λωτός
Να γεννηθούμε στο χυμό του εμείς πιο νέοι.

Μανώλης Αναγνωστάκης, Επίλογος
(μελοποιημένος από το Μίκη Θεοδωράκη στις Μπαλάντες)


[Τώρα ήθελα να βάλω ένα ερωτηματικό σε αυτή την Ανάσταση, στον τίτλο, αλλά λέω ας μην ασχοληθούμε με την κυριολεξία. Η ανάσταση ίσως να είναι ο λωτός του ποιητή. Ο κόσμος ήταν ήσυχος σήμερα το απόγευμα. Σα να μην έφυγε κανείς. Σα να ημέρεψαν οι νεκροί. Οι ψυχές ευφράνθηκαν με την τσίκνα. Και τα στομάχια των ζωντανών κουρασμένα. Στο Λυκαβηττό ανέβηκαν πολλοί να δουν το δειλινό πάνω απ'την τσιμεντένια θάλασσα. Κι έρχεται καλοκαίρι, μα έχουμε δουλειά ως τότε!]

Von Armen Β.Β.

Εγώ, ο Μπέρτολτ Μπρεχτ, είμαι απ' τα μαύρα δάση.
Η μάνα μου στις πολιτείες με κουβάλησε,
Σαν ήμουνα ακόμα στη κοιλιά της. Και των δασών η παγωνιά
Μέσα μου θα 'ναι ως το θανατό μου.

Έχω το σπίτι μου στην πολιτεία της ασφάλτου
Φορτωμένος από την αρχή μ' όλα τα μυστήρια του θανάτου:
Μ' εφημερίδες, με καπνό, και με ρακί.
Καχύποπτος και τεμπέλης κι ευχαριστημένος στα στερνά.

Φέρομαι, φιλικά στους ανθρώπους. Φορώ
Καθώς το συνηθίζουν ένα σκληρό καπέλο.
Λέω: είναι ζώα που μυρίζουν τελείως ιδιόμορφα,
Και λέω πάλι: δε βαριέσαι, έχω κι εγώ την ίδια μυρουδιά.

Το πρωί στο γκρίζο χάραμα, τα έλατα κατουράνε
Και τα ζωϋφιά τους, τα πουλιά, αρχίζουν να φωνάζουν.
Κείνη την ώρα, αδειάζω το ποτήρι μου στην πόλη
Πετάω, τ' αποτσίγαρό μου, και ανήσυχος κοιμάμαι.

Απ' αυτές τις πολιτείες θ' απομείνει
Εκείνος που διάβηκε από μέσα τους: ο άνεμος!
δίνει χαρά, το σπίτι σ' αυτόν που τρώει: τ' αδειάζει.
Ξέρουμε, ότι είμαστε περαστικοί
Κι ότι ύστερα από μας, τίποτα τ' αξιόλογο δεν θα 'ρθει

Ελπίζω στους σεισμούς που μέλλονται για να 'ρθουν,
Να μην αφήσω τη Βιρτζίνιά μου απ' την πίκρα να μου σβήσει
Εγώ, ο Μπέρτολτ Μπρεχτ, από τα μαύρα δάση,
Ξερασμένος στις πολιτείες της ασφάλτου, μέσα στη μάνα μου
Σε πρώϊμη εποχή.

---
Bertolt Brecht, 1921-22.
Η μετάφραση είναι του Πέτρου Μάρκαρη. Η μελοποίηση του Μικρούτσικου εδώ (τραγουδισμένο από τον ίδιο το συνθέτη, 1978).

Και το πρωτότυπο στα γερμανικά Von Armen B.B. (ή εδώ).
(έχει και τρεις στροφές οι οποίες λείπουν από τη μελοποίηση)

---

Αυτούς τους στίχους τους γνώρισα μέσα από τη "Μουσική Πράξη στο Brecht" του Μικρούτσικου κάπου εκεί στις αρχές της δεκαετίας του ογδόντα. Δεν ξέρω να είμαι από τα μαύρα δάση. Κι ούτε ακριβώς τι διαδρομές έκανε έγγυος η μητέρα μου (η οποία μου αγόρασε το εν λογω βινύλιο). Μα οι στίχοι αυτοί έρχονται και ξανάρχονται στο μυαλό μου κάθε που ο κόσμος μοιάζει πάλι ξένος κι ο αγώνας άγονος. Αναρωτιέμαι πάλι μήπως η μεγαλύτερη βαρβαρόρτητα είναι ο πολιτισμός. Κι αδυνατώντας να καταλάβω τους ανθρώπους σκέφτομαι πάντα αυτό το δίστιχο για τη μυρουδιά.
Κι αυτό το "ξερασμένος στις πολιτείες της ασφάλτου" μοιάζει να επαναλαμβάνεται σαν κατάρα.
Καληνύχτα.

"Investing form with lucid stillness"

"Footfalls echo in the memory
Down the passage which we did not take
Towards the door we never opened
Into the rose-garden."



"The detail of the pattern is movement"

...

"And the pool was filled with water out of sunlight,
And the lotos rose, quietly, quietly,
The surface glittered out of heart of light,
And they were behind us, reflected in the pool.
Then a cloud passed, and the pool was empty.
Go, said the bird, for the leaves were full of children,
Hidden excitedly, containing laughter.
Go, go, go, said the bird: human kind
Cannot bear very much reality."

...

"Time past and time future
Allow but a little consciousness."

...

"Here is a place of disaffection"

...

"Descend lower, descend only
Into the world of perpetual solitude"

...

"At the still point of the turning world."


-
[Όλα τα παραπάνω αποσπάσματα και πάλι από το Burnt Norton, Four Quartets, T.S. Eliot σε ένα ίσως και παραμορφωτικό δικό μου ανακάτεμα.]

.

Παραλλαγή σε ένα θέμα

Το θέμα γνωστό.
Ερωτήσεις. Απορίες.
Τι βλέπω; Τί θέλω να βλέπω;
Τί μου αρέσει να βλέπω;
Τί επιλέγω να βλέπω;
Και τελικά τί είδα;
Κι εσύ τί βλέπεις;

Δεν μπορώ να ξεφύγω από την ιδέα ότι η πραγματικότητα είναι μια υδάτινη επιφάνεια όπου μόνο σερφάροντας μπορεί κανείς να ισορροπήσει. Εν κινήσει. Με χάρη ει δυνατόν.
Έπειτα είναι και ο βυθός βέβαια, ένας άλλος κόσμος.







"Go, go, go, said the bird: human kind
Cannot bear very much reality.
Time past and time future
What might have been and what has been
Point to one end, which is always present."

[Burnt Norton, Four Quartets, T.S. Eliot]

.

Κάτι τέτοιες...

Κάτι τέτοιες νύχτες στην Αθήνα, δεν μπορω να ξεφύγω απ'τα λόγια του Καρούζου. Που κατάφερε να δώσει τόσο ισχυρή αρσενική υπόσταση στο (παραδοσιακά θηλυκό) φεγγάρι:


Ηττήθηκα νύχτα

Τώρα που η καρδιά μου δεν προσφέρεται
σε παρορμητισμούς αλκοόλ
ακόρεστος προστρέχω σε ηλίθιες απελπισίες
υπογράφοντας το Σύμπαν.
Είμαι παντέρημος όσο κι ο φέγγαρος ψηλά-ψηλά
σε στύση φωτός τον Αύγουστο.
Τελετουργώ στη σιωπή χωρίς άμφια.

Νίκος Καρούζος, Ερυθρογράφος, 1988


.

tu contemples ton âme...

...dans le déroulement infini de sa lame



L'homme et la mer par Charles Baudelaire

Homme libre, toujours tu chériras la mer !
La mer est ton miroir ; tu contemples ton âme
Dans le déroulement infini de sa lame,
Et ton esprit n'est pas un gouffre moins amer.

Tu te plais à plonger au sein de ton image ;
Tu l'embrasses des yeux et des bras, et ton coeur
Se distrait quelquefois de sa propre rumeur
Au bruit de cette plainte indomptable et sauvage.

Vous êtes tous les deux ténébreux et discrets :
Homme, nul n'a sondé le fond de tes abîmes ;
Ô mer, nul ne connaît tes richesses intimes,
Tant vous êtes jaloux de garder vos secrets !

Et cependant voilà des siècles innombrables
Que vous vous combattez sans pitié ni remord,
Tellement vous aimez le carnage et la mort,
Ô lutteurs éternels, ô frères implacables !