about us

...κατά παραγγελία.

Ο επαγγελματικός προσανατολισμός μ'εμένα απέτυχε εντελώς. Ίσως γιατί εγώ δυσκολεύομαι να προσδιορίσω τον εαυτό μου (διαρκώς μου ξεφεύγει!). Ίσως γιατί δεν έχω πάψει να νοσταλγώ τη ζωή του ματοβαμμένου πολεμιστή προγόνου... "le carnage et la mort..." Υπάρχει κάπου ένα σεντούκι με αρχαία όπλα. Θαμμένο. Φοβάμαι τα μαχαίρια. Από μικρός είχα μεγάλη αγάπη για το χώμα. Ακόμη μου άρεσε πάντα να σκαρφαλώνω. Στα δέντρα, στα βράχια, ακόμη και σε τοίχους. Μου αρέσει ο φως του ήλιου, το απολαμβάνω σα να ήταν νερό. Το πολύ φως. Έχω μια τάση για απομόνωση. Ευτυχώς έχω και καλούς φίλους. Έχω ζήσει άλλη μια ζωή στο νερό και στη σιωπή. Μ' αρέσει κρύβω θησαυρούς για να βρεθούνε κάποτε. Έχω μια πολύ βαθιά ριζωμένη έχθρα για τους θρησκευτικούς λειτουργούς. Ειδικά τους ανώτερους. Για τη θρησκεία και τη φιλοσοφία, πιστεύω ότι έχουν ολοκληρώσει προ πολλού το ρόλο τους. Αντιπαθώ τήν κριτική όσο παίρνει στα σοβαρά τον εαυτό της. Γενικά αισθάνομαι δυσαρέσκεια για όποιον ή ότι παίρνει πολύ στα σοβαρά τον εαυτό του. Γι' αυτό θα ήθελα να μπορώ να μένω κάτω απ' το νερό αρκετή ώρα. Φοβάμαι την ασφυξία. Φοβάμαι τα ύψη. Φοβάμαι πιο πολύ απ' όλα τον ίδιο το φόβο. Πιστεύω πως έχω κάπου μια πατρίδα. Έχω και το θάνατό μου που με περιμένει. Άραγε θα βρω τη δύναμη να τον χλευάσω; Αυτό το γέλιο θα ήταν η σημαία μου.




Μάσκα που είχα ζωγραφίσει πριν από πολλά χρόνια, σε μια εποχή που μπορούσα ακόμη να φτιάχνω εικόνες με κινήσεις που είχαν νόημα και όχι με το χέρι αγκυλωμένο στάση "Χριστός που ευλογεί τα πλήθη" εξαιτίας του ποντικιού.

Εικόνα με ρύζι και νερό

Κατέβαινα τα σκαλοπάτια προς το μετρό μ' ένα ποτήρι νερό στο χέρι. Κατέβαινα από την κυλιόμενη σκάλα και το νερό δεν κινδύνευε. Το νερό είναι το υλικό της ψυχής λένε. Όχι ακριβώς. Το νερό είναι αυτό που επιθυμεί η ψυχή. Το παιχνίδι της ψυχής. Το μετρό είναι εκεί κάτω που κατεβαίνεις και χώνεσαι και υπάρχουν εκδοτήρια και πιο κάτω σήραγγες όπου παίζεται το σοβαρό παιχνίδι της κυκλοφορίας. Οι άνθρωποι στο μετρό είμαστε σαν αδιάφοροι. Σαν να είναι φυσικό. Δεν είμαι μόνο εγώ με το ποτήρι. Όλοι έχουν ένα ποτήρι. Και στις τσέπες τους ρύζι. Περίεργο, ε; Είναι παρανοϊκό. Σαν μια ταινία επιστημονικής φαντασίας. Κι όμως... Σε κάθε ένα κεφάλι, σε κάθε ένα μυαλό υπάρχει ένα παραμύθι με μάγισσα. Καθόλου επιστημονικό αυτό.

Μα όλη αυτή η ανάλυση είναι περιττή. Τουλάχιστον για την εξελιξη της ιστορίας μας. Πρακτικά τίποτε από όλα αυτά δε με ενδιέφερε. Ακολουθούσα την κατάδική μου διαδρομή μέσα στους διαδρόμους. Η μάγισσα στο παραμύθι που είχα στο μυαλό μου, ναι αυτή με απασχολούσε και κάθε τόσο μου χυνότανε και λίγο νερό απ'το ποτήρι. Και να σκεφτείς ότι πάντα μου άρεσε πιο πολύ η επιστημονική φαντασία... Πώς έγινε η διαδρομή μου να μην μπορεί να ξεμπλεχτεί; Πως θα πετάξουμε το χαρταητό τώρα; Αχ το βλέπω στα μάτια σου, φοβάσαι ότι θ'αρχίσει να βρέχει! Όχι εδώ στα λαγούμια δε βρέχει. Και ούτε με χαρταητούς χρειάζεται να ασχοληθούμε. Ας πάρουμε αυτή τη σκάλα. Πάει πιο βαθιά! Υπάρχει πάντα και ο Ιούλιος Βερν. Μπορεί να βρούμε στο πιο κάτω κάτω επίπεδο ένα άλλον ουρανό. Γαλάζιο απαλό και φυσικά ζωγραφιστό. Λες να βρέχει κιόλας εκεί κάτω; Στον Ιούλιο Βερν είχε και τρικυμίες θυμάμαι στις υπόγειες θάλασσες. Αηδίες... Είχε μήπως και απέραντους κλιμακωτούς οριζώνες; Ανεβαίνω με δυσκολία. Στις κυλιόμενες σκάλες. Με δυσκολία σα να ασθμαίνουν οι σκάλες. Καποιανού η τσέπη τρύπησε και χύθηκε ρύζι και το αλέθουν οι αρθρώσεις των μετάλλων. Ανεβαίνω όμως. Δίψασα. Πίνω το πατήρι το νερό. Δεν ξεδίψασα αλλά έξω βρέχει! Νερό. Φυσικά και δε σε ξεδιψάει η βροχή. Αντέχω όμως μέχρι το σπίτι. Θα φτάσω βρεμμένος και θα πιω πολύ νερό!

Eυχαριστώ την atg για την ευγενική της πρόσκληση.
Είμια σίγουρος ότι θα προκύψει χάος από αυτό το παιχνίδι για υτ΄οκαι αθλοθετώ με τη σειρά μου τις λέξεις:
κουκουνάρι, σφεντόνα, όνειρο, καράβι, πολέμαρχος.
Καλώ πάλι την atg (γράψε μια καλή ιστορία τώρα!), την mindstripper (παρόλο που μπορεί να με βρίσει:), τον αγαπητό μου Χ2 (κανονικά πρέπει να γράψει 2 ιστορίες), τη Γιουτζίνια (παρόλο που φοβάμαι στην ιδέα του τι μπορεί να γράψει), την andrea (παρόλο που μπορεί να γράψει μια μελοδραματική αηδία) και την AEon FluX. Δεν πειράζει που είναι 6 οι προσκλήσεις... οσο περισσότερες ιστορίες τόσο ταχύτερα βαδίζουμε προς το χάος! χεχε

Ιστορία με φως και νερό

Και λέω στον εαυτό μου πως δε θα παραδοθώ στην ομορφιά σου παρά με έναν ανάερο τρόπο, χωρίς αγκάθια, χωρίς δεσμά, αφού ξέρω υπάρχεις μέσα μου και πριν και πάντα κι εγώ το ίδιο μ' έναν αδιανόητο τρόπο, μια απίθανη διαδρομή μες στα εκατομμύρια των συνάψεων, ένα σχέδιο μεταβαλλόμενο που υπάρχει στην εισπνοή και χάνεται και σαν όνειρο θα φανεί κάπου πάλι, σαν ένα σύννεφο που περνάει στο γαλάζιο ουρανό την ώρα που κοιμάσαι, κρατάει ένα κίτρινο τριαντάφυλλο χωρίς κανέναν συμβολισμό και φεύγοντας αφήνει το απλωμένο χέρι του πίσω να παίζει με το φως όπως μ' αρέσει να παίζω με το νερό και το φως γίνεται ζεστασιά και το κοιμισμένο σώμα συστρέφεται, κινείται, διατρέχεται από θέρμη το πορτοκαλί τρίχωμα και δεν μπορώ παρά να παραδεχτώ το σώμα του νερού που φέρω, τη βια του, το θέλω που κρύβεται κάτω απ' την επιφάνειά του, τον έρωτά του για τα φωτεινά μάτια που φωτίζουν ακόμη και μες στον ύπνο τους.

Ιστορία σε ένα δωμάτιο

- Ένα μεγάλο άδειο δωμάτιο με παρκέ. Είμαι στην άκρη του. Κάτω. Το μάγουλο στο παρκέ. Ένα μεγάλο δωμάτιο με παρκέ. Γεμίζει και αδειάζει με φως. Γεμίζει και αδειάζει με φως. Είμαι στην άκρη του. Κάτω.
Ανάμεσα στην Ευρώπη και στην Ασία έχει έρημο. Ένα δωμάτιο με παρκέ άδειο. Είμαι στην άκρη του. Πεσμένος στο πλάι, μαζεύω τα γόνατα στο στήθος. Τι ωραία! Άδειο δωμάτιο. Ανάμεσα στην Ευρώπη και στην Ασία.
Ανάμεσα στην Ευρώπη και στην Αφρική έχει θάλασσα. Η γη είναι στρογγυλή. Η οθόνη μου τετράγωνη. Το δωμάτιο έχει παρκέ. Είναι άδειο. Γεμίζει και αδειάζει με φως.

- Στο σώμα μου αναπτύσσονται ασυνέχειες. Μαζεύομαι στο σκοτάδι. Απλώνομαι στο φως. Αναπτύσσω μια συμπάθεια με τα φυτά. Φοβάμαι τις ασυνέχειες. Στο φως ξεχνώ. Στο νερό χαίρομαι.

- Πατάω άτσαλα πάνω στις ώρες. Κουτρουβαλάω στα απογεύματα. Περιπλανιέμαι στα πρωινά. Οι νύχτες είναι σαν τσουλήθρες. Τελειώνουν γρήγορα. Σε ξεβράζουν γοργά στο χάραμα. Οι εβδομάδες είναι άνυδρες.

- Λοιπόν, να σου πω κάτι; Για μένα τίποτα. Όλα είναι ανώδυνα. Δεν πονάει τίποτα. Είναι αυτό κάτι. Είναι... Έχεις ζυμώσει; Πώς είναι η ζύμη ένα πράγμα που όλο το γυρνάς και σπάει και πάλι πλάθεται και παλι είναι ένα. Ένα. Γυρνάει, διαβολοφέρνει, σπάει, χάνεται, σου φεύγει και παλι είναι. Και πάλι πλάθεται και πάλι ένα. Η νύχτα είναι ασήμαντη. Ακύμαντη. Η στιγμή είναι αφημένη επάνω στο τοιχάκι σαν δαχτυλίδι.

- Εγώ έφυγα γυμνός και κρυώνω. Άφησα τα ρούχα μου εκεί. Δε μου πέρασε απ'το μυαλό πως θα μπορούσα να συνεχίσω να κυκλοφορώ με τα ίδια ρούχα. Και μέσα στα καινούρια ρούχα μου αισθάνομαι γυμνός. Σα να ξέμεινε ο εαυτός μου αλλού. Φαντάζομαι πως με τον καιρό θα βρω έναν τρόπο να τα φοράω κι αυτά. Θα θελα να ήμουν ηθοποιός! Ν' αλλάζω τις φορεσιές και τους ρόλους, να τους δίνω κάθε φορά πνοή και να είμαι πάντα άτρωτος. Δολοφονημένος ή προδότης, εγκληματίας ή εραστής, υπηρέτης ή βασιλιάς.

- Ανοησίες! Ένα σώμα που να μην οδύνεται. Αυτό ναι!

- Τις προάλλες μια λευκή κουρτίνα πανέμορφη. Που τη φυσαγ' ο αέρας και την πήρε και την ταξίδευε. Και την έριξε -ω θαύμα- πάνω μου. Μ'όλα της τα δάκρυα δροσερά στα σκοτάδια. Μπα; Μα νόμιζα πως την είδα στο φως. Ή να πέφτει πάνω της φως. Όχι, ήταν η ιδέα μου, δεν την είδα φωτισμένη παρά μόνο στο διάδρομο. Με τη λευκή ποδιά. Και τα μεγάλα μάτια. Πολλά περιστατικά. Πολλά αποτρόπαια.

- Ένα σώμα που να μην οδύνεται... Κλείνω τις πόρτες μια μια και φεύγω προς τα μέσα.

- Το ταβάνι ήταν χαμηλό και στον τοίχο είχε πλακάκια.

- Κι όμως, δεν θυμάμαι να είχα ποτέ παρατηρήσει πόσο γλυκά είναι τα δάκρυα υπό το φως μιας πιθανότητας.

- Πονάω εκεί που είναι γραμμένη μέσα μου αυτή η απουσία.

Να

- Έχουμε φύγει. Αυτό το θέατρο που φαντάζεσαι δεν είναι η πραγματικότητα.
- Να η ζωή μου. Σκοτεινές ράχες και γραμμές που μεταφέρουν τον ηλεκτρισμό από ράχη σε ράχη. Από χρονιά σε χρονιά, από δεκαετία σε δεκαετία. Σκοτεινά διαστήματα. Όλο νυχτώνει. Κάθε μέρα φεύγει. Φεύγουν όλες τρέχοντας. Οι μέρες και οι μνήμες. Σαν απ'το παράθυρο του τραίνου. Σαν ανώδυνα.
Πριν από κανα μήνα πέτυχα αυτή την εικόνα στο δρόμο. Νόμιζα ότι με ακολουθούσε, αλλά μάλλον εγώ την κυνηγούσα. Προφανώς δεν έχει και πολλή σημασία. Μήπως μπορεί κανείς να αποφανθεί γι' αυτό οριστικά; Στο κάτω κάτω δεν είναι παρά μια τρύπα στα σύννεφα. Ανώτερα επίπεδα φωτισμένα ροζ-πορτοκαλί από μια δύση η οποία έχει απομακρυνθεί πίσω μας. Λίγο αργότερα, λίγο ανατολικότερα, τεράστιοι κεραυνοί και αστραπές διέσχιζαν το στερέωμα.
Σου έχει συμβεί αυτό; Να είσαι στο δρόμο και να αναρωτιέσαι αν θα πρεπε τώρα, σ΄αυτό τον όμορφο κόσμο, να κολυμπάει η ψυχή σου σε ένα αίσθημα πληρότητας. Και γιατί σαν υγρασία που νωτίζει τα πράγματα, αυτή η αίσθηση απώλειας σε διακατέχει. Αν είναι παραξενιά και εμμονή κι αρρώστεια. Αν είναι ένα κόλλημα που απλά θέλει κλώτσημα. Ή αν είναι κάτι που έρχεται σιγά σιγά σε όλους τους ανθρώπους. Είναι αυτή η condition humaine που λένε;
- ...
- Με πονάει πότε-πότε η κοινή λογική. Σαν ένα μέλος που το έχασα. Σε κάποιον πόλεμο ή ατύχημα.
- Ένας τροχός γυρίζει στον αέρα. Δεν είναι ατύχημα. Είναι ματαιότητα.
- Και ματαιοδοξία. Έχω ένα δεύτερο σώμα που δε λυπάται. Τίποτε. Όλοι οι φόνοι κυλούν επάνω του. Όπως το αφρόλουτρο.
- Χα! Έτσι νομίζεις;

η νύχτα

Η νύχτα είναι φωτεινή. Το φεγγάρι ζεσταίνει τον κόσμο.
[χρόνος έκθεσης τέσσερα δευτερόλεπτα]
Το φθινόπωρο μια μικρή άνοιξη εδώ.
Ένα διαστημόπλοιο θα έρθει σε λίγο, να πάρει τους από καιρό νεκρούς. Να επιβιβαστούν επιτέλους στις παράλληλες ζωές που ονειρεύτηκαν. Σε αυτά τα μαρμάρινα σπιτάκια μπορεί να μένουν παιδιά. Όλα θα γίνουν φυσιολογικά. Η γάτα που περπατάει στη μάντρα θα κρυφτεί μα δε θ'απορήσει. Τα φώτα στον κάμπο θα ναι έτσι πάλι σα φωτάκια σε θάλασσα. Κι η θάλασσα θα ναι έτσι πάλι σαν ασήμι στο φως.
Τότε όμως το τοπίο θα το δείξω ασπρόμαυρο.
Για να μην καταλάβει κανείς τα πρόσωπα και την εποχή.

Έπειτα πάλι στον ήλιο
θα ξημερώσουν τα νερά χαρούμενα




Κάθε φορά στο χωριό αναρωτιούνται οι άνθρωποι ποιό είναι το τετελεσμένο γεγονός και ποια η προφητεία.