Κυριακή - Ανάσταση

click on the image for a larger version

Οι στίχοι αυτοί μπορεί και να' ναι οι τελευταίοι
Οι τελευταίοι στους τελευταίους που θα γραφτούν
Γιατί οι μελλούμενοι ποιητές δε ζούνε πια
Αυτοί που θα μιλούσανε πεθάναν όλοι νέοι
Τα θλιβερά τραγούδια τους γενήκανε πουλιά
Σε κάποιον άλλον ουρανό που λάμπει ξένος ήλιος
Γενήκαν άγριοι ποταμοί και τρέχουνε στη θάλασσα
Και τα νερά τους δεν μπορείς να ξεχωρίσεις
Στα θλιβερά τραγούδια τους φύτρωσε ένας λωτός
Να γεννηθούμε στο χυμό του εμείς πιο νέοι.

Μανώλης Αναγνωστάκης, Επίλογος
(μελοποιημένος από το Μίκη Θεοδωράκη στις Μπαλάντες)


[Τώρα ήθελα να βάλω ένα ερωτηματικό σε αυτή την Ανάσταση, στον τίτλο, αλλά λέω ας μην ασχοληθούμε με την κυριολεξία. Η ανάσταση ίσως να είναι ο λωτός του ποιητή. Ο κόσμος ήταν ήσυχος σήμερα το απόγευμα. Σα να μην έφυγε κανείς. Σα να ημέρεψαν οι νεκροί. Οι ψυχές ευφράνθηκαν με την τσίκνα. Και τα στομάχια των ζωντανών κουρασμένα. Στο Λυκαβηττό ανέβηκαν πολλοί να δουν το δειλινό πάνω απ'την τσιμεντένια θάλασσα. Κι έρχεται καλοκαίρι, μα έχουμε δουλειά ως τότε!]

Μ. Σάββατο

[Μεγαλοβδομαδιάτικου φωτορεπορτάζ από την Αθήνα συνέχεια.]



Η Ακαδημίας σκοτεινή και άδεια.

Ο ουρανός απ'το Λυκαβηττό φαίνεται να έχει στήσει σκηνικό υπερπαραγωγής.


click on the image for a larger version


Κι αυτά τα κάγκελα...
Το καθένα μοιάζει να έχει δικό του θεό.

Μ. Τετάρτη - Μ. Πέμπτη

Μεγάλη τετάρτη μεσημέρι. Μεγαλοβδομαδιάτικος ήλιος σε έναν δρόμο της Αθήνας. Φωτογραφία. Όραση.


404 - Page not found
Not Found
The requested URL was not found on this server.


Το σημαινόμενο δεν επικαθορίζεται από το θέμα της γραφής. Το θέμα είναι το δέλεαρ. Η ουσία είναι η επιθυμία.

Not found

- Έχεις λογους να πενθείς;
- Έχω.

Not found




Ελπίζω. Με αυτά που γράφω να σημαίνω κάτι που δε γνωρίζω.
Το σύμπαν είναι τρύπιο σα σφουγγάρι.
Not Found - δεν εύχομαι τίποτα πλέον

Φωτογραφίες

Γερανογέφυρα με ουρανό




και τοίχος χωρίς ουρανό



κουβάρια μπλεγμένα χρώματα



μικρές διαγώνιες διαγράφουν τη σιωπή
σταγόνες
τροχιές
βροχή
εκεί
και πάλι εκεί

ψάρια στο σκοτάδι
το δεύτερο πιάτο είναι άδειο

όλη μου η γνώση στα δάχτυλα
κρατώ σφικτά την απώλεια

εκεί
και πάλι εκεί
μένω εκεί μέσα

νύχτα στα κλαδιά σκάλωσα μπλέχτηκα σκαρφάλωσα αγκάλιασα είδα έναστρο το χάος δεν έχω

κέρματα στην τσέπη παίζουν τις μέρες άβολες περιστροφές και τίποτε

όλα της άνοιξης στον τοίχο
τα έχω πει

Εν τούτω νίκα

ή "πιστεύω εις έναν θεό"... κι αυτό δεν ταιριάζει;
ή "προσκύνα ρε, τί σου ζητάνε;"



Ναι, θα μου πείτε ότι αυτό το θέμα έπρεπε να έχει παρουσιαστεί πριν από δυο χρόνια. Μέσα στη ρύμη του ολυμπιακού εργοργασμού. Αλλά εγώ τώρα την πέτυχα στην κατάλληλη γωνία.
Γιατί μήπως αποσύρθηκαν; Όχι, αντιθέτως διασκορπίστηκαν στις γειτονιές να προλάβουν την αλλαγή του καθεστώτος... στις οικοδομές, τί νομίσατε;

Ιδού λοιπόν το σύμβολο.
[Εθνική εορτή γαρ.]
Ιδού η θεότης.
Δεν είναι μόνο η των ολυμπιακών έργων τοιάυτη αλλά ολόκληρης της πενηντακονταετίας, δεν είν' έτσι; (που λέμε και στο χωριό μου)
Και ποιός θα τολμήσει ν' αντιτάξει τί;

Ακόμη να γραφτούν τα δοξαστικά;

Λεπτομέρεια ναργιλέ

Πρόσφατη φωτογραφία από τις Χίλιες και Δύο Νύχτες.
Ο διπλός και διασταυρούμενος συμπότης μου θα προτιμούσε μάλλον κάτι πιο ανατολίτικο. Κάτι πιο λαγγεμένο ίσως. Αλλά εμένα η εικόνα αυτή μου φέρνει στο μυαλό τις Επιθυμίες του Καβάφη: "Σαν σώματα ωραία νεκρών που δεν εγέρασαν". Σα να φωλιάζουν εκεί οι επιθυμίες "που επέρασαν χωρίς να εκπληρωθούν". Έτοιμες να ξεδιπλωθούν με τον αρωματικό καπνό, να πάρουν σώμα σαν ιστορίες. Σα σχήματα στον αέρα, μπροστά στα μάτια που θολώνουν του καπνιστή. Με τους ήχους από τη λύρα του Cengiz Onural, το κανονάκι της Serap Caglayau και την κιθάρα του Cenk Erdogan. Ίσως τελικά οι επιθυμίες να μην είναι ακριβώς ανεκπλήρωτες. Απλά έχουν πάντα ένα κομμάτι που γέρνει μπροστά στο κενό σαν τις πλώρες των καραβιών. Κι ίσως όλα να χωρούν σε ένα διαρκές παρόν κίνησης.

Von Armen Β.Β.

Εγώ, ο Μπέρτολτ Μπρεχτ, είμαι απ' τα μαύρα δάση.
Η μάνα μου στις πολιτείες με κουβάλησε,
Σαν ήμουνα ακόμα στη κοιλιά της. Και των δασών η παγωνιά
Μέσα μου θα 'ναι ως το θανατό μου.

Έχω το σπίτι μου στην πολιτεία της ασφάλτου
Φορτωμένος από την αρχή μ' όλα τα μυστήρια του θανάτου:
Μ' εφημερίδες, με καπνό, και με ρακί.
Καχύποπτος και τεμπέλης κι ευχαριστημένος στα στερνά.

Φέρομαι, φιλικά στους ανθρώπους. Φορώ
Καθώς το συνηθίζουν ένα σκληρό καπέλο.
Λέω: είναι ζώα που μυρίζουν τελείως ιδιόμορφα,
Και λέω πάλι: δε βαριέσαι, έχω κι εγώ την ίδια μυρουδιά.

Το πρωί στο γκρίζο χάραμα, τα έλατα κατουράνε
Και τα ζωϋφιά τους, τα πουλιά, αρχίζουν να φωνάζουν.
Κείνη την ώρα, αδειάζω το ποτήρι μου στην πόλη
Πετάω, τ' αποτσίγαρό μου, και ανήσυχος κοιμάμαι.

Απ' αυτές τις πολιτείες θ' απομείνει
Εκείνος που διάβηκε από μέσα τους: ο άνεμος!
δίνει χαρά, το σπίτι σ' αυτόν που τρώει: τ' αδειάζει.
Ξέρουμε, ότι είμαστε περαστικοί
Κι ότι ύστερα από μας, τίποτα τ' αξιόλογο δεν θα 'ρθει

Ελπίζω στους σεισμούς που μέλλονται για να 'ρθουν,
Να μην αφήσω τη Βιρτζίνιά μου απ' την πίκρα να μου σβήσει
Εγώ, ο Μπέρτολτ Μπρεχτ, από τα μαύρα δάση,
Ξερασμένος στις πολιτείες της ασφάλτου, μέσα στη μάνα μου
Σε πρώϊμη εποχή.

---
Bertolt Brecht, 1921-22.
Η μετάφραση είναι του Πέτρου Μάρκαρη. Η μελοποίηση του Μικρούτσικου εδώ (τραγουδισμένο από τον ίδιο το συνθέτη, 1978).

Και το πρωτότυπο στα γερμανικά Von Armen B.B. (ή εδώ).
(έχει και τρεις στροφές οι οποίες λείπουν από τη μελοποίηση)

---

Αυτούς τους στίχους τους γνώρισα μέσα από τη "Μουσική Πράξη στο Brecht" του Μικρούτσικου κάπου εκεί στις αρχές της δεκαετίας του ογδόντα. Δεν ξέρω να είμαι από τα μαύρα δάση. Κι ούτε ακριβώς τι διαδρομές έκανε έγγυος η μητέρα μου (η οποία μου αγόρασε το εν λογω βινύλιο). Μα οι στίχοι αυτοί έρχονται και ξανάρχονται στο μυαλό μου κάθε που ο κόσμος μοιάζει πάλι ξένος κι ο αγώνας άγονος. Αναρωτιέμαι πάλι μήπως η μεγαλύτερη βαρβαρόρτητα είναι ο πολιτισμός. Κι αδυνατώντας να καταλάβω τους ανθρώπους σκέφτομαι πάντα αυτό το δίστιχο για τη μυρουδιά.
Κι αυτό το "ξερασμένος στις πολιτείες της ασφάλτου" μοιάζει να επαναλαμβάνεται σαν κατάρα.
Καληνύχτα.

Καταβύθιση

μια σιωπή απλώνεται γλυκά
μια σιωπή, σιγά-σιγά σαν πλημμυρίδα
σα θάλασσα ζεστή μου γλείφει τα πόδια
αδιόρατη προειδοποίηση
κι ανέρχεται
αργά
σχεδόν σαν ευτυχία

ονειρεύομαι πως είμαι πέτρα
ένα κομμάτι βράχου που μετράει τους αιώνες
και τις φωνές που σώπασαν

σ’ ένα όνειρο βυθού
αγγίζω την ιλύ των στιγμών



[είναι δύο ετών αυτοί οι στίχοι - σύρριζα στη σιωπή
η φωτό είναι δύο εβδομάδων]

Πως να το κάνετε...

Ναι, ξέρω ότι στο παρκάρισμα καθένας έχει το στυλ του. Και πως αυτό είναι κάτι πολύ προσωπικό, ένα κάτι σαν δακτυλικό αποτύπωμα ας (υπερβάλλοντας) πούμε. Μα... αν για τις δικές σας επιδόσεις ανησυχείτε.. ιδού, παρηγορηθείτε:


click on the image for a larger version

Επιτυχία ή αποτυχία;
Είναι τελικά αποτυχία του οδηγού να παρκάρει (κόσμια όπως οι περισσότεροι ανθρωποι) ή επιτυχία του να χτυπήσει το στόχο (δέντρο) όπως λίγοι;

Τί θα μπορούσαμε να υποθέσουμε πως συμβόλιζε το δέντρο αυτό για το συγκεκριμένο οδηγό τη στιγμή εκείνη; Κι ακόμη ακόμη: υπήρχε για αυτόν (ή αυτήν - μην ξεχνιόμαστε) αυτό τότε;

Και τι στο διάβολο μ' ενδιαφέρει εμένα και ρωτάω;

[κάτι μου λέει ότι τα πιο κρίσιμα ερωτήματα δεν τα έθεσα]

Χιόνια με χρονοκαθυστέρηση

Είμαι στον πλανήτη της ανοησίας. [De profundis Domine] Της δικής μου. Πως κατέληξα εδώ άραγε; Δε με ενδιαφέρει ν' απαντήσω. Ξέρω ότι λίγα πετραδάκια θα βρεθούν παντού. Λίγα πετραδάκια, βοτσαλάκια, γρομπαλάκια ή κάτι τελοσπάντων να μετρούν τα δάχτυλα παίζοντας το τικ τακ του "αφέθηκα" και του "τίποτα".

Χιόνια από εκεί ψηλά.
Καμμιά φορά γράφω για να κρύψω την απουσία μου.




Όπως οι γέφυρες εξυπηρετούν αλλά με κάποιαν αλαζονεία.
Όπως αρνιέται ο καπνός το σώμα του.

Δεν έχω φυλλωσιές να κρύψω τα μυστικά μου γι' αυτό σκάβω.

Διάττων ήλιος;

- Μέλισσα της λησμονιάς σου δίνω τα κλειδιά.
- Που 'ναι τα άνθη που μου υποσχέθηκες;
- Κάτω απ'τη γλώσσα το δικό μου μέλι.
- Ωραίο το φαρμάκι σου μα δε με πιάνει.
- Ζωγραφίζεις στο κενό ένα νόημα.
- Δεν έχω. Γειά σου. Και δε σου υποσχέθηκα ποτέ τίποτα. Εσύ τα γράφεις αυτά.

Minimal

Christmas on the beach
Einstein in the sky with diamonds

Royal anamorphic so lovely nothingness
Deep deep where no footsteps were ever heard
Bubbles in the dark, implied surfaces
Implied dark truths

And love lost in the garden of forking paths



Στη σπηλιά έβρεξε
έξω το 'στρωσε σοκοτάδι και σιωπή

χειμώνας
νάρκη χειμέρια των υποδοχέων
κι εκείνο το γαμημένο το όνειρο

χειμώνας
έχω στην πλάτη μια ρωγμή
από πάνω ως κάτω
κι ένα κοπάδι ακέφαλα κοκόρια
στη σκακιέρα

implied nothigness, that is

Αρμυρό νερό

Δίπλα στο βράχο
πάνω απ'το κενό
"όχι ακόμη, όχι ακόμη"
Είναι φως στον κόσμο
Είναι νερό

Αspirin Αrtist

Άπειρες ασπιρίνες
.το κεφάλι αυτό είναι αιτία πολλών κακών .πόσο καθαρά το βλέπω τώρα
.παραμορφωμένη πραγματικότητα .εδώ γελάμε .όχι με το "παραμορφωμένη" με το "πραγματικότητα" .τάτσο τσάι
.χε-χε .ανιδιοτελής .πυρίμαχος .στάθηκα και είδα
.ενθάδε διάβολε
.κλείσε το μάτι και γείρε το αυτί σου στην άβυσσο
.υπάρχει πάντα ένα ρυάκι που κυλάει στο βυθό
.λέω .δεν είδα
.δε λέω αυτό που είδα
.δε θα με πίστευα ποτέ
.τελείες σαν καρφιά
.και τους κρεμάω λέξεις
.πιθηκάκια στα κλαδιά
.αέναα διαστελλόμενη φάρσα
!"μπαμ" είπε

"Investing form with lucid stillness"

"Footfalls echo in the memory
Down the passage which we did not take
Towards the door we never opened
Into the rose-garden."



"The detail of the pattern is movement"

...

"And the pool was filled with water out of sunlight,
And the lotos rose, quietly, quietly,
The surface glittered out of heart of light,
And they were behind us, reflected in the pool.
Then a cloud passed, and the pool was empty.
Go, said the bird, for the leaves were full of children,
Hidden excitedly, containing laughter.
Go, go, go, said the bird: human kind
Cannot bear very much reality."

...

"Time past and time future
Allow but a little consciousness."

...

"Here is a place of disaffection"

...

"Descend lower, descend only
Into the world of perpetual solitude"

...

"At the still point of the turning world."


-
[Όλα τα παραπάνω αποσπάσματα και πάλι από το Burnt Norton, Four Quartets, T.S. Eliot σε ένα ίσως και παραμορφωτικό δικό μου ανακάτεμα.]

.

Παραλλαγή σε ένα θέμα

Το θέμα γνωστό.
Ερωτήσεις. Απορίες.
Τι βλέπω; Τί θέλω να βλέπω;
Τί μου αρέσει να βλέπω;
Τί επιλέγω να βλέπω;
Και τελικά τί είδα;
Κι εσύ τί βλέπεις;

Δεν μπορώ να ξεφύγω από την ιδέα ότι η πραγματικότητα είναι μια υδάτινη επιφάνεια όπου μόνο σερφάροντας μπορεί κανείς να ισορροπήσει. Εν κινήσει. Με χάρη ει δυνατόν.
Έπειτα είναι και ο βυθός βέβαια, ένας άλλος κόσμος.







"Go, go, go, said the bird: human kind
Cannot bear very much reality.
Time past and time future
What might have been and what has been
Point to one end, which is always present."

[Burnt Norton, Four Quartets, T.S. Eliot]

.

η νύχτα

Η νύχτα είναι φωτεινή. Το φεγγάρι ζεσταίνει τον κόσμο.
[χρόνος έκθεσης τέσσερα δευτερόλεπτα]
Το φθινόπωρο μια μικρή άνοιξη εδώ.
Ένα διαστημόπλοιο θα έρθει σε λίγο, να πάρει τους από καιρό νεκρούς. Να επιβιβαστούν επιτέλους στις παράλληλες ζωές που ονειρεύτηκαν. Σε αυτά τα μαρμάρινα σπιτάκια μπορεί να μένουν παιδιά. Όλα θα γίνουν φυσιολογικά. Η γάτα που περπατάει στη μάντρα θα κρυφτεί μα δε θ'απορήσει. Τα φώτα στον κάμπο θα ναι έτσι πάλι σα φωτάκια σε θάλασσα. Κι η θάλασσα θα ναι έτσι πάλι σαν ασήμι στο φως.
Τότε όμως το τοπίο θα το δείξω ασπρόμαυρο.
Για να μην καταλάβει κανείς τα πρόσωπα και την εποχή.

Έπειτα πάλι στον ήλιο
θα ξημερώσουν τα νερά χαρούμενα




Κάθε φορά στο χωριό αναρωτιούνται οι άνθρωποι ποιό είναι το τετελεσμένο γεγονός και ποια η προφητεία.

Χώμα

Η νύχτα των ευχών στο πέλαγος
έφερε χρόνια βράχια
και ισημερίες με έμφαση στη νύχτα

Ριζικό σύστημα επιμονής
ένα μοναδικό μικρό τοπίο
στη σχισμή του βράχου

Περιέλιξη παραπλανητική βλασταίνει
κλείνει το μάτι γέρνοντας το ποτήρι
της αθωότητας -τί νόμισες;

Η γέφυρα στο ποτάμι
είναι για τους πεζούς
να ηδονίζονται την απόσβεση

Τα μέταλλα ιδρώνουν
για τα δάκτυλα που θα ζωγραφίσουν
κάτι άπιαστο ή ένα όνομα

Ο θεός ξαπλώνει στην έρημο
και οραματίζεται μιαν άλλη δημιουργία
που ακόμη δεν αποφάσισε

Τα χλωρά χαίρονται το φως
ψιθυρίζουν στο σκοτάδι
κι έχουν σώμα

Το νερό είναι η πατρίδα μου
Ο αέρας το όνειρο
Η στεριά πέτρα

παίζουμε;

Κυκλαδίτικο Escheresque



and the ZOOMQUILT - a collaborative art project

Λεπτομέρεια επιθυμίας

και λεπτομέρεια κελύφους αχινού:




ένα πρόσωπο μιλάει τον κόσμο
ένα κοχύλι ακουμπάει το δέρμα

γέρνεις με το σύννεφο
και το φως δε σ' αφήνει
φλογίζεται το χέρι
το είναι ποθεί

οι κόσμοι που υπήρξαν
και τα νερά που σε άκουσαν
τα σύννεφα - τόσα σύννεφα- που στάθηκαν
στον ουρανό για λίγο πάνωθέ σου

εικόνες στα δάχτυλά μου
γυαλάδα στο φως
ζεστή αμμουδιά ονείρου
να σε κρατώ
και να χάνομαι
στην εκπνοή του Σεπτεμβρίου

ναι...

... όπως πολύ σωστά υποπτέυθηκαν οι xxx (όπου xxx συμπληρώστε επιθετικό προσδιορισμό της αρεσκείας σας και όχι τριψήφιο νούμερο) επισκέπτες αυτής της σκοτεινής άκρης της μπλογκοσφαίρας, υπήρξε όντως και τρίτη -αποκαλυπτική κατά ορισμένους- εικόνα, την οποία δεν μπορούμε να κρύβουμε πλέον (επικαλούμενοι φόρτο εργασίας κ.λπ.) και η οποία θα πρέπει κατ' αναλογίαν με την προηγούμενη να τιλοφορείται:

"Ίδια όψη, ίδιο session... δυο βήματα πιο πίσω"



ή αλλιώς...

"the Kit Kat effect"

Σε θεωρητικό επίπεδο βέβαια... δε βαριέσαι, σε θεωρητικό επίπεδο μπορείς όλα να στηρίξεις και όλα να τα αντρέψεις. Γι αυτό και λένε "σημασία έχει ν'αγαπάς".
[Εδώ μπορώ μου φαίνεται να επικαλεστώ φόρτο εργασίας ή προχωρημένη ώρα...]

Ίδια όψη διαφορετική οπτική

Τεχνικά ένα μόνο βήμα χωρίζει τις δύο εικόνες. Στο photoshop λέγεται unsharp mask. Πρόκειται για έναν σχετικά απλό μετασχηματισμό του οπτικού σήματος που θα μπορούσε κάλλιστα να είναι ενσωματωμένος σε ένα τσιπάκι. Ή σε οποιοδήποτε hardware.

Είναι ακόμη δυνατό να φανταστούμε ένα παρατηρητή που κοιτώντας το ίδιο πράγμα βλέπει πότε τη μια εικόνα και πότε την άλλη.

άλλη μια (παλιά) διαταραχή

Παραμύθι με δράκο

Ένα μικρό πουλάκι ράμφισε το τζάμι
όλοι μες στο σπίτι αλαφιαστήκαν
σηκώθηκαν και τρέξαν στα παράθυρα
Είδαν φτερούγισμα κραυγής
και δεν ανοίξανε
Γυρίσανε και πιάσαν τις γωνιές
μα φτερουγίζανε παντού σκιές

Τη δεύτερη φορά
ένα μικρό χεράκι χτύπησε το τζάμι
Γυρίσαν και κοιτάξαν το ταβάνι
-τώρα ξέρανε-
ανάψανε το φως και συνεχίσανε να λένε
Μόνο δαγκώνουνε τις λέξεις
τώρα και στο εξής

Αράχνη του σπιτιού
έχει πλέξει το δίχτυ ως να πεις
Ύστερα κάθεται -έντομα πιάνονται
-όχι πουλιά, ούτε χέρια-
ρουφάει σκοτεινούς χυμούς
και ζει δίχως ανάσα

------
Και τούτο απ'το σεντούκι το βγαλα και το κοίταγα καλά καλά. Νομίζω ότι όλες τις ζημιές σ' αυτό το σπίτι τις προκαλεί ο ίδιος δαίμονας. Κι όλες τις βάρβαρες συμπεριφορές αυτός τις προκαλεί.

συμβαίνουν στην Αθήνα (διαταραχές)

Η φωτογραφία είναι του 2005.
Το ποίημα περίπου του '90.
Δεν ξέρω πόσο άλλαξα εγώ (νομίζω πολύ),
μα ο περιβόητος Ελαιώνας δεν άλλαξε σχεδόν καθόλου.
Αν και μέσα στην Αθήνα έχει γλαροπούλια.
Αν και αδιανόητο για αστικό τοπίο,
έχει κάτι το ονειρικά σουρεαλιστικό.
Όλα παίζουν λοιπόν:


------

Αλλοτροπικό νεφέλωμα

Κρυσταλλική ροή
Έκλαμψη - Υποτροπή
Μορφή
Αείφωτος - Αυτόφωτος - Αιμάσσων
Ιππος λευκός υδάτινος
Φριμάσσοντας
Βοών
Προβαίνει απο τα όρη της ερήμου
(Ο Σαλβατόρ Νταλί απορεί)
Οσμή
Ριπή αρμύρας
Φέγγος αιμάτινου πίδακα
-
Και γίναν όλα ψιλή βροχή πετράδια
στις στέγες των κτιρίων και στα ρείθρα
-
Ετσι ονειρεύονται τα σύννεφα που αφέθηκαν
να φτάσουν ως εδώ
Στην πολιτεία όπου οι ψαράδες επιστρέφουν
μ’έναν μορφασμό ενατένισης
οι έμποροι κάθε λογής τρίβουν τα χέρια τους
κι οι ποιητές -η πλειοψηφία-
υποδέχονται αφελώς τα γλαροπούλια

"αρχή στην πάσα συμφορά, Δέσποινα..."

Μια σταύρωση σαν όλες τις άλλες

Μια λάμψη στο θόλο
Ένα νήμα κόβει στα δυο το μυαλό μου
Χίλια μαύρα μαχαίρια υψώνονται
Και πέφτουν
Τώρα ταξιδεύει για το κέντρο του πλανήτη
Μα μια Άνωση τον φέρνει πάλι
Στην επιφάνεια
Ενα πτώμα κατεβαίνει αργά τα σκαλιά
Αφήνοντας μια γραμμή κόκκινη
Αίμα; για Θλίψη;


-------------
Μετά τις παλιές φωτογραφίες, έπιασα τα παλιά ποιήματα. Αυτό ήταν το πρώτο. Πέντε-έξι χρόνια πιο παλιό από την φωτογραφία του προγούμενου ποστ... Πώς τώρα, ε; Μυστήριαι αι βουλαί...
[Και ο τίτλος του ποστ από τους Πέρσες... ας με συγχωρήσει ο κυρ-Αισχύλος.
"...κάποια θεικιά κατάρα ή πονηρόν έκαμε πνεύμα" συνεχίζει]

Ίωση...

ναι, μητέρα, ο γυιός σας... τί άλλο να πω;

να, βρήκα αυτά τα ίδια χρώματα σε μια ανατολή φεγγαριού

αυτό το φεγγάρι είναι θηλυκό

[οι διάττοντες του Αυγούστου είναι θαρρώ μυστήριοι]




αυτή η φωτογραφία ενηλικιώθηκε... είναι πια 18 χρονών

Κάτι τέτοιες...

Κάτι τέτοιες νύχτες στην Αθήνα, δεν μπορω να ξεφύγω απ'τα λόγια του Καρούζου. Που κατάφερε να δώσει τόσο ισχυρή αρσενική υπόσταση στο (παραδοσιακά θηλυκό) φεγγάρι:


Ηττήθηκα νύχτα

Τώρα που η καρδιά μου δεν προσφέρεται
σε παρορμητισμούς αλκοόλ
ακόρεστος προστρέχω σε ηλίθιες απελπισίες
υπογράφοντας το Σύμπαν.
Είμαι παντέρημος όσο κι ο φέγγαρος ψηλά-ψηλά
σε στύση φωτός τον Αύγουστο.
Τελετουργώ στη σιωπή χωρίς άμφια.

Νίκος Καρούζος, Ερυθρογράφος, 1988


.

Λήψη Νο 5769 - Χωρίς λόγια

tu contemples ton âme...

...dans le déroulement infini de sa lame



L'homme et la mer par Charles Baudelaire

Homme libre, toujours tu chériras la mer !
La mer est ton miroir ; tu contemples ton âme
Dans le déroulement infini de sa lame,
Et ton esprit n'est pas un gouffre moins amer.

Tu te plais à plonger au sein de ton image ;
Tu l'embrasses des yeux et des bras, et ton coeur
Se distrait quelquefois de sa propre rumeur
Au bruit de cette plainte indomptable et sauvage.

Vous êtes tous les deux ténébreux et discrets :
Homme, nul n'a sondé le fond de tes abîmes ;
Ô mer, nul ne connaît tes richesses intimes,
Tant vous êtes jaloux de garder vos secrets !

Et cependant voilà des siècles innombrables
Que vous vous combattez sans pitié ni remord,
Tellement vous aimez le carnage et la mort,
Ô lutteurs éternels, ô frères implacables !

κινούμενη άμμος

αριστερά η Κέρος, στο βάθος η Αμοργός


click on the image for a larger version

και η Αμοργός από κοντά





[η κινούμενη άμμος είναι αλλού: εδώ]

[πίσω από μια κουρτίνα υπάρχει μια σκιά παρουσίας
προδίδεται για λίγο μα τραβιέται και χάνεται
τί μπορούσε να προβλεφθεί από παλιά
και τι μπορεί πλεόν να ανιχνευθεί;
προς τι οι ερωτήσεις;]

[η μόνη εικόνα είναι ο ρυθμός
τα νερά κινούνται αέναα
μα αν ξεχάσω τις κουρτίνες,
τα νερά, το φως και το θόρυβο
το παρόν είναι ένας παλμός
κάθε σύσπαση
λιγάκι ακόμη
"ανεπαισθήτως"
βυθίζει το σώμα
σ' αυτή την κινούμενη άμμο]

[κατά η διάρκεια των ονείρων ζω;
τα σύννεφα που καθρεφτίζονται αχνά
σημαίνουν περιοχές, εποχές και συνενοχές
τί ήταν από τότε προβλέψιμο
και τι είναι πια ανιχνεύσιμο;]

[ας εμπιστευθούμε λοιπόν τους διάττοντες
με ανυπόκριτη χαρά
αυτοί συνεχίζουν]


.

παρόν απουσίας

Δεν είναι σενάριο καταστροφής που επαληθεύτηκε.
Δεν είναι άδειες οι κεντρικές λεωφόροι.






Δεν έφυγαν όλοι.
Δεν είναι η Σόλωνος αυτή η οδός:




Είναι κάτι από καιρό ειπωμένα πράγματα.

Και το παρόν κινούμενη άμμος.




....... m ....... m ....... m .......

.

Ενα παράθυρο

Αριστερα το Κατω Κουφονησι, λιγο δεξιοτερα η Κερος με τα βραχονησακια στη νοτιο μερια της. Στο βαθος το Αντικερι κι η Δριμα. Θα φαινοταν κι η Αμοργος μα ειναι ολα βουτηγμενα στους καλοκαιρινους ατμους. Αυτη ειναι η θεα απο ενα παραθυρο στη Σχοινουσα.

πλους BLUE STAR NAXOS

Καταστρωμα η ωρα επτα. Ο ηλιος γερνει. Στην Αθηνα καυσωνας. Εδω φυσαει γλυκος ο αλμυρος θαλασσινος αερας. Κοντρα στον ηλιο τις φιγούρες μονο βλεπω των ανθρωπων. Ο αερας παιρνει τις φωνες. Σαν σε ονειρο.

Ανοίκεια σχήματα

Έκοψα κι έραψα
τα σύννεφα, τα δέντρα, τα βουνά και τη θάλασσα
Γιατί δεν ταιριάζουν;

Ήθελα να μπορούσα
ν΄αραδιάσω λίγα βότσαλα στο χώμα

Έπεσα στο νερό
τα κατοικίδιά μου στο βυθό
φθίνει δυσοίωνα το φως και σχεδόν σιωπή

"τί στο διάβολο"
μμμμ... είπα τη μαγική λέξη
βγήκανε όλα τα τερατάκια απ'τις τρύπες τους
κι ήρθανε να τριφτούν στα πόδια μου
στο βυθό

[και τα φύκια τι όμορφα!]

κουνημένες φωτογραφίες - ρητορικές απορίες

[που πηγαίνω;]


[τί είναι αυτά τα φώτα;]


[ποιός θα διαβάσει τις ταμπέλες;]


[γιατί συνεχίζω;]

(to be continued ... don't hold your breath)