Tuesday, April 19, 2005

φως και μπετόν

Χειροκροτώ τις πασχαλιές τις ανθισμένες
Εκστατικός θαυμάζω πάλι τα πράσινα
Κολυμπάω στην ήρεμη απογευματινή βροχή

Βγαίνει πάλι ο ήλιος
και τα βρεμένα φύλλα λαμπυρίζουν
θάλασσα του πρωιού

Ο βράχος ριζώνει στην υγρασία
μετριέται με τη χλόη
έχει μυρωδιά
που περιέργως θυμίζει αίμα

Η διαύγεια ερεθίζει την αφή
Το μπετόν έχει ιστορία
τραχύτητα και λεκέδες

Τα χαλικάκια που αράδιασες
ήταν δυνάμει πιόνια

Σε αλμυρά χωράφια οι λέξεις
κάνουν πανιά
σκορπίζονται
και λαμπυρίζουν κι αυτές

5 comments:

Avanti said...

Χμ... Ποιητικός ταραξίας;
Να συλληφθεί πάραυτα!
Αν βγει απ' το λαγούμι του το φως, τα χόρτα θα αλώσουν το μπετόν και τα ζουζούνια θα διαταράξουν τον ύπνο μας...

eryx-t said...

:-)

andrea zax said...

Με γέμισε δροσοσταλίδες... Συνέχισε να γράφεις!

MONTECHRISTO said...
This comment has been removed by a blog administrator.
MONTECHRISTO said...

Nice, man...