Saturday, June 11, 2005

Μαριονέτα

υπάρχει ένας τροπος να κρεμαστεί κανείς με νήματα από τον ουρανό
χέρια φτερά και γαλάζια προοπτική διασχίζοντας θάλασσες
μια μαριονέτα εσταυρωμένου γλάρου
άνοιξη στις στεριές μακριά εκεί που δεν είναι αρμύρα
αγλαή εκτείνεται στα πέρατα μια μεσόγειος θάλασσα
φτερά που αναπνέουν το φως
αίμα χτυπάει ρυθμικά τη λευκή εξάντληση
ερημία
ένα γήπεδο ανοιχτό στη δύση κι ο ήλιος βιαστικός μα τί;
σύννεφα, νύχτα, πάνω από το νερό και δεν υπάρχω
στα νήματα κρεμασμένο σώμα ανασαίνει
σκοτάδι κι υγρασία
ονειρεύομαι τις πικροδάφνες μια νύχτα στη λεωφόρο
γέρνοντας σε μια καμπύλη τροχιά ανάμνησης
ανάλγητη ασάφεια και βράχια βράχια βράχια
να φωλιάσουν όλα τ'άγρια πετούμενα
όσα πέρασαν τη θάλασσα ως εδώ
κι ονειρεύονται κάτι άγνωστα πλάσματα
σκιές και λάμψεις του νερού
παιχνίδια και τραγούδια για παραμυθένιους ωκεανούς

.

1 comment:

andrea zax said...

"Έτσι πρέπει να ράβονται οι σχέσεις και οι εξαρτήσεις,
με ελαφριές βελονιές
για να μπορούν να ξηλώνονται εύκολα..."

"Η αγάπη μες σε αυτό το πλάνο,
ήταν του δρόμου οι πικροδάφνες
Έμοιαζε να'ναι εκτός σχεδίου
μα υπήρχε μες τη μυρωδιά..."

Να προσέχεις μην πιαστούν τα φτερά σου, τα χέρια σου μέσα σε κανένα σύννεφο και μείνεις εκεί, έρμαιο παραδεισένιας αράχνης και τροφή του ουρανού...