Ουρανοί του Ιουνίου

Αν το πεις πολλές φορές μπροστά στο παράθυρο μπορεί ν'αρχίσει να βρέχει. Όπως εκείνο το Σάββατο.



Οκτώ η ώρα το βράδυ. Το κατάστρωμα γυαλίζει βρεμένο. Οι ψιχάλες αραίωσαν. Η βροχή μένει πίσω.


click on the image for a larger version

Τα σύννεφα ανοίγουν και κλείνουν. Η δύση προσφέρει τη φαντασμαγορία της.

Την ίδια στιγμή η ανατολή υπόσχεται μια ήσυχη φωτεινή νύχτα.



Τα φώτα μένουν πίσω. Ο δρόμος οδηγεί πάντα αλλού. Jefferson Airplane.



Jefferson Airplane. Ζυγώνουν μεσάνυχτα. Άλλο φως αγγαλιάζει τώρα τον κόσμο. Τα σύννεφα παίζουν.


click on the image for a larger version

Ο δρόμος συνεχίζεται. Jefferson Airplane. Ένα εικονοστάσι κάθε τόσο. Ο δρόμος συνεχίζεται.



Τα φαινόμενα απατούν. Ο δρόμος συνεχίζεται. Jefferson Airplane.



Χωματόδρομος εδώ και ώρα. Κανα σκοτεινό σπίτι αραιά και που. Κάτι ταμπέλες που δείχνουν στο πουθενά. Φωτάκια στο πέλαγος. Φεγγαρόφωτο στο Αιγαίο.
Η νύχτα συνεχίζεται. Jefferson Airplane.



Ένα ταγάρι κρεμασμένο σ'ένα δέντρο στην άκρη του δρόμου και μια ποτίστρα για τα ζώα. Ο δρόμος κατηφορίζει.
Και η νύχτα συνεχίζεται. Jefferson Airplane.


click on the image for a larger version

Το φεγγάρι γέρνει. Τα σύννεφα ξεδιπλώνονται σα βεντάλια, σα φυλλώματα παίζουν με το φως. Τα φωτάκια στο πέλαγος θυμίζουν κάτι από τη "Γη των ανθρώπων" του Saint-Exupéry.
Το πολύ σκοτάδι είναι μέσα μου.
Οι σκιές των ονείρων. Τα πρέπει που δε φτάνουν. Τα θέλω που δεν μπορούν. Τα μπορεί που δε θέλουν. Τα ναι μεν αλλά. Και τ'άλλα αντ'άλλων. Όλα εύλογα.
Μια στροφή του δρόμου, καταφύγιο. Δυο ώρες ακόμη και θα χαράξει.

Στην άκρη ένα εκκλησάκι, ένα εικονοστάσι, τα βράχια, οι θάμνοι, γλάροι που πλανάρουν κι η θάλασσα.





Ναυτικοί;



Καράβια στο πέλαγο.

Η επόμενη μέρα.



Κι ένα λουλούδι.


click on the image for another version

Cavo d'Oro. Καφηρέας.

The Pirate Party

Και το σουηδικό μοντέλο (πρότυπο) όπου δεν καταλαβαίνω τι λέει: Piratpartiet

Καιρός δεν ήταν;

[Να ψάξω να βρω το "Εμπρός της γης οι κολασμένοι" να του κάνουμε μια λίγο πιο σύγχρονη διασκευή.]

Επι τη ευκαιρία, ξέρετε ότι οι νέες συσκευές (οθόνες, TV, video) υψηλής ευκρίνειας δε θα λειτουργούν αν μια απ' αυτές δεν υποστηρίζει τη μεταξύ τους κρυπτογράφηση του σήματος;

Η άνοιξη που δεν ήταν

Πέρασαν μήνες. Οι μήνες γίνονται χρόνια. Κάποτε θα έβγαινα βόλτες στο προαύλιο και κάποτε θα έβγαινα πάλι έξω. Παρέα με το ευ των προθέσεων, των μικρών κινήσεων και των απολαβών. Ο τρόμος του τερματοφύλακα πριν απ'το πέναλτυ και ο τρόμος της Κασσάνδρας πριν απ'τη λέξη. Το ξετύλιγμα των ειπωμένων. Ο κίνδυνος στην άκρη. Tο ηδονικό σεντόνι των ήχων. Η επαναφορά. Και η φθορά πάντα.





Διαταραγμένο πεδίο μνήμης

Κυνηγητό σε λευκή ερημιά κι ένα μεγάλο δέντρο γυμνό. Οι κραυγές πνιγμένες κούκλες κρέμονται στα κλωνάρια. Πάλλευκη σιωπή του ιλίγγου. Οι φόνοι αναίμακτοι, αλλεπάλληλες παραφορές. Νεοφερμένοι εφιάλτες αφήνουν τ’ αβγά τους στον ύπνο μου. Έρπουν από νύχτα σε νύχτα τα έμβρυα των ημερησίων θανάτων. Πλήθος εμβρύων κλώθει μιαν ακόμη απόγνωση.

Σπέρμα χλωρό παρεδόθη στην πυρά - νησίδα χρόνου που καταποντίστηκε. Τα ηλιοστάσια: υπήρξε μόνο η αναμονή τους. Κι έπειτα η ανάμνηση της αναμονής. Τώρα εξηγείται - ναι!- η σταδιακή εξαφάνιση των οικόσιτων πλασμάτων του κήπου - τότε καμιά υποψία δε μου υπέβαλλε, είχα εικόνα της εφέστιας θεάς μονοσήμαντη.

Γέμισε ο τόπος κάτι σκοτεινές πεταλούδες πολύτροπες. Οι πεταλούδες έχουν ενα ιδίωμα: τη σιωπή. Ετσι κυριαρχούν σχεδόν απαρατήρητες αν και μπορούν όποτε χρειασθεί να κάνουν μιαν επίδειξη επαρκή σχεδίων και χρωμάτων.

---

Ετούτο είναι από τα παλιά μου χαρτιά (αρχές '90).



Καλό καλοκαίρι λοιπόν!

Κυριακή - Ανάσταση

click on the image for a larger version

Οι στίχοι αυτοί μπορεί και να' ναι οι τελευταίοι
Οι τελευταίοι στους τελευταίους που θα γραφτούν
Γιατί οι μελλούμενοι ποιητές δε ζούνε πια
Αυτοί που θα μιλούσανε πεθάναν όλοι νέοι
Τα θλιβερά τραγούδια τους γενήκανε πουλιά
Σε κάποιον άλλον ουρανό που λάμπει ξένος ήλιος
Γενήκαν άγριοι ποταμοί και τρέχουνε στη θάλασσα
Και τα νερά τους δεν μπορείς να ξεχωρίσεις
Στα θλιβερά τραγούδια τους φύτρωσε ένας λωτός
Να γεννηθούμε στο χυμό του εμείς πιο νέοι.

Μανώλης Αναγνωστάκης, Επίλογος
(μελοποιημένος από το Μίκη Θεοδωράκη στις Μπαλάντες)


[Τώρα ήθελα να βάλω ένα ερωτηματικό σε αυτή την Ανάσταση, στον τίτλο, αλλά λέω ας μην ασχοληθούμε με την κυριολεξία. Η ανάσταση ίσως να είναι ο λωτός του ποιητή. Ο κόσμος ήταν ήσυχος σήμερα το απόγευμα. Σα να μην έφυγε κανείς. Σα να ημέρεψαν οι νεκροί. Οι ψυχές ευφράνθηκαν με την τσίκνα. Και τα στομάχια των ζωντανών κουρασμένα. Στο Λυκαβηττό ανέβηκαν πολλοί να δουν το δειλινό πάνω απ'την τσιμεντένια θάλασσα. Κι έρχεται καλοκαίρι, μα έχουμε δουλειά ως τότε!]

Μ. Σάββατο

[Μεγαλοβδομαδιάτικου φωτορεπορτάζ από την Αθήνα συνέχεια.]



Η Ακαδημίας σκοτεινή και άδεια.

Ο ουρανός απ'το Λυκαβηττό φαίνεται να έχει στήσει σκηνικό υπερπαραγωγής.


click on the image for a larger version


Κι αυτά τα κάγκελα...
Το καθένα μοιάζει να έχει δικό του θεό.

Μ. Τετάρτη - Μ. Πέμπτη

Μεγάλη τετάρτη μεσημέρι. Μεγαλοβδομαδιάτικος ήλιος σε έναν δρόμο της Αθήνας. Φωτογραφία. Όραση.


404 - Page not found
Not Found
The requested URL was not found on this server.


Το σημαινόμενο δεν επικαθορίζεται από το θέμα της γραφής. Το θέμα είναι το δέλεαρ. Η ουσία είναι η επιθυμία.

Not found

- Έχεις λογους να πενθείς;
- Έχω.

Not found




Ελπίζω. Με αυτά που γράφω να σημαίνω κάτι που δε γνωρίζω.
Το σύμπαν είναι τρύπιο σα σφουγγάρι.
Not Found - δεν εύχομαι τίποτα πλέον

Φωτογραφίες

Γερανογέφυρα με ουρανό




και τοίχος χωρίς ουρανό



κουβάρια μπλεγμένα χρώματα



μικρές διαγώνιες διαγράφουν τη σιωπή
σταγόνες
τροχιές
βροχή
εκεί
και πάλι εκεί

ψάρια στο σκοτάδι
το δεύτερο πιάτο είναι άδειο

όλη μου η γνώση στα δάχτυλα
κρατώ σφικτά την απώλεια

εκεί
και πάλι εκεί
μένω εκεί μέσα

νύχτα στα κλαδιά σκάλωσα μπλέχτηκα σκαρφάλωσα αγκάλιασα είδα έναστρο το χάος δεν έχω

κέρματα στην τσέπη παίζουν τις μέρες άβολες περιστροφές και τίποτε

όλα της άνοιξης στον τοίχο
τα έχω πει

Εν τούτω νίκα

ή "πιστεύω εις έναν θεό"... κι αυτό δεν ταιριάζει;
ή "προσκύνα ρε, τί σου ζητάνε;"



Ναι, θα μου πείτε ότι αυτό το θέμα έπρεπε να έχει παρουσιαστεί πριν από δυο χρόνια. Μέσα στη ρύμη του ολυμπιακού εργοργασμού. Αλλά εγώ τώρα την πέτυχα στην κατάλληλη γωνία.
Γιατί μήπως αποσύρθηκαν; Όχι, αντιθέτως διασκορπίστηκαν στις γειτονιές να προλάβουν την αλλαγή του καθεστώτος... στις οικοδομές, τί νομίσατε;

Ιδού λοιπόν το σύμβολο.
[Εθνική εορτή γαρ.]
Ιδού η θεότης.
Δεν είναι μόνο η των ολυμπιακών έργων τοιάυτη αλλά ολόκληρης της πενηντακονταετίας, δεν είν' έτσι; (που λέμε και στο χωριό μου)
Και ποιός θα τολμήσει ν' αντιτάξει τί;

Ακόμη να γραφτούν τα δοξαστικά;

Λεπτομέρεια ναργιλέ

Πρόσφατη φωτογραφία από τις Χίλιες και Δύο Νύχτες.
Ο διπλός και διασταυρούμενος συμπότης μου θα προτιμούσε μάλλον κάτι πιο ανατολίτικο. Κάτι πιο λαγγεμένο ίσως. Αλλά εμένα η εικόνα αυτή μου φέρνει στο μυαλό τις Επιθυμίες του Καβάφη: "Σαν σώματα ωραία νεκρών που δεν εγέρασαν". Σα να φωλιάζουν εκεί οι επιθυμίες "που επέρασαν χωρίς να εκπληρωθούν". Έτοιμες να ξεδιπλωθούν με τον αρωματικό καπνό, να πάρουν σώμα σαν ιστορίες. Σα σχήματα στον αέρα, μπροστά στα μάτια που θολώνουν του καπνιστή. Με τους ήχους από τη λύρα του Cengiz Onural, το κανονάκι της Serap Caglayau και την κιθάρα του Cenk Erdogan. Ίσως τελικά οι επιθυμίες να μην είναι ακριβώς ανεκπλήρωτες. Απλά έχουν πάντα ένα κομμάτι που γέρνει μπροστά στο κενό σαν τις πλώρες των καραβιών. Κι ίσως όλα να χωρούν σε ένα διαρκές παρόν κίνησης.

Von Armen Β.Β.

Εγώ, ο Μπέρτολτ Μπρεχτ, είμαι απ' τα μαύρα δάση.
Η μάνα μου στις πολιτείες με κουβάλησε,
Σαν ήμουνα ακόμα στη κοιλιά της. Και των δασών η παγωνιά
Μέσα μου θα 'ναι ως το θανατό μου.

Έχω το σπίτι μου στην πολιτεία της ασφάλτου
Φορτωμένος από την αρχή μ' όλα τα μυστήρια του θανάτου:
Μ' εφημερίδες, με καπνό, και με ρακί.
Καχύποπτος και τεμπέλης κι ευχαριστημένος στα στερνά.

Φέρομαι, φιλικά στους ανθρώπους. Φορώ
Καθώς το συνηθίζουν ένα σκληρό καπέλο.
Λέω: είναι ζώα που μυρίζουν τελείως ιδιόμορφα,
Και λέω πάλι: δε βαριέσαι, έχω κι εγώ την ίδια μυρουδιά.

Το πρωί στο γκρίζο χάραμα, τα έλατα κατουράνε
Και τα ζωϋφιά τους, τα πουλιά, αρχίζουν να φωνάζουν.
Κείνη την ώρα, αδειάζω το ποτήρι μου στην πόλη
Πετάω, τ' αποτσίγαρό μου, και ανήσυχος κοιμάμαι.

Απ' αυτές τις πολιτείες θ' απομείνει
Εκείνος που διάβηκε από μέσα τους: ο άνεμος!
δίνει χαρά, το σπίτι σ' αυτόν που τρώει: τ' αδειάζει.
Ξέρουμε, ότι είμαστε περαστικοί
Κι ότι ύστερα από μας, τίποτα τ' αξιόλογο δεν θα 'ρθει

Ελπίζω στους σεισμούς που μέλλονται για να 'ρθουν,
Να μην αφήσω τη Βιρτζίνιά μου απ' την πίκρα να μου σβήσει
Εγώ, ο Μπέρτολτ Μπρεχτ, από τα μαύρα δάση,
Ξερασμένος στις πολιτείες της ασφάλτου, μέσα στη μάνα μου
Σε πρώϊμη εποχή.

---
Bertolt Brecht, 1921-22.
Η μετάφραση είναι του Πέτρου Μάρκαρη. Η μελοποίηση του Μικρούτσικου εδώ (τραγουδισμένο από τον ίδιο το συνθέτη, 1978).

Και το πρωτότυπο στα γερμανικά Von Armen B.B. (ή εδώ).
(έχει και τρεις στροφές οι οποίες λείπουν από τη μελοποίηση)

---

Αυτούς τους στίχους τους γνώρισα μέσα από τη "Μουσική Πράξη στο Brecht" του Μικρούτσικου κάπου εκεί στις αρχές της δεκαετίας του ογδόντα. Δεν ξέρω να είμαι από τα μαύρα δάση. Κι ούτε ακριβώς τι διαδρομές έκανε έγγυος η μητέρα μου (η οποία μου αγόρασε το εν λογω βινύλιο). Μα οι στίχοι αυτοί έρχονται και ξανάρχονται στο μυαλό μου κάθε που ο κόσμος μοιάζει πάλι ξένος κι ο αγώνας άγονος. Αναρωτιέμαι πάλι μήπως η μεγαλύτερη βαρβαρόρτητα είναι ο πολιτισμός. Κι αδυνατώντας να καταλάβω τους ανθρώπους σκέφτομαι πάντα αυτό το δίστιχο για τη μυρουδιά.
Κι αυτό το "ξερασμένος στις πολιτείες της ασφάλτου" μοιάζει να επαναλαμβάνεται σαν κατάρα.
Καληνύχτα.

Καταβύθιση

μια σιωπή απλώνεται γλυκά
μια σιωπή, σιγά-σιγά σαν πλημμυρίδα
σα θάλασσα ζεστή μου γλείφει τα πόδια
αδιόρατη προειδοποίηση
κι ανέρχεται
αργά
σχεδόν σαν ευτυχία

ονειρεύομαι πως είμαι πέτρα
ένα κομμάτι βράχου που μετράει τους αιώνες
και τις φωνές που σώπασαν

σ’ ένα όνειρο βυθού
αγγίζω την ιλύ των στιγμών



[είναι δύο ετών αυτοί οι στίχοι - σύρριζα στη σιωπή
η φωτό είναι δύο εβδομάδων]

Πως να το κάνετε...

Ναι, ξέρω ότι στο παρκάρισμα καθένας έχει το στυλ του. Και πως αυτό είναι κάτι πολύ προσωπικό, ένα κάτι σαν δακτυλικό αποτύπωμα ας (υπερβάλλοντας) πούμε. Μα... αν για τις δικές σας επιδόσεις ανησυχείτε.. ιδού, παρηγορηθείτε:


click on the image for a larger version

Επιτυχία ή αποτυχία;
Είναι τελικά αποτυχία του οδηγού να παρκάρει (κόσμια όπως οι περισσότεροι ανθρωποι) ή επιτυχία του να χτυπήσει το στόχο (δέντρο) όπως λίγοι;

Τί θα μπορούσαμε να υποθέσουμε πως συμβόλιζε το δέντρο αυτό για το συγκεκριμένο οδηγό τη στιγμή εκείνη; Κι ακόμη ακόμη: υπήρχε για αυτόν (ή αυτήν - μην ξεχνιόμαστε) αυτό τότε;

Και τι στο διάβολο μ' ενδιαφέρει εμένα και ρωτάω;

[κάτι μου λέει ότι τα πιο κρίσιμα ερωτήματα δεν τα έθεσα]

Χιόνια με χρονοκαθυστέρηση

Είμαι στον πλανήτη της ανοησίας. [De profundis Domine] Της δικής μου. Πως κατέληξα εδώ άραγε; Δε με ενδιαφέρει ν' απαντήσω. Ξέρω ότι λίγα πετραδάκια θα βρεθούν παντού. Λίγα πετραδάκια, βοτσαλάκια, γρομπαλάκια ή κάτι τελοσπάντων να μετρούν τα δάχτυλα παίζοντας το τικ τακ του "αφέθηκα" και του "τίποτα".

Χιόνια από εκεί ψηλά.
Καμμιά φορά γράφω για να κρύψω την απουσία μου.




Όπως οι γέφυρες εξυπηρετούν αλλά με κάποιαν αλαζονεία.
Όπως αρνιέται ο καπνός το σώμα του.

Δεν έχω φυλλωσιές να κρύψω τα μυστικά μου γι' αυτό σκάβω.

Διάττων ήλιος;

- Μέλισσα της λησμονιάς σου δίνω τα κλειδιά.
- Που 'ναι τα άνθη που μου υποσχέθηκες;
- Κάτω απ'τη γλώσσα το δικό μου μέλι.
- Ωραίο το φαρμάκι σου μα δε με πιάνει.
- Ζωγραφίζεις στο κενό ένα νόημα.
- Δεν έχω. Γειά σου. Και δε σου υποσχέθηκα ποτέ τίποτα. Εσύ τα γράφεις αυτά.

Minimal

Christmas on the beach
Einstein in the sky with diamonds

Royal anamorphic so lovely nothingness
Deep deep where no footsteps were ever heard
Bubbles in the dark, implied surfaces
Implied dark truths

And love lost in the garden of forking paths



Στη σπηλιά έβρεξε
έξω το 'στρωσε σοκοτάδι και σιωπή

χειμώνας
νάρκη χειμέρια των υποδοχέων
κι εκείνο το γαμημένο το όνειρο

χειμώνας
έχω στην πλάτη μια ρωγμή
από πάνω ως κάτω
κι ένα κοπάδι ακέφαλα κοκόρια
στη σκακιέρα

implied nothigness, that is

Αρμυρό νερό

Δίπλα στο βράχο
πάνω απ'το κενό
"όχι ακόμη, όχι ακόμη"
Είναι φως στον κόσμο
Είναι νερό

Αspirin Αrtist

Άπειρες ασπιρίνες
.το κεφάλι αυτό είναι αιτία πολλών κακών .πόσο καθαρά το βλέπω τώρα
.παραμορφωμένη πραγματικότητα .εδώ γελάμε .όχι με το "παραμορφωμένη" με το "πραγματικότητα" .τάτσο τσάι
.χε-χε .ανιδιοτελής .πυρίμαχος .στάθηκα και είδα
.ενθάδε διάβολε
.κλείσε το μάτι και γείρε το αυτί σου στην άβυσσο
.υπάρχει πάντα ένα ρυάκι που κυλάει στο βυθό
.λέω .δεν είδα
.δε λέω αυτό που είδα
.δε θα με πίστευα ποτέ
.τελείες σαν καρφιά
.και τους κρεμάω λέξεις
.πιθηκάκια στα κλαδιά
.αέναα διαστελλόμενη φάρσα
!"μπαμ" είπε

"Investing form with lucid stillness"

"Footfalls echo in the memory
Down the passage which we did not take
Towards the door we never opened
Into the rose-garden."



"The detail of the pattern is movement"

...

"And the pool was filled with water out of sunlight,
And the lotos rose, quietly, quietly,
The surface glittered out of heart of light,
And they were behind us, reflected in the pool.
Then a cloud passed, and the pool was empty.
Go, said the bird, for the leaves were full of children,
Hidden excitedly, containing laughter.
Go, go, go, said the bird: human kind
Cannot bear very much reality."

...

"Time past and time future
Allow but a little consciousness."

...

"Here is a place of disaffection"

...

"Descend lower, descend only
Into the world of perpetual solitude"

...

"At the still point of the turning world."


-
[Όλα τα παραπάνω αποσπάσματα και πάλι από το Burnt Norton, Four Quartets, T.S. Eliot σε ένα ίσως και παραμορφωτικό δικό μου ανακάτεμα.]

.

Παραλλαγή σε ένα θέμα

Το θέμα γνωστό.
Ερωτήσεις. Απορίες.
Τι βλέπω; Τί θέλω να βλέπω;
Τί μου αρέσει να βλέπω;
Τί επιλέγω να βλέπω;
Και τελικά τί είδα;
Κι εσύ τί βλέπεις;

Δεν μπορώ να ξεφύγω από την ιδέα ότι η πραγματικότητα είναι μια υδάτινη επιφάνεια όπου μόνο σερφάροντας μπορεί κανείς να ισορροπήσει. Εν κινήσει. Με χάρη ει δυνατόν.
Έπειτα είναι και ο βυθός βέβαια, ένας άλλος κόσμος.







"Go, go, go, said the bird: human kind
Cannot bear very much reality.
Time past and time future
What might have been and what has been
Point to one end, which is always present."

[Burnt Norton, Four Quartets, T.S. Eliot]

.

η νύχτα

Η νύχτα είναι φωτεινή. Το φεγγάρι ζεσταίνει τον κόσμο.
[χρόνος έκθεσης τέσσερα δευτερόλεπτα]
Το φθινόπωρο μια μικρή άνοιξη εδώ.
Ένα διαστημόπλοιο θα έρθει σε λίγο, να πάρει τους από καιρό νεκρούς. Να επιβιβαστούν επιτέλους στις παράλληλες ζωές που ονειρεύτηκαν. Σε αυτά τα μαρμάρινα σπιτάκια μπορεί να μένουν παιδιά. Όλα θα γίνουν φυσιολογικά. Η γάτα που περπατάει στη μάντρα θα κρυφτεί μα δε θ'απορήσει. Τα φώτα στον κάμπο θα ναι έτσι πάλι σα φωτάκια σε θάλασσα. Κι η θάλασσα θα ναι έτσι πάλι σαν ασήμι στο φως.
Τότε όμως το τοπίο θα το δείξω ασπρόμαυρο.
Για να μην καταλάβει κανείς τα πρόσωπα και την εποχή.

Έπειτα πάλι στον ήλιο
θα ξημερώσουν τα νερά χαρούμενα




Κάθε φορά στο χωριό αναρωτιούνται οι άνθρωποι ποιό είναι το τετελεσμένο γεγονός και ποια η προφητεία.

Χώμα

Η νύχτα των ευχών στο πέλαγος
έφερε χρόνια βράχια
και ισημερίες με έμφαση στη νύχτα

Ριζικό σύστημα επιμονής
ένα μοναδικό μικρό τοπίο
στη σχισμή του βράχου

Περιέλιξη παραπλανητική βλασταίνει
κλείνει το μάτι γέρνοντας το ποτήρι
της αθωότητας -τί νόμισες;

Η γέφυρα στο ποτάμι
είναι για τους πεζούς
να ηδονίζονται την απόσβεση

Τα μέταλλα ιδρώνουν
για τα δάκτυλα που θα ζωγραφίσουν
κάτι άπιαστο ή ένα όνομα

Ο θεός ξαπλώνει στην έρημο
και οραματίζεται μιαν άλλη δημιουργία
που ακόμη δεν αποφάσισε

Τα χλωρά χαίρονται το φως
ψιθυρίζουν στο σκοτάδι
κι έχουν σώμα

Το νερό είναι η πατρίδα μου
Ο αέρας το όνειρο
Η στεριά πέτρα

παίζουμε;

Κυκλαδίτικο Escheresque



and the ZOOMQUILT - a collaborative art project

Λεπτομέρεια επιθυμίας

και λεπτομέρεια κελύφους αχινού:




ένα πρόσωπο μιλάει τον κόσμο
ένα κοχύλι ακουμπάει το δέρμα

γέρνεις με το σύννεφο
και το φως δε σ' αφήνει
φλογίζεται το χέρι
το είναι ποθεί

οι κόσμοι που υπήρξαν
και τα νερά που σε άκουσαν
τα σύννεφα - τόσα σύννεφα- που στάθηκαν
στον ουρανό για λίγο πάνωθέ σου

εικόνες στα δάχτυλά μου
γυαλάδα στο φως
ζεστή αμμουδιά ονείρου
να σε κρατώ
και να χάνομαι
στην εκπνοή του Σεπτεμβρίου