Τα δώρα της φωτιάς... να τα!

Οι φωτιές έκαψαν.
Υφυπουργός και δήμαρχος υπέγραψαν.
Στο τσακα τσάκα να προλάβουμε πριν τις εκλογές!
Το τσιμέντο αδημονεί.
Κάποιοι αδημονούν να φάνε τα "φιλέτα" που τους "έψησαν" οι πυρκαγιές.

Μπορεί η εικόνα της φωτιάς να μας σοκάρησε, μπορεί ορισμένα από τα δάση που κάηκαν να είναι αναντικατάστατα, όμως στις περισσότερες περιοχές η πραγματική, η μόνιμη ζημιά στο φυσικό περιβάλλον θα γίνει τώρα.

Πολλές από τις περιοχές που κάηκαν προστατεύονται τις γυρόφερναν χρόνια όλοι αυτοί που ενδιαφέρονται για την "αξιοποίησή" τους παρόλο που προστατεύονται από διεθνείς συμβάσεις. Τώρα βρήκαν την ευκαιρία που τόσον καιρό έψαχναν;

Δες κι εδώ.

Το δώρο της φωτιάς

Γιατί περί δώρου πρόκειται.



Κατ' αρχήν πες μου, σκέψου, πως αλλιώς θα έβρισκε δικαιολογία μια κυβέρνηση να μοιράζει απροκάλυπτα μετρητά λίγο πριν τις εκλογές χωρίς να επισύρει την κατακραυγή μας; Δώρο λοιπόν η φωτιά!

Κι έπειτα τι καλύτερο για την ανάπτυξη της Πελοποννήσου ολόκληρης, από αυτές τις φωτιές; Τι καλύτερη ευκαιρία από όλα αυτά τα χρήματα που θα ακολουθήσουν μια τόση μεγάλη φυσική καταστροφή; Θα δοθούν δισεκατομμύρια ευρώ και δε θα δοθούν βέβαια για την αποκατάσταση της φύσης που καταστράφηκε. Θα
επενδυθούν σε κτήρια, σε εγκαταστάσεις, σε δρόμους και σε υποδομές "ανάπτυξης" φυσικά. Και βέβαια το μοίρασμα των χρημάτων αυτών θα είναι μια πολύ σοβαρή και επωφελής δουλειά για την επόμενη κυβέρνηση. Δώρο η φωτιά για όλους λοιπόν!

Ακόμη και τα χρήματα που θα προορίζονται για τις αναδασώσεις, θα δοθούν πρώτα απ'όλα για να πληρωθούν εργολάβοι και μπουλντόζες να ανοίξουν δρόμους και να χτίσουν αντιπλημμυρικά έργα. Έπειτα άλλοι εργολάβοι θα φυτέψουν δέντρα που θα κάνουν περισσότερη ζημια ίσως γιατί η μελέτη ή δε θα γίνει καθόλου ή δε θα δοθεί στους καθ' ύλην αρμόδιους επιστήμονες αλλά σε όποιον έχει τα μέσα να την πάρει.
Έτσι γίνεται σε αυτή τη χώρα. Σε αυτή τη χώρα όπου μια κυβέρνηση αδιαφορεί πλήρως (ένα μόνο παράδειγμα) για το περιβάλλον, βάζει πρακτικά λουκέτο στους εθνικούς δρυμούς και σχεδόν κανένας δεν το έχει αντιληφθεί.

Η φωτιές αυτές όπως και όλες οι προηγούμενες εναρμονίζονται άριστα με το πως αντιμετωπίζουμε τη φύση και το περιβάλλον στην Ελλάδα: ένα εμπόδιο στο δρόμο της ανάπτυξης. Παρόλο το θέαμά τους μας μαυρίζει την ψυχή οι φωτιές αυτές δεν είναι παρά μια αρμονική συνέργεια στο "έργο" της κυβέρνησής μας.. Ένα μεγάλο δώρο η φωτιά!

Ποιός σέβεται τη φύση στην Ελλάδα;
Ποιός την αγαπάει;
Ποιός νοιάστηκε, ποιός νοιάζεται, ποιός θα νοιαστεί;

Στα βαθιά...

στα σκοτεινά...



in an octopus's garden



πρόσωπο με πρόσωπο μ'έναν οικείο άγνωστο

Καλοκαίρι

I'm going underwater...

Χειμώνας - Άνοιξη

Ένα νερό γκρεμίζεται από ψηλά στην πλάτη μου
έχω φτερά
και εισχωρώ στο σκοτάδι

Σ' έναν εσωτερικό ουρανό ήταν γραμμένα τ'αστέρια της απόγνωσης
Στο τραπέζι υπάρχει τώρα ένας νεκρός
στη σπηλιά με το έναστρο σκοτάδι

Στάγδην στη γούρνα το ποτέ πια
κρατώ το κλάμα στη μασχάλη σα φρατζόλα
να θρεψω το μέλλον
ύπτια η ψυχή μου γέρικο σκυλί παιδάκι στο κλάμα

Δε σου έδωσα ποτέ τίποτα

Σκεφτόμουνα αν υπάρχει κάποιο νόημα που ζούμε και άλλην εικόνα δεν έβρισκα από εκείνη ενός έναστρου μαύρου.

Άσαρκο το εσύ το εγώ μετέωρο σα δέντρο τη νύχτα

Θέλω να μιλάς σα να γράφεις αόρατους κύκλους επάνω στο τραπέζι με το νερό που χύθηκε.

Οι πασχαλιές ομολογούν την ήττα τους
χαρά τις κατέλαβε
τα φυλλαράκια τους μωβ σε ντουζ φωτός
και πράσινο μικρών επιφωνημάτων
ολόγυρα ο τόπος κατάστικτος

στον αέρα αιωρείται ένα θαύμα σαν χέρι
μεθυσμένο απ τη επιθυμία του
επιθυμία σαν βοτσαλο
που γυρνάει μέσα στα δάχτυλα

δεν έχω το τσεκούρι της στιγμής
είμαι βλαστός άκαιρος άφαντος
μόνον εσύ με είδες
κι οι νύχτες που νιώσαν την εγγύτητά μου
κρυφές
στο σκόρπισμα της απουσίας της σκόνης των σπόρων
τού ίμερου των έτσι και των πως
γέρνεις το κεφάλι διαγράφεις τη σιωπή την πτώση
διαπαντός εσύ

Dhow πριν τον κυκλώνα

click on it, it's a window

Εικόνα με ρύζι και νερό

Κατέβαινα τα σκαλοπάτια προς το μετρό μ' ένα ποτήρι νερό στο χέρι. Κατέβαινα από την κυλιόμενη σκάλα και το νερό δεν κινδύνευε. Το νερό είναι το υλικό της ψυχής λένε. Όχι ακριβώς. Το νερό είναι αυτό που επιθυμεί η ψυχή. Το παιχνίδι της ψυχής. Το μετρό είναι εκεί κάτω που κατεβαίνεις και χώνεσαι και υπάρχουν εκδοτήρια και πιο κάτω σήραγγες όπου παίζεται το σοβαρό παιχνίδι της κυκλοφορίας. Οι άνθρωποι στο μετρό είμαστε σαν αδιάφοροι. Σαν να είναι φυσικό. Δεν είμαι μόνο εγώ με το ποτήρι. Όλοι έχουν ένα ποτήρι. Και στις τσέπες τους ρύζι. Περίεργο, ε; Είναι παρανοϊκό. Σαν μια ταινία επιστημονικής φαντασίας. Κι όμως... Σε κάθε ένα κεφάλι, σε κάθε ένα μυαλό υπάρχει ένα παραμύθι με μάγισσα. Καθόλου επιστημονικό αυτό.

Μα όλη αυτή η ανάλυση είναι περιττή. Τουλάχιστον για την εξελιξη της ιστορίας μας. Πρακτικά τίποτε από όλα αυτά δε με ενδιέφερε. Ακολουθούσα την κατάδική μου διαδρομή μέσα στους διαδρόμους. Η μάγισσα στο παραμύθι που είχα στο μυαλό μου, ναι αυτή με απασχολούσε και κάθε τόσο μου χυνότανε και λίγο νερό απ'το ποτήρι. Και να σκεφτείς ότι πάντα μου άρεσε πιο πολύ η επιστημονική φαντασία... Πώς έγινε η διαδρομή μου να μην μπορεί να ξεμπλεχτεί; Πως θα πετάξουμε το χαρταητό τώρα; Αχ το βλέπω στα μάτια σου, φοβάσαι ότι θ'αρχίσει να βρέχει! Όχι εδώ στα λαγούμια δε βρέχει. Και ούτε με χαρταητούς χρειάζεται να ασχοληθούμε. Ας πάρουμε αυτή τη σκάλα. Πάει πιο βαθιά! Υπάρχει πάντα και ο Ιούλιος Βερν. Μπορεί να βρούμε στο πιο κάτω κάτω επίπεδο ένα άλλον ουρανό. Γαλάζιο απαλό και φυσικά ζωγραφιστό. Λες να βρέχει κιόλας εκεί κάτω; Στον Ιούλιο Βερν είχε και τρικυμίες θυμάμαι στις υπόγειες θάλασσες. Αηδίες... Είχε μήπως και απέραντους κλιμακωτούς οριζώνες; Ανεβαίνω με δυσκολία. Στις κυλιόμενες σκάλες. Με δυσκολία σα να ασθμαίνουν οι σκάλες. Καποιανού η τσέπη τρύπησε και χύθηκε ρύζι και το αλέθουν οι αρθρώσεις των μετάλλων. Ανεβαίνω όμως. Δίψασα. Πίνω το πατήρι το νερό. Δεν ξεδίψασα αλλά έξω βρέχει! Νερό. Φυσικά και δε σε ξεδιψάει η βροχή. Αντέχω όμως μέχρι το σπίτι. Θα φτάσω βρεμμένος και θα πιω πολύ νερό!

Eυχαριστώ την atg για την ευγενική της πρόσκληση.
Είμια σίγουρος ότι θα προκύψει χάος από αυτό το παιχνίδι για υτ΄οκαι αθλοθετώ με τη σειρά μου τις λέξεις:
κουκουνάρι, σφεντόνα, όνειρο, καράβι, πολέμαρχος.
Καλώ πάλι την atg (γράψε μια καλή ιστορία τώρα!), την mindstripper (παρόλο που μπορεί να με βρίσει:), τον αγαπητό μου Χ2 (κανονικά πρέπει να γράψει 2 ιστορίες), τη Γιουτζίνια (παρόλο που φοβάμαι στην ιδέα του τι μπορεί να γράψει), την andrea (παρόλο που μπορεί να γράψει μια μελοδραματική αηδία) και την AEon FluX. Δεν πειράζει που είναι 6 οι προσκλήσεις... οσο περισσότερες ιστορίες τόσο ταχύτερα βαδίζουμε προς το χάος! χεχε

Ιστορία με φως και νερό

Και λέω στον εαυτό μου πως δε θα παραδοθώ στην ομορφιά σου παρά με έναν ανάερο τρόπο, χωρίς αγκάθια, χωρίς δεσμά, αφού ξέρω υπάρχεις μέσα μου και πριν και πάντα κι εγώ το ίδιο μ' έναν αδιανόητο τρόπο, μια απίθανη διαδρομή μες στα εκατομμύρια των συνάψεων, ένα σχέδιο μεταβαλλόμενο που υπάρχει στην εισπνοή και χάνεται και σαν όνειρο θα φανεί κάπου πάλι, σαν ένα σύννεφο που περνάει στο γαλάζιο ουρανό την ώρα που κοιμάσαι, κρατάει ένα κίτρινο τριαντάφυλλο χωρίς κανέναν συμβολισμό και φεύγοντας αφήνει το απλωμένο χέρι του πίσω να παίζει με το φως όπως μ' αρέσει να παίζω με το νερό και το φως γίνεται ζεστασιά και το κοιμισμένο σώμα συστρέφεται, κινείται, διατρέχεται από θέρμη το πορτοκαλί τρίχωμα και δεν μπορώ παρά να παραδεχτώ το σώμα του νερού που φέρω, τη βια του, το θέλω που κρύβεται κάτω απ' την επιφάνειά του, τον έρωτά του για τα φωτεινά μάτια που φωτίζουν ακόμη και μες στον ύπνο τους.

Απουσία χρώματος και βασανιστική φθορά

Αν κάνεις κλικ δε θα δεις παρά την ίδια εικόνα λίγο πιο μεγάλη.

Ιστορία σε ένα δωμάτιο

- Ένα μεγάλο άδειο δωμάτιο με παρκέ. Είμαι στην άκρη του. Κάτω. Το μάγουλο στο παρκέ. Ένα μεγάλο δωμάτιο με παρκέ. Γεμίζει και αδειάζει με φως. Γεμίζει και αδειάζει με φως. Είμαι στην άκρη του. Κάτω.
Ανάμεσα στην Ευρώπη και στην Ασία έχει έρημο. Ένα δωμάτιο με παρκέ άδειο. Είμαι στην άκρη του. Πεσμένος στο πλάι, μαζεύω τα γόνατα στο στήθος. Τι ωραία! Άδειο δωμάτιο. Ανάμεσα στην Ευρώπη και στην Ασία.
Ανάμεσα στην Ευρώπη και στην Αφρική έχει θάλασσα. Η γη είναι στρογγυλή. Η οθόνη μου τετράγωνη. Το δωμάτιο έχει παρκέ. Είναι άδειο. Γεμίζει και αδειάζει με φως.

- Στο σώμα μου αναπτύσσονται ασυνέχειες. Μαζεύομαι στο σκοτάδι. Απλώνομαι στο φως. Αναπτύσσω μια συμπάθεια με τα φυτά. Φοβάμαι τις ασυνέχειες. Στο φως ξεχνώ. Στο νερό χαίρομαι.

- Πατάω άτσαλα πάνω στις ώρες. Κουτρουβαλάω στα απογεύματα. Περιπλανιέμαι στα πρωινά. Οι νύχτες είναι σαν τσουλήθρες. Τελειώνουν γρήγορα. Σε ξεβράζουν γοργά στο χάραμα. Οι εβδομάδες είναι άνυδρες.

- Λοιπόν, να σου πω κάτι; Για μένα τίποτα. Όλα είναι ανώδυνα. Δεν πονάει τίποτα. Είναι αυτό κάτι. Είναι... Έχεις ζυμώσει; Πώς είναι η ζύμη ένα πράγμα που όλο το γυρνάς και σπάει και πάλι πλάθεται και παλι είναι ένα. Ένα. Γυρνάει, διαβολοφέρνει, σπάει, χάνεται, σου φεύγει και παλι είναι. Και πάλι πλάθεται και πάλι ένα. Η νύχτα είναι ασήμαντη. Ακύμαντη. Η στιγμή είναι αφημένη επάνω στο τοιχάκι σαν δαχτυλίδι.

- Εγώ έφυγα γυμνός και κρυώνω. Άφησα τα ρούχα μου εκεί. Δε μου πέρασε απ'το μυαλό πως θα μπορούσα να συνεχίσω να κυκλοφορώ με τα ίδια ρούχα. Και μέσα στα καινούρια ρούχα μου αισθάνομαι γυμνός. Σα να ξέμεινε ο εαυτός μου αλλού. Φαντάζομαι πως με τον καιρό θα βρω έναν τρόπο να τα φοράω κι αυτά. Θα θελα να ήμουν ηθοποιός! Ν' αλλάζω τις φορεσιές και τους ρόλους, να τους δίνω κάθε φορά πνοή και να είμαι πάντα άτρωτος. Δολοφονημένος ή προδότης, εγκληματίας ή εραστής, υπηρέτης ή βασιλιάς.

- Ανοησίες! Ένα σώμα που να μην οδύνεται. Αυτό ναι!

- Τις προάλλες μια λευκή κουρτίνα πανέμορφη. Που τη φυσαγ' ο αέρας και την πήρε και την ταξίδευε. Και την έριξε -ω θαύμα- πάνω μου. Μ'όλα της τα δάκρυα δροσερά στα σκοτάδια. Μπα; Μα νόμιζα πως την είδα στο φως. Ή να πέφτει πάνω της φως. Όχι, ήταν η ιδέα μου, δεν την είδα φωτισμένη παρά μόνο στο διάδρομο. Με τη λευκή ποδιά. Και τα μεγάλα μάτια. Πολλά περιστατικά. Πολλά αποτρόπαια.

- Ένα σώμα που να μην οδύνεται... Κλείνω τις πόρτες μια μια και φεύγω προς τα μέσα.

- Το ταβάνι ήταν χαμηλό και στον τοίχο είχε πλακάκια.

- Κι όμως, δεν θυμάμαι να είχα ποτέ παρατηρήσει πόσο γλυκά είναι τα δάκρυα υπό το φως μιας πιθανότητας.

- Πονάω εκεί που είναι γραμμένη μέσα μου αυτή η απουσία.

και η αγωνία των ανθρώπων

Κλικ. Κλικ στη εικόνα για μια ευρύτερη οπτική.

Η αγωνία των δέντρων

Η λιμνοθάλασσα και ο θεός

Φωτογραφία από τις λιμνοθάλασσες του Αμβρακικού. Εδώ φαίνεται τμήμα της. Πάτησε στην εικόνα για να τη θαυμάσεις σε πανοραμική εκδοχή.

Στη παλιά γνωστή άγνωστη Νοοτροπία, η οποία μάλιστα μεταφέρθηκε πρόσφατα στο wordpress, μπορείς να δεις -εκτός από όλα τα άλλα ενδιαφέροντα πράγματα- μερικές ακόμη φωτογραφίες από τις λιμνοθάλασσες του Αμβρακικού.

Λούρος ποταμός

Επεξεργασμένη φωτογραφία. Εδώ φαίνεται τμήμα της. Πάτησε στην εικόνα για να την δεις ολόκληρη.

Η σιωπή

Η σιωπή ξεκινάει από χαμηλά.



Είμαι στη σκηνή χωρίς λόγια.
Η σκηνή σκοινί.
Διαβαίνω. Δεν έχω. Δεν είμαι.
Εσύ θα δεις ένα βήμα. Αν το κάνω.
Μια πτώση.
Το μπλε φως περιστρέφεται στο δρομο μπροστά μου.
Δεν είναι αυτό που θα ήταν.
Χωρίς λόγια, χωρις ρούχα. Στο σκοινί επάνω για την πτώση.
Βλέπω έναν ξυλοκόπο στο δάσος που γέρνει και πελεκάει και κόβει και με το τσεκούρι χτυπάει τα μέσα. Το κούτσουρο, τον κορμό, το ξύλο μέσα εκεί. Εκεί πελεκάει και γέρνει και χτυπάει και γέρνει. Κτύπα! Χτύπα! Εκεί. Δεν έχει. Πάγος. Θέρμη. Περιστρεφόμενος φάρος σημαίνει την απώλεια. Σαν κίνηση επαναληπτική της γλώσσας που σκάβοντας ικετεύει. Και σκάβει. Και γλιτσάει. Και μπαίνει μες στο νύχι. Ψυχή μου. Δίχως λόγο πια. Και τα κλεμμένα δικά μου είναι. Χαμένα. Σιωπή μόνο. Σιγή. Από χαμηλά. Από μέσα. Εκεί. Όπου η ακμή. Κτυπάει τις ίνες. Τις-ίνες-της. Τους-τένοντές-της. Έχει τένοντες; Έχει. Μα διαλυθήκαν! Κάτι σαν. Κάτι σαν. Κάτι σαν... Κατι σαν, μια όμορφη Κυριακή που πήγαμε όλοι μαζί στη λίμνη και έλαμπε ο ήλιος επάνω και κάτω έλαμπε το χορτάρι. Πράσινο. Όπως μόνο το πράσινο ξέρει να λάμπει. Για εσάς.
Ένα μπλε φως που περιστρέφεται μπροστά μου.
Μα δεν ειναι το παρόν, είναι ότι λείπει απ'αυτό. Λείπει κι απ' τ' απλωμένο χέρι που ζητάει. Λείπει. Απ' αυτό που δεν υπάρχει να δοθεί. Λείπει. Από μέσα μου. Λείπει. Από κει που πελεκάει η ακμή η περιχαρής η κοφτερή.

2007

Καλή χρονιά και προσοχή στην ορθογραφία!

μας συγχωρείτε για τη διακοπή...

Προς το παρόν και μέχρι να λυθει το ζήτημα που ανέκυψε, δεν θα φαίνονται οι εικόνες :(
Η εταιρεία (bliksemhosting) που πλήρωνα για το hosting του imfiles.akri.net όπου και φιλοξενούνταν όλες οι εικόνες των "Διαταραχών" φαίνεται ότι τίναξε τα πέταλα... Ο κύριος που την είχε από όσα μαθαίνω φαίνεται πως πήρε τα λεφτά και τρέχει.
Ελπίζω να λύσω σύντομα το προβλημα.

Προτάσεις για καμμιά καλή περίπτωση για hosting από δική σας πείρα ευπρόσδεκτες.


WARNING: Ιmages are temporarily not showing because of hosting problems.


======================================

Μπορείτε πάλι να δείτε τις εικόνες.
Προς το παρόν τις πρόσφατες μόνο. Σύντομα θα αποκατασταθούν και οι παλιότερες.

UPDATE: Access to (recent) images hes been restored.

======================================

Σούνιο πάλι

στο 2% το 50%, στο 50% το 1%

Πόσο τρομακτικό μπορεί να είναι αυτό που κρύβεται πίσω από αυτούς τους αριθμούς;
Δες εδώ.
Αν κάτι σημαίνει αυτό για το παρόν είναι ζοφερό.
Αν κάτι σημαίνει αυτό για το μέλλον είναι ζοφερότερο.

Αν ανοίξω τα μάτια της λογικής δεν έχω παρά να αντικρύσω την απαισιοδοξία. Δε μου αρέσει καθόλου αυτό. Τί να ελπίσω; Ότι αν είμαι τυχερός θα τη βγάλω ίσως καθαρή;
Τί άλλο, διάβολε;
Προτιμώ να μην το σκέφτομαι. Ίσως ένα κάποιο θαύμα...

Αστικό τοπίο

Αθήνα - νύχτα - Γκύζη

Γέρνω

Προσοχή η εικόνα αυτή μπορεί να προκαλέσει αστάθεια. Αν προτιμάτε την ισιωμένη και ομαλοποιημένη εκδοχή της εδώ. Εγώ παρόλο που την ίσιωσα προτιμώ τη στραβή (έτσι ήρθε από τη μηχανή) γιατί έχει περισσότερη κίνηση. Και στραβός ο γυαλός και στραβά αρμενίζουμε. Ή και στραβά ατενίζουμε. Τις οίδε;*


*τις οίδε = who knows

penguin_witch says...

Διάβασέ το. Είναι μια μάγισσα οργισμένη. Όχι τώρα. Από καιρό. Και έχει τους λόγους της. Μη βιαστείς να συμφωνήσεις ή να διαφωνήσεις. Διάβασε το όμως.

Τί θυμήθηκα τώρα...

Δύοντας η Μνήμη

Ζήτησα μια μνήμη
που γέρνοντας σαν ήλιος στη δύση
- κίτρινα χρώματα στα πρόσωπα
κι εκείνο το ζεστό πορτοκαλί -
να βαφτίζει τον κόσμο που χάνω
σε μιαν ήρεμη διαύγεια
εσπερινή κι απόμακρη
βρύση που στάζει τη σιωπή
γλυκά κι εξιστορεί
το Αίμα


--------
Ίσως φταίει το πορτοκαλί της προηγούμενης φωτογραφίας που με γοητεύει σαφώς περισσότερο απ' ότι τα χρώματα του κυκλάμινου. Ίσως φταίει η ώρα ή η ίδια σιωπή. Αυτούς τους στίχους τους έχω πολλά χρόνια κάπου στα χαρτιά μου. Μου φαίνονται πάλι σα να μιλούν για λογαριασμό άλλου χρόνου.

Πορτραίτο τετραγωνισμένο

κλικ να το θαυμάσεις

Meta-blogging post

click anywhere you dare for the greater picture

Ένας αρχαίος με περίεργα γούστα

click on the image for larger version

άλα τις ο Λούκιος!!!

Σημ.: Η φωτογραφία είναι από στήλη που υπάρχει κάπου στον αρχαιολογικό χώρο του Κεραμεικού.

Δεχόμαστε επίθεση εξωγήινων

- Επειδή έχω απόλυτη εμπιστοσύνη στην ελληνική αστυνομία και στην ελληνική δικαιοσύνη και στους λειτουργούς τους βεβαίως βεβαίως, πιστεύω ότι η πρόσφατη καθόλα ατιμωτική για αυτούς και αυτές κίνηση (δες εδώ στο blogme.gr και σε όλους αυτούς) δεν έγινε απλά μετά από αίτημα δημόσιου προσώπου. Τα δημόσια πρόσωπα στην Ελλάδα είναι εξίσου σεπτά και αξιοπρεπή και έξυπνα και αμέμπτου ηθικής με τους λειτουργούς που λέγαμε. Ναι λοιπόν, καλά το υποψιαστήκατε ίσως από τον τίτλο, πιστεύω πως η κίνηση αυτή, η σύλληψη δηλαδή ενός πολίτη με την (αστήρικτη) κατηγορία ότι στο δίσκο του φιλοξενούνταν και από εκεί διακινούνταν άσεμνο και συκοφαντικο υλικό, αυτή η ενέργεια πιστεύω απόλυτα, είμαι πεπεισμένος δηλαδή σου λέω, ότι είναι αποτέλεσμα ύπουλης επέμβασης εξωγήινων δυνάμεων. [Τα κίνητρά τους δεν τα γνωρίζω αλλά υποψιάζομαι ότι διεξέγουν πειράματα.]
Γι αυτό πρέπει όλοι μας να αντισταθούμε και να προστατέψουμε τη χώρα μας από τα ούφο που ίσως και να έχουν ήδη διεισδύσει (σε στυλ alien) στα σωμάτα κάποιων από τους λειτουργούς που λέγαμε και να κυκλοφορούν ανάμεσά μας! Πιθανόν μάλιστα η έκταση της επιχείρησης των εξωγήινων αυτών να είναι ακόμη μεγαλύτερη και να έχουν διεισδύσει και σε νευραλγικά (αν υπάρχουν τετοια) σημεία της κρατικής μηχανής και να παίρνουν ήδη αποφάσεις για λογαριασμό μας. Ή και σε ανάλογα πόστα στις υπόλοιπες εξουσίες και

...ένα λεπτό να ανοίξω την πόρτα γιατί μου χτυπάνε... επιστρέφω αμέσως....

Πρωινό στον Ινδικό Ωκεανό

click on the images for larger version

Να

- Έχουμε φύγει. Αυτό το θέατρο που φαντάζεσαι δεν είναι η πραγματικότητα.
- Να η ζωή μου. Σκοτεινές ράχες και γραμμές που μεταφέρουν τον ηλεκτρισμό από ράχη σε ράχη. Από χρονιά σε χρονιά, από δεκαετία σε δεκαετία. Σκοτεινά διαστήματα. Όλο νυχτώνει. Κάθε μέρα φεύγει. Φεύγουν όλες τρέχοντας. Οι μέρες και οι μνήμες. Σαν απ'το παράθυρο του τραίνου. Σαν ανώδυνα.
Πριν από κανα μήνα πέτυχα αυτή την εικόνα στο δρόμο. Νόμιζα ότι με ακολουθούσε, αλλά μάλλον εγώ την κυνηγούσα. Προφανώς δεν έχει και πολλή σημασία. Μήπως μπορεί κανείς να αποφανθεί γι' αυτό οριστικά; Στο κάτω κάτω δεν είναι παρά μια τρύπα στα σύννεφα. Ανώτερα επίπεδα φωτισμένα ροζ-πορτοκαλί από μια δύση η οποία έχει απομακρυνθεί πίσω μας. Λίγο αργότερα, λίγο ανατολικότερα, τεράστιοι κεραυνοί και αστραπές διέσχιζαν το στερέωμα.
Σου έχει συμβεί αυτό; Να είσαι στο δρόμο και να αναρωτιέσαι αν θα πρεπε τώρα, σ΄αυτό τον όμορφο κόσμο, να κολυμπάει η ψυχή σου σε ένα αίσθημα πληρότητας. Και γιατί σαν υγρασία που νωτίζει τα πράγματα, αυτή η αίσθηση απώλειας σε διακατέχει. Αν είναι παραξενιά και εμμονή κι αρρώστεια. Αν είναι ένα κόλλημα που απλά θέλει κλώτσημα. Ή αν είναι κάτι που έρχεται σιγά σιγά σε όλους τους ανθρώπους. Είναι αυτή η condition humaine που λένε;
- ...
- Με πονάει πότε-πότε η κοινή λογική. Σαν ένα μέλος που το έχασα. Σε κάποιον πόλεμο ή ατύχημα.
- Ένας τροχός γυρίζει στον αέρα. Δεν είναι ατύχημα. Είναι ματαιότητα.
- Και ματαιοδοξία. Έχω ένα δεύτερο σώμα που δε λυπάται. Τίποτε. Όλοι οι φόνοι κυλούν επάνω του. Όπως το αφρόλουτρο.
- Χα! Έτσι νομίζεις;

Νησί με σύννεφο

click on the image for a larger version

Επιφάνεια

Το νερό είναι η απουσία
και σιγά σιγά κατακλύζει τον κόσμο

Όχι, δεν είναι κόσμος, είναι όνειρο

Το όνειρο κατακλύζεται
ασφυκτιά

H επιφάνεια σιωπή

Eντός της σκοτεινός βυθός
ψάρια σκιές κινούμενα σώματα
προθέσεις ή επιθυμίες αξεδιάλυτο



Το γνωστό και το άγνωστο
χωρίζονται από ένα γυάλινο πέτασμα
που λέγεται τρόμος




Μερικοί λένε πως είναι καθρέφτης


[Τα μικρά πράματα δεν έχουν ονόματα
και φεύγουν έτσι μες απ'τα δάχτυλά μας σαν το νερό
Μερικές φορές λυγίζεις και σκέφτεσαι
πως δε θα μπορέσεις όλα να τα θυμάσαι
και τότε ταιριάζει να κλάψεις
αλλά η στέρνα που ήταν γεμάτη φως άδειασε]

.

Νόστιμη θάλασσα

Ένα σώμα ριγμένο στο πέλαγο.



Κοιτώντας προς το νότο.
Στο βάθος αχνοφαίνεται αριστερά η Σαντορίνη και δεξιά η Ίος.
Και η Αμοργός, σα να της έσπασε κανείς το βορειότερο μέρος τελειώνει σε αυτούς τους απίθανους γκρεμούς.

άλλες θάλασσες

The Indian Ocean




Allah rules here.

τρόμος και αθλιότητα του 21ου αιώνα

Bint Jbeil. Η κόρη του βουνού. Μια πόλη που δεν την πιάνει το μάτι σου. Και όμως... Resisting!
Μέχρι να την μετατρέψουν οι στρατηγοί του Ισραήλ σε "sandbox"...

Από αέρα θάνατος και καταστροφή για (άλλη) μια ολόκληρη χώρα.
Στη γη αίμα και ερείπια.
Το ένα τρίτο των νεκρών (στην πλειοψηφία τους άμαχοι) είναι παιδιά.
Η πολιτική παραπατάει.
Τί έχουν στο μυαλό τους τα στρατηγεία;
Τα νοσοκομειακά του Ερυθρού Σταυρού τρυπημένα από ισραηλινά βλήματα (βλέπε R.Frisk παρακάτω και εδώ).
Οι κυανόκρανοι δολοφονούται εν ψυχρώ.
Η διεθνής νομιμότητα ένας καραγκιόζ μπερντές που στήνεται όπου, όποτε και όπως βολεύει τον εξουσιαστή.
Αίμα που θα φέρει κι άλλο αίμα.
Αίμα και πετρέλαιο και όπλα και εξουσία και μίσος και αίμα.

Εδώ στο Ιστολόγιο απο τον Τάλω.
Εδώ ο Juan Cole (wiki)
Εδώ μαζέυονται υπογραφές.

Εδώ γράφει από το Λίβανο ο Robert Frisk στην Indepedent.
"The child lies like a rag doll - a symbol of the latest Lebanon war
How soon must we use the words "war crime"? How many children must be scattered in the rubble of Israeli air attacks before we reject the obscene phrase "collateral damage" and start talking about prosecution for crimes against humanity?

The child whose dead body lies like a rag doll beside the cars which were supposedly taking her and her family to safety is a symbol of the latest Lebanon war; she was hurled from the vehicle in which she and her family were travelling in southern Lebanon as they fled their village - on Israel's own instructions. Because her parents were apparently killed in the same Israeli air attack, her name is still unknown. Not an unknown warrior, but an unknown child."

- What I am watching in Lebanon each day is an outrage
- Israeli missiles had clearly pierced the very centre of the red cross on the roof of each ambulance
- A war crime?

Έτσι ανακατεμένα...




==UPDATE

Israeli war crimes
Είναι σαφές πλεον ότι μιλάμε εγκλήματα πολέμου:
- Human Rights Watch
- BBC: Qana bombs an Israeli 'war crime'

Υπάρχουν όμως και κάποιες φωνές από μέσα. Κι ένας στρατιώτης που αρνήθηκε να πολεμήσει!

Πέρσι το καλοκαίρι

άτακτη παραλληλία και σταματημένος χρόνος
πως να γίνει;

Πρόσθεση και αφαίρεση

Ποτήρι σ'έξι χρώματα. Μεταλλικό τραπέζι και φως.


click to see the whole image . 6 color palette


Πονάνε τα πράγματα;


click to see the whole image 7 color palette

Φυσάει...

Αταξία με κέντρο βάρους...

...και κατακερματισμένη πραγματικότητα



ή επίμονη απουσία
ή επώδυνη ανακύκλωση
ή απλά, τα μαυραδάκια

Υπομονή (βαρύ ποστ)

Τρέφει το ανεκπλήρωτο η ανάμνηση της επιθυμίας



Απλώνω τα χέρια να δεχτώ φως
Βωμολοχώ ανενδοίαστα
Οδηγώ κόντρα στο φως
Απομεσήμερο Αλεξάνδρας στην κάθοδο.
Άσφαλτος, τσιμέντο και φως
Διάυγεια διαγώνιας πτώσης


-
Είδες το Matchpoint; Η τύχη. Οι επιλογές. Η τύχη. Κορυφαία στιγμή η επίκληση του Σοφοκλή για το φόνο του αγέννητου. Μου θύμισε προσωπικές στιγμές και την παγκόσμια πολιτική. Omnes vulnerant.
Omnes vulnerant.
-



Οι σκελετοί των κτηρίων μου θυμίζουν τους γλάρους
Το πέταγμα είναι το σύνορο της θλίψης


click on the image for a full color version


click on the image for a larger version

Ουρανοί του Ιουνίου

Αν το πεις πολλές φορές μπροστά στο παράθυρο μπορεί ν'αρχίσει να βρέχει. Όπως εκείνο το Σάββατο.



Οκτώ η ώρα το βράδυ. Το κατάστρωμα γυαλίζει βρεμένο. Οι ψιχάλες αραίωσαν. Η βροχή μένει πίσω.


click on the image for a larger version

Τα σύννεφα ανοίγουν και κλείνουν. Η δύση προσφέρει τη φαντασμαγορία της.

Την ίδια στιγμή η ανατολή υπόσχεται μια ήσυχη φωτεινή νύχτα.



Τα φώτα μένουν πίσω. Ο δρόμος οδηγεί πάντα αλλού. Jefferson Airplane.



Jefferson Airplane. Ζυγώνουν μεσάνυχτα. Άλλο φως αγγαλιάζει τώρα τον κόσμο. Τα σύννεφα παίζουν.


click on the image for a larger version

Ο δρόμος συνεχίζεται. Jefferson Airplane. Ένα εικονοστάσι κάθε τόσο. Ο δρόμος συνεχίζεται.



Τα φαινόμενα απατούν. Ο δρόμος συνεχίζεται. Jefferson Airplane.



Χωματόδρομος εδώ και ώρα. Κανα σκοτεινό σπίτι αραιά και που. Κάτι ταμπέλες που δείχνουν στο πουθενά. Φωτάκια στο πέλαγος. Φεγγαρόφωτο στο Αιγαίο.
Η νύχτα συνεχίζεται. Jefferson Airplane.



Ένα ταγάρι κρεμασμένο σ'ένα δέντρο στην άκρη του δρόμου και μια ποτίστρα για τα ζώα. Ο δρόμος κατηφορίζει.
Και η νύχτα συνεχίζεται. Jefferson Airplane.


click on the image for a larger version

Το φεγγάρι γέρνει. Τα σύννεφα ξεδιπλώνονται σα βεντάλια, σα φυλλώματα παίζουν με το φως. Τα φωτάκια στο πέλαγος θυμίζουν κάτι από τη "Γη των ανθρώπων" του Saint-Exupéry.
Το πολύ σκοτάδι είναι μέσα μου.
Οι σκιές των ονείρων. Τα πρέπει που δε φτάνουν. Τα θέλω που δεν μπορούν. Τα μπορεί που δε θέλουν. Τα ναι μεν αλλά. Και τ'άλλα αντ'άλλων. Όλα εύλογα.
Μια στροφή του δρόμου, καταφύγιο. Δυο ώρες ακόμη και θα χαράξει.

Στην άκρη ένα εκκλησάκι, ένα εικονοστάσι, τα βράχια, οι θάμνοι, γλάροι που πλανάρουν κι η θάλασσα.





Ναυτικοί;



Καράβια στο πέλαγο.

Η επόμενη μέρα.



Κι ένα λουλούδι.


click on the image for another version

Cavo d'Oro. Καφηρέας.