Πόση;

Πόση άγνοια, πόση αναισθησία, πόση στενοκεφαλιά, πόσες άλλες ανάλογες αρετές χρειάζονται για να ακολουθείς τέτοια πολιτική, για να κάνεις τέτοιες δηλώσεις; «Τα έργα συνεχίζονται και πιστεύω ακράδαντα ότι ένα τέτοιο στρατηγικής σημασίας για την Ελλάδα έργο θα προχωρήσει πλέον ανεμπόδιστα και θα τελειώσει», έτσι δήλωσε ο κύριος αυτός. Προκειμένου για ένα έργο που έχει καταδικαστεί από χίλιες πλευρές, ένα έργο που έχει απορριφθεί 4 φορές από το Συμβούλιο της Επικρατείας.

Κύριε εισαγγελέα, θα ήθελα να βρω τις χειρότερες ύβρεις για να εξυβρίσω τους κυβερνώντες και κατρέφοντες αυτή τη χώρα, μα πρέπει να είμαι πολύ προσεκτικός για να μη σας βάλω σε κόπο τώρα με το αυτεπάγγελτο. Το να εξυβρίζεις τους εξουσιάζοντες πρέπει λοιπόν να είναι αυτεπάγγελτο αδίκημα. Το να καταστρέφεις μια χώρα και ειδικά το φυσικό της περιβάλλον, την πιο σημαντική κληρονομιά της, απ'ότι φαίνεται δεν είναι αυτεπάγγελτο αδίκημα. Θα ήθελα να βρω λόγια που να έχουν δύναμη να σταματήσουν αυτό το κακό, αλλά δε νομίζω πως έχω τέτοια ελπίδα...

===
Δες εδώ: http://aheloos.blogspot.com/

Το αυτό...

το αυτό όπως φαίνεται αυτή τη νύχτα...
...είδωλο κι αυτό μες απ'το φακό στο σένσορα της μηχανής, επεξεργασμένα δεδομένα που γίνονται αρχείο raw στην κάρτα, αντιγραμμένο στον υπολογιστή, επεξεργασμένη εικόνα αποθηκευμένη σε μορφή jpg και μεταφερμένη σε κάποιον server στην Αμερική απ'όπου την καλεί ο browser που χρησιμοποιείτε για να την μεταφέρει στη μνήμη του δικού σας υπολογιστή, να την εμφανίσει στην οθόνη σας κι από εκεί να γίνει είδωλο στον αμφιβληστροειδή σας και να πάρει το δρόμο για τα ενδότερα... άραγε πόση σχέση έχει με το φεγγάρι μετά από μια τόσο μακριά περιπέτεια;

[την εικόνα κατέγραψε πριν από λίγη ώρα η κάμερα του ανταποκριτή μας στους Αμπελόκηπους]

Αυτό και το είδωλο

φωτογραφίες μέσα από τζάμι (Madinat Jumeirah, 2006)

Αναμνήσεις απ'το μέλλον

Αν η σχέση του τίτλου με τη φωτό σου φαίνεται σκοτεινή και αινιγματική, σκέψου ότι το παρόν είναι ένα κομμάτι απ΄το μέλλον της προηγούμενης στιγμής.

Βία στην Ελλάδα...

Βία στην Ελλάδα των ατιμώρητων ενόχων.

Οι πρώην βασανιστές κυκλοφορούν ανενόχλητοι και μηνύουν τα θύματά τους.
Ατιμώρητα εγκλήματα.

Οι μεγάλες απάτες κουκουλώθηκαν και με τη λαϊκή ψήφο μάλιστα.
Ατιμώρητο πλιάτσικο.

Η προηγούμενη δολοφονία νεαρού από αστυνομικό στα Εξάρχεια αθωώθηκε λόγω ... βρασμού ψυχής.
Ατιμώρητα εγκλήματα.

Τα εκατομμύρια έγιναν στραγάλια, μα το αυτί τους δεν ιδρώνει. Ξέρουν ότι θα τη βγάλουν καθαρή.
Ατιμώρητο πλιάτσικο.

Ο υπουργός Δημόσιων Έργων Ιδιωτικής Ωφέλειας και Καταστροφής του Περιβάλλοντος παραμένει χρόνια τώρα στο απυρόβλητο.
Ατιμώρητα εγκλήματα.

... και στη λίστα αυτή μπορείς να συμπληρώσεις όσα θες.


Οι κυβερνώντες διαχειρίζονται την απάτη και το τεράστιο ολοένα αυξανόμενο χρέος (και χάος) που αυτή έχει συσσωρεύσει.
Οι ψηφοφόροι αθωώνουμε τους κυβερνώντες.
Όλοι φροντίζουμε να αθωώσουμε τους εαυτούς μας.

Το μόνο που μπορεί κανείς να δει στην Ελλάδα του σήμερα είναι απόγνωση. Οι εποχές που ακόμη μπορούσε αυτό το κράτος να οργανωθεί παρήλθαν ανεπιστρεπτί. Το χάος έχει γίνει η καθημερινότητά μας. Η παρανομία το ψωμοτύρι μας. Η συνενοχή είναι αυτό που μας ενώνει. Και το νταϊλίκι έχει γίνει το ήθος μας.

Φανταστείτε έναν νέο που θα τα καταφέρει να δουλέψει και να γίνει φορολογούμενος. Που θα πληρώνει μια ζωή τα χρέη της Ελλάδας του Παπανδρέου, του Μητσοτάκη, του Σημίτη, των Καραμανλήδων, της Ελλάδας που δεν μπορεί να πληρώσει ούτε για τα έξοδα των νοσοκομείων (ποιος θυμάται την παιδεία πια;). Που θα πληρώνει μια ζωή τα χρέη των Ολυμπιακών, που θα πληρώνει υπέρογκα διόδια σε όλα τα εθνικά έργα που τα ξεπούλησαν σε Γερμανούς ή σε Κινέζους ή σε δεν ξέρω εγώ ποιές ιδιωτικές εταιρείες. Που δε θα μπορεί να ανασάνει γιατί στην Αθήνα δεν έμεινε ένα τετράγωνο άχτιστο.

Αλήθεια στην Ελλάδα του 2008 μήπως η μόνη λογική αντίδραση είναι να θέλεις να τα σπάσεις όλα; Υπάρχει κανείς εδώ που πιστεύει ότι το σύστημα αυτό μπορεί να εξυγιανθεί;
Ποιές ιδέες θα μπορούσαν να μας προχωρήσουν και προς τα που;

Βία στην Αθήνα

άκουσε εδώ ηχητικό ντοκουμέντο από τον ρεπόρτερ του Alpha Radio, Γιώργο Κακούση... από την πλατεία της Ομόνοιας

-UPDATE 19.12.2008- ενημέρωσα το link γιατί το προηγούμενο δε λειτουργούσε πια - κάποιοι -όχι ο δημοσιογράφος- επενέβησαν για να το κόψουν. Φυσικά και δεν είναι παρά ένα ελάχιστο δείγμα από τη βία της αστυνομίας. Είναι όμως τόσο απαράδεκτο όσο και χαρακτηριστικό πιστεύω για τη συμπεριφορά τους και για το καθεστώς ασυδοσίας στο οποίο λειτουργούν.

Τομή τοπίου

about us

...κατά παραγγελία.

Ο επαγγελματικός προσανατολισμός μ'εμένα απέτυχε εντελώς. Ίσως γιατί εγώ δυσκολεύομαι να προσδιορίσω τον εαυτό μου (διαρκώς μου ξεφεύγει!). Ίσως γιατί δεν έχω πάψει να νοσταλγώ τη ζωή του ματοβαμμένου πολεμιστή προγόνου... "le carnage et la mort..." Υπάρχει κάπου ένα σεντούκι με αρχαία όπλα. Θαμμένο. Φοβάμαι τα μαχαίρια. Από μικρός είχα μεγάλη αγάπη για το χώμα. Ακόμη μου άρεσε πάντα να σκαρφαλώνω. Στα δέντρα, στα βράχια, ακόμη και σε τοίχους. Μου αρέσει ο φως του ήλιου, το απολαμβάνω σα να ήταν νερό. Το πολύ φως. Έχω μια τάση για απομόνωση. Ευτυχώς έχω και καλούς φίλους. Έχω ζήσει άλλη μια ζωή στο νερό και στη σιωπή. Μ' αρέσει κρύβω θησαυρούς για να βρεθούνε κάποτε. Έχω μια πολύ βαθιά ριζωμένη έχθρα για τους θρησκευτικούς λειτουργούς. Ειδικά τους ανώτερους. Για τη θρησκεία και τη φιλοσοφία, πιστεύω ότι έχουν ολοκληρώσει προ πολλού το ρόλο τους. Αντιπαθώ τήν κριτική όσο παίρνει στα σοβαρά τον εαυτό της. Γενικά αισθάνομαι δυσαρέσκεια για όποιον ή ότι παίρνει πολύ στα σοβαρά τον εαυτό του. Γι' αυτό θα ήθελα να μπορώ να μένω κάτω απ' το νερό αρκετή ώρα. Φοβάμαι την ασφυξία. Φοβάμαι τα ύψη. Φοβάμαι πιο πολύ απ' όλα τον ίδιο το φόβο. Πιστεύω πως έχω κάπου μια πατρίδα. Έχω και το θάνατό μου που με περιμένει. Άραγε θα βρω τη δύναμη να τον χλευάσω; Αυτό το γέλιο θα ήταν η σημαία μου.




Μάσκα που είχα ζωγραφίσει πριν από πολλά χρόνια, σε μια εποχή που μπορούσα ακόμη να φτιάχνω εικόνες με κινήσεις που είχαν νόημα και όχι με το χέρι αγκυλωμένο στάση "Χριστός που ευλογεί τα πλήθη" εξαιτίας του ποντικιού.

Συγγένειες και αντιπαραβολές

Λεπτομέρεια 1

Κοράλια στα νησιά Fiji. Υποβρύχια φωτογραφία του National Geographic.

Λεπτομέρεια 2

Κατηφέδες στο μπαλκόνι μου.

Λεπτομέρεια 3

Λεπτομέρεια φύλλου δάφνης.

Λεπτομέρεια 4

Kibera διάσημη παραγκούπολη μέσα στο Ναϊρόμπι την πρωτεύουσα της Κένυας.
[Eπάνω επεξεργασμένη εικόνα από το Google earth. Κάτω φωτογραφία από το panoramio.]

Το παγκάκι

Θάνατος είναι το παγκάκι στο λιμάνι

Σκέψεις για το μέλλον του πλανήτη...

ή αλλιώς:

Ήμουν δέντρο. Τώρα κολόνα για σύρματα του ηλεκτρισμού.

Ας μην φλυαρήσω περισσότερο...

Είμαι δέντρο

είμαι δέντρο, δεν είμαι νερό
γέρνω πάνω στην όρθια πλαγιά με παίρνει άνεμος και γέρνω πάνω στο βράχο μα χωρίς να τον αγγίζω αγγίζω φυσάει στη ραχοκοκαλιά μου ένας βοριάς θαλασσινός είμαι ποτισμένος αρμύρα ως την ψυχή κουράστηκα τη θάλασσα τα κύματα τον αχό τους με χαϊδεύουνε τα σύννεφα αυτά με βρέχουν με τυλίγουνε τα χαίρομαι

Η λαμαρίνα

υπόλειμμα αλατιού στο κατάστρωμα

Under the surface

θάλασσα, απόγευμα, φως εισρέει στο νερό

μικροσκοπικά ψαράκια έχουν συγκεντρωθεί σε μια εσωτερική "αυλή"



και μια caretta μου κάνει την εξαιρετική χάρη να εμφανιστεί μπροστά στο φακό μου!



το καύκαλό της φέρει ίχνη σημαντικού παλιότερου τραυματισμού



ίσως να ευθύνεται κάποιο από τα αμέτρητα μικρά και μεγάλα ταχύπλοα με τα οποία αλωνίζουμε τις θάλασσες
η συγκεκριμένη χελώνα κατάφερε -φαντάζομαι με δυσκολία- να επιβιώσει, το είδος της είναι αμφίβολο αν θα τα καταφέρει

Τρωάδες;

Ανατολή - παραλλαγές

Ανατολή. Δέντρο και σύννεφο.




Ανατολή. Γη και θάλασσα.

Loch Ness

click for a wider view

The Powerbook

Γεννήθηκε στο Μάντσεστερ στις 27 Αυγούστου του 1959 και υιοθετήθηκε από ένα ζευγάρι πεντηκοστιανών που την προόριζαν για ιεραπόστολο. Στο σπίτι των θετών της γονιών το διάβασμα θεωρούνταν αμφιβόλου ηθικής δραστηριότητα εκτός κι άν επρόκειτο για τη Βίβλο. Στα δεκάξι της το σκασε απ' το σπίτι αφού τους ανακοίνωσε ότι ήταν ερωτευμένη μ'ένα κορίτσι. Έζησε σε διάφορα μέρη, έκανε διάφορες δουλειές. Στα 23 της έγραψε το πρώτο της βιβλίο "Oranges Are Not The Only Fruit". Σήμερα είναι μια πολυδιαβασμένη και πολυβραβευμένη συγγραφέας. Ο λόγος για την Jeanette Winterson.



Εδώ ένα κομμάτι που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση καθώς το διάβαζα. Σύντομο, ρευστό, δυνατό, απλό. Ένα "μεζεδάκι" για να σου ανοίξει η όρεξη. Από το "The Powerbook". Διάβασε και διάβασε και παραπέρα! Εγώ πέρσι την ανακάλυψα από το γοητευτικό "Πες μου μια ιστορία" που κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Μελάνι (Lighthousekeeping ο πρωτότυπος τίτλος του). Κυκλοφορούν απ'ότι βλέπω κι άλλα βιβλία της σε ελληνική μετάφραση.

Burnt flower

click for a larger version

Φως

click for a larger version

Σύνθεση με νερό και χορταριασμένη γη

Το νερό και η γη. Το νερό που συστρέφεται φιδογυρίζει και κυλάει το γαλάζιο μέσα στη χορταριασμένη κοιλάδα. Και η άνοιξη που ακόμη δεν φούντωσε τα πράσινά της, μα που σε λίγο θα το κάνει. Αφήνει μετέωρο το χρυσό σαν μια στιγμή που σύντομα θα γίνει ανάμνηση. Ν' ανοίξει λοιπόν τώρα ο νεκρός τα μάτια του να την αποτυπώσει!


click for a larger version

διπλή οπτική ΙΙΙ

click for a larger version

ηφαίστειο από χόρτα, ζαλισμένος φωτογράφος, ένα κάποιο loch, ταραγμένο μυαλό, λίγη επεξεργασία και δεν μπορώ να καταλάβω ποια εικόνα βλέπω, παγιδεύομαι στις παραλλαγές


click for a larger version

γονατίζω στην άκρη στο νερό
δεξιά κάτω απ'την επιφάνεια του νερού κρύβεται μια νύχτα
ο ουρανός είναι γήπεδο
τα χόρτα είναι καταδικασμένα
το χώμα μαύρο
μα η άνοιξη πάλι σε λίγο όλα θα τα πνίξει
η άνοιξη βγαίνει από πάνω
υλικό αποσύνθεσης από κάτω
τα δόντια του γίγαντα γίναν βράχοι
ηφαίστειο από χόρτα
θυμάται το χώμα
φωνάζει επιθυμίες ορφανές
ψυχρός αέρας και η μέρα είναι κι αυτή νύχτα
οι λέξεις σα μερμήγκια που χάσαν τη σειρά τους
ερευνούν στα κλαριά και κουβαλούν κι άλλο σκοτάδι
γέρνω στα υγρά χαλίκια και ονειρεύομαι πάλι
το σώμα της γης

διπλή οπτική Ι, διπλή οπτική ΙΙ

Κανονικότητα

Διάβασέ το!

Μια μεγάλη στιγμή για την κοινωνιο ψυχολογική ανάλυση του Έλληνα:


Όταν ο Χ2 έχει κέφια...

στάθηκα στην άκρη της θάλασσας

αδιέξοδη δύση στο Ιόνιο


νερό, άνεμος και φως, απέραντη γλυκύτητα στο νότιο Ευβοϊκό


διάφανο νερό και πέτρες στο Σούνιο


εσωτερικό αχιβάδας, ένα απόγευμα του 2006 στο Σούνιο

Όνειρο

Ζω σε ένα όνειρο
Το άρρητο με κυκλώνει σα σκοτάδι, σα νερό να τα μουλιάσει όλα
Γαυγίζει ένας φανταστικός σκύλος πριν μιλήσω
κι έπειτα ακυρώνεται σ' ένα όνειρο που νομίζω πως είδα
Η χελώνα πρέπει να γεμίσει το κενό της
Ο άνθρωπος εξαπλώνεται πάνω στη γή
σαν αρρώστια
Οι ψυχές συμπιέζονται και διαρρέουν στο σκοτάδι σαν πρόβατα
Ο θάνατος. Και η αγωνία του. Είναι ένα μάθημα ανυπόφορο.
Το ανυπόφορο είναι ένα μάθημα διαρκές.

Τα βουνά είναι όμορφα οι δρόμοι απέραντοι
Διασχίζω την Ασία
μα έχω ξεχάσει την ψυχή μου
Σε κάθε γωνιά υπάρχει υπάρχει ένα όπλο
Φανταστικό μα έτοιμο να κροταλίσει
"Έχεις ξεχάσει την ψυχή σου"
Ο κόσμος γέμισε πέτρες
Θυμάσαι;

Ο θάνατος προστατεύει
[είναι στο μπαλκόνι και περιμένει]
Υπάρχει η δυνατότητα να γείρεις σε ένα σημείο στο σύμπαν
και να μυρίσεις την πατρίδα σου, ότι είναι εκεί ακριβώς;
Κάποιος χτυπάει την πόρτα
κι εγώ έχω κλειστεί έξω απ'τον εαυτό μου
Φοβάμαι πως το σώμα μου κατοικεί πια σε άλλη ψυχή

Τα δώρα της φωτιάς... να τα!

Οι φωτιές έκαψαν.
Υφυπουργός και δήμαρχος υπέγραψαν.
Στο τσακα τσάκα να προλάβουμε πριν τις εκλογές!
Το τσιμέντο αδημονεί.
Κάποιοι αδημονούν να φάνε τα "φιλέτα" που τους "έψησαν" οι πυρκαγιές.

Μπορεί η εικόνα της φωτιάς να μας σοκάρησε, μπορεί ορισμένα από τα δάση που κάηκαν να είναι αναντικατάστατα, όμως στις περισσότερες περιοχές η πραγματική, η μόνιμη ζημιά στο φυσικό περιβάλλον θα γίνει τώρα.

Πολλές από τις περιοχές που κάηκαν προστατεύονται τις γυρόφερναν χρόνια όλοι αυτοί που ενδιαφέρονται για την "αξιοποίησή" τους παρόλο που προστατεύονται από διεθνείς συμβάσεις. Τώρα βρήκαν την ευκαιρία που τόσον καιρό έψαχναν;

Δες κι εδώ.

Το δώρο της φωτιάς

Γιατί περί δώρου πρόκειται.



Κατ' αρχήν πες μου, σκέψου, πως αλλιώς θα έβρισκε δικαιολογία μια κυβέρνηση να μοιράζει απροκάλυπτα μετρητά λίγο πριν τις εκλογές χωρίς να επισύρει την κατακραυγή μας; Δώρο λοιπόν η φωτιά!

Κι έπειτα τι καλύτερο για την ανάπτυξη της Πελοποννήσου ολόκληρης, από αυτές τις φωτιές; Τι καλύτερη ευκαιρία από όλα αυτά τα χρήματα που θα ακολουθήσουν μια τόση μεγάλη φυσική καταστροφή; Θα δοθούν δισεκατομμύρια ευρώ και δε θα δοθούν βέβαια για την αποκατάσταση της φύσης που καταστράφηκε. Θα
επενδυθούν σε κτήρια, σε εγκαταστάσεις, σε δρόμους και σε υποδομές "ανάπτυξης" φυσικά. Και βέβαια το μοίρασμα των χρημάτων αυτών θα είναι μια πολύ σοβαρή και επωφελής δουλειά για την επόμενη κυβέρνηση. Δώρο η φωτιά για όλους λοιπόν!

Ακόμη και τα χρήματα που θα προορίζονται για τις αναδασώσεις, θα δοθούν πρώτα απ'όλα για να πληρωθούν εργολάβοι και μπουλντόζες να ανοίξουν δρόμους και να χτίσουν αντιπλημμυρικά έργα. Έπειτα άλλοι εργολάβοι θα φυτέψουν δέντρα που θα κάνουν περισσότερη ζημια ίσως γιατί η μελέτη ή δε θα γίνει καθόλου ή δε θα δοθεί στους καθ' ύλην αρμόδιους επιστήμονες αλλά σε όποιον έχει τα μέσα να την πάρει.
Έτσι γίνεται σε αυτή τη χώρα. Σε αυτή τη χώρα όπου μια κυβέρνηση αδιαφορεί πλήρως (ένα μόνο παράδειγμα) για το περιβάλλον, βάζει πρακτικά λουκέτο στους εθνικούς δρυμούς και σχεδόν κανένας δεν το έχει αντιληφθεί.

Η φωτιές αυτές όπως και όλες οι προηγούμενες εναρμονίζονται άριστα με το πως αντιμετωπίζουμε τη φύση και το περιβάλλον στην Ελλάδα: ένα εμπόδιο στο δρόμο της ανάπτυξης. Παρόλο το θέαμά τους μας μαυρίζει την ψυχή οι φωτιές αυτές δεν είναι παρά μια αρμονική συνέργεια στο "έργο" της κυβέρνησής μας.. Ένα μεγάλο δώρο η φωτιά!

Ποιός σέβεται τη φύση στην Ελλάδα;
Ποιός την αγαπάει;
Ποιός νοιάστηκε, ποιός νοιάζεται, ποιός θα νοιαστεί;

Στα βαθιά...

στα σκοτεινά...



in an octopus's garden



πρόσωπο με πρόσωπο μ'έναν οικείο άγνωστο

Καλοκαίρι

I'm going underwater...

Χειμώνας - Άνοιξη

Ένα νερό γκρεμίζεται από ψηλά στην πλάτη μου
έχω φτερά
και εισχωρώ στο σκοτάδι

Σ' έναν εσωτερικό ουρανό ήταν γραμμένα τ'αστέρια της απόγνωσης
Στο τραπέζι υπάρχει τώρα ένας νεκρός
στη σπηλιά με το έναστρο σκοτάδι

Στάγδην στη γούρνα το ποτέ πια
κρατώ το κλάμα στη μασχάλη σα φρατζόλα
να θρεψω το μέλλον
ύπτια η ψυχή μου γέρικο σκυλί παιδάκι στο κλάμα

Δε σου έδωσα ποτέ τίποτα

Σκεφτόμουνα αν υπάρχει κάποιο νόημα που ζούμε και άλλην εικόνα δεν έβρισκα από εκείνη ενός έναστρου μαύρου.

Άσαρκο το εσύ το εγώ μετέωρο σα δέντρο τη νύχτα

Θέλω να μιλάς σα να γράφεις αόρατους κύκλους επάνω στο τραπέζι με το νερό που χύθηκε.

Οι πασχαλιές ομολογούν την ήττα τους
χαρά τις κατέλαβε
τα φυλλαράκια τους μωβ σε ντουζ φωτός
και πράσινο μικρών επιφωνημάτων
ολόγυρα ο τόπος κατάστικτος

στον αέρα αιωρείται ένα θαύμα σαν χέρι
μεθυσμένο απ τη επιθυμία του
επιθυμία σαν βοτσαλο
που γυρνάει μέσα στα δάχτυλα

δεν έχω το τσεκούρι της στιγμής
είμαι βλαστός άκαιρος άφαντος
μόνον εσύ με είδες
κι οι νύχτες που νιώσαν την εγγύτητά μου
κρυφές
στο σκόρπισμα της απουσίας της σκόνης των σπόρων
τού ίμερου των έτσι και των πως
γέρνεις το κεφάλι διαγράφεις τη σιωπή την πτώση
διαπαντός εσύ

Dhow πριν τον κυκλώνα

click on it, it's a window

Εικόνα με ρύζι και νερό

Κατέβαινα τα σκαλοπάτια προς το μετρό μ' ένα ποτήρι νερό στο χέρι. Κατέβαινα από την κυλιόμενη σκάλα και το νερό δεν κινδύνευε. Το νερό είναι το υλικό της ψυχής λένε. Όχι ακριβώς. Το νερό είναι αυτό που επιθυμεί η ψυχή. Το παιχνίδι της ψυχής. Το μετρό είναι εκεί κάτω που κατεβαίνεις και χώνεσαι και υπάρχουν εκδοτήρια και πιο κάτω σήραγγες όπου παίζεται το σοβαρό παιχνίδι της κυκλοφορίας. Οι άνθρωποι στο μετρό είμαστε σαν αδιάφοροι. Σαν να είναι φυσικό. Δεν είμαι μόνο εγώ με το ποτήρι. Όλοι έχουν ένα ποτήρι. Και στις τσέπες τους ρύζι. Περίεργο, ε; Είναι παρανοϊκό. Σαν μια ταινία επιστημονικής φαντασίας. Κι όμως... Σε κάθε ένα κεφάλι, σε κάθε ένα μυαλό υπάρχει ένα παραμύθι με μάγισσα. Καθόλου επιστημονικό αυτό.

Μα όλη αυτή η ανάλυση είναι περιττή. Τουλάχιστον για την εξελιξη της ιστορίας μας. Πρακτικά τίποτε από όλα αυτά δε με ενδιέφερε. Ακολουθούσα την κατάδική μου διαδρομή μέσα στους διαδρόμους. Η μάγισσα στο παραμύθι που είχα στο μυαλό μου, ναι αυτή με απασχολούσε και κάθε τόσο μου χυνότανε και λίγο νερό απ'το ποτήρι. Και να σκεφτείς ότι πάντα μου άρεσε πιο πολύ η επιστημονική φαντασία... Πώς έγινε η διαδρομή μου να μην μπορεί να ξεμπλεχτεί; Πως θα πετάξουμε το χαρταητό τώρα; Αχ το βλέπω στα μάτια σου, φοβάσαι ότι θ'αρχίσει να βρέχει! Όχι εδώ στα λαγούμια δε βρέχει. Και ούτε με χαρταητούς χρειάζεται να ασχοληθούμε. Ας πάρουμε αυτή τη σκάλα. Πάει πιο βαθιά! Υπάρχει πάντα και ο Ιούλιος Βερν. Μπορεί να βρούμε στο πιο κάτω κάτω επίπεδο ένα άλλον ουρανό. Γαλάζιο απαλό και φυσικά ζωγραφιστό. Λες να βρέχει κιόλας εκεί κάτω; Στον Ιούλιο Βερν είχε και τρικυμίες θυμάμαι στις υπόγειες θάλασσες. Αηδίες... Είχε μήπως και απέραντους κλιμακωτούς οριζώνες; Ανεβαίνω με δυσκολία. Στις κυλιόμενες σκάλες. Με δυσκολία σα να ασθμαίνουν οι σκάλες. Καποιανού η τσέπη τρύπησε και χύθηκε ρύζι και το αλέθουν οι αρθρώσεις των μετάλλων. Ανεβαίνω όμως. Δίψασα. Πίνω το πατήρι το νερό. Δεν ξεδίψασα αλλά έξω βρέχει! Νερό. Φυσικά και δε σε ξεδιψάει η βροχή. Αντέχω όμως μέχρι το σπίτι. Θα φτάσω βρεμμένος και θα πιω πολύ νερό!

Eυχαριστώ την atg για την ευγενική της πρόσκληση.
Είμια σίγουρος ότι θα προκύψει χάος από αυτό το παιχνίδι για υτ΄οκαι αθλοθετώ με τη σειρά μου τις λέξεις:
κουκουνάρι, σφεντόνα, όνειρο, καράβι, πολέμαρχος.
Καλώ πάλι την atg (γράψε μια καλή ιστορία τώρα!), την mindstripper (παρόλο που μπορεί να με βρίσει:), τον αγαπητό μου Χ2 (κανονικά πρέπει να γράψει 2 ιστορίες), τη Γιουτζίνια (παρόλο που φοβάμαι στην ιδέα του τι μπορεί να γράψει), την andrea (παρόλο που μπορεί να γράψει μια μελοδραματική αηδία) και την AEon FluX. Δεν πειράζει που είναι 6 οι προσκλήσεις... οσο περισσότερες ιστορίες τόσο ταχύτερα βαδίζουμε προς το χάος! χεχε

Ιστορία με φως και νερό

Και λέω στον εαυτό μου πως δε θα παραδοθώ στην ομορφιά σου παρά με έναν ανάερο τρόπο, χωρίς αγκάθια, χωρίς δεσμά, αφού ξέρω υπάρχεις μέσα μου και πριν και πάντα κι εγώ το ίδιο μ' έναν αδιανόητο τρόπο, μια απίθανη διαδρομή μες στα εκατομμύρια των συνάψεων, ένα σχέδιο μεταβαλλόμενο που υπάρχει στην εισπνοή και χάνεται και σαν όνειρο θα φανεί κάπου πάλι, σαν ένα σύννεφο που περνάει στο γαλάζιο ουρανό την ώρα που κοιμάσαι, κρατάει ένα κίτρινο τριαντάφυλλο χωρίς κανέναν συμβολισμό και φεύγοντας αφήνει το απλωμένο χέρι του πίσω να παίζει με το φως όπως μ' αρέσει να παίζω με το νερό και το φως γίνεται ζεστασιά και το κοιμισμένο σώμα συστρέφεται, κινείται, διατρέχεται από θέρμη το πορτοκαλί τρίχωμα και δεν μπορώ παρά να παραδεχτώ το σώμα του νερού που φέρω, τη βια του, το θέλω που κρύβεται κάτω απ' την επιφάνειά του, τον έρωτά του για τα φωτεινά μάτια που φωτίζουν ακόμη και μες στον ύπνο τους.

Απουσία χρώματος και βασανιστική φθορά

Αν κάνεις κλικ δε θα δεις παρά την ίδια εικόνα λίγο πιο μεγάλη.

Ιστορία σε ένα δωμάτιο

- Ένα μεγάλο άδειο δωμάτιο με παρκέ. Είμαι στην άκρη του. Κάτω. Το μάγουλο στο παρκέ. Ένα μεγάλο δωμάτιο με παρκέ. Γεμίζει και αδειάζει με φως. Γεμίζει και αδειάζει με φως. Είμαι στην άκρη του. Κάτω.
Ανάμεσα στην Ευρώπη και στην Ασία έχει έρημο. Ένα δωμάτιο με παρκέ άδειο. Είμαι στην άκρη του. Πεσμένος στο πλάι, μαζεύω τα γόνατα στο στήθος. Τι ωραία! Άδειο δωμάτιο. Ανάμεσα στην Ευρώπη και στην Ασία.
Ανάμεσα στην Ευρώπη και στην Αφρική έχει θάλασσα. Η γη είναι στρογγυλή. Η οθόνη μου τετράγωνη. Το δωμάτιο έχει παρκέ. Είναι άδειο. Γεμίζει και αδειάζει με φως.

- Στο σώμα μου αναπτύσσονται ασυνέχειες. Μαζεύομαι στο σκοτάδι. Απλώνομαι στο φως. Αναπτύσσω μια συμπάθεια με τα φυτά. Φοβάμαι τις ασυνέχειες. Στο φως ξεχνώ. Στο νερό χαίρομαι.

- Πατάω άτσαλα πάνω στις ώρες. Κουτρουβαλάω στα απογεύματα. Περιπλανιέμαι στα πρωινά. Οι νύχτες είναι σαν τσουλήθρες. Τελειώνουν γρήγορα. Σε ξεβράζουν γοργά στο χάραμα. Οι εβδομάδες είναι άνυδρες.

- Λοιπόν, να σου πω κάτι; Για μένα τίποτα. Όλα είναι ανώδυνα. Δεν πονάει τίποτα. Είναι αυτό κάτι. Είναι... Έχεις ζυμώσει; Πώς είναι η ζύμη ένα πράγμα που όλο το γυρνάς και σπάει και πάλι πλάθεται και παλι είναι ένα. Ένα. Γυρνάει, διαβολοφέρνει, σπάει, χάνεται, σου φεύγει και παλι είναι. Και πάλι πλάθεται και πάλι ένα. Η νύχτα είναι ασήμαντη. Ακύμαντη. Η στιγμή είναι αφημένη επάνω στο τοιχάκι σαν δαχτυλίδι.

- Εγώ έφυγα γυμνός και κρυώνω. Άφησα τα ρούχα μου εκεί. Δε μου πέρασε απ'το μυαλό πως θα μπορούσα να συνεχίσω να κυκλοφορώ με τα ίδια ρούχα. Και μέσα στα καινούρια ρούχα μου αισθάνομαι γυμνός. Σα να ξέμεινε ο εαυτός μου αλλού. Φαντάζομαι πως με τον καιρό θα βρω έναν τρόπο να τα φοράω κι αυτά. Θα θελα να ήμουν ηθοποιός! Ν' αλλάζω τις φορεσιές και τους ρόλους, να τους δίνω κάθε φορά πνοή και να είμαι πάντα άτρωτος. Δολοφονημένος ή προδότης, εγκληματίας ή εραστής, υπηρέτης ή βασιλιάς.

- Ανοησίες! Ένα σώμα που να μην οδύνεται. Αυτό ναι!

- Τις προάλλες μια λευκή κουρτίνα πανέμορφη. Που τη φυσαγ' ο αέρας και την πήρε και την ταξίδευε. Και την έριξε -ω θαύμα- πάνω μου. Μ'όλα της τα δάκρυα δροσερά στα σκοτάδια. Μπα; Μα νόμιζα πως την είδα στο φως. Ή να πέφτει πάνω της φως. Όχι, ήταν η ιδέα μου, δεν την είδα φωτισμένη παρά μόνο στο διάδρομο. Με τη λευκή ποδιά. Και τα μεγάλα μάτια. Πολλά περιστατικά. Πολλά αποτρόπαια.

- Ένα σώμα που να μην οδύνεται... Κλείνω τις πόρτες μια μια και φεύγω προς τα μέσα.

- Το ταβάνι ήταν χαμηλό και στον τοίχο είχε πλακάκια.

- Κι όμως, δεν θυμάμαι να είχα ποτέ παρατηρήσει πόσο γλυκά είναι τα δάκρυα υπό το φως μιας πιθανότητας.

- Πονάω εκεί που είναι γραμμένη μέσα μου αυτή η απουσία.

και η αγωνία των ανθρώπων

Κλικ. Κλικ στη εικόνα για μια ευρύτερη οπτική.

Η αγωνία των δέντρων

Η λιμνοθάλασσα και ο θεός

Φωτογραφία από τις λιμνοθάλασσες του Αμβρακικού. Εδώ φαίνεται τμήμα της. Πάτησε στην εικόνα για να τη θαυμάσεις σε πανοραμική εκδοχή.

Στη παλιά γνωστή άγνωστη Νοοτροπία, η οποία μάλιστα μεταφέρθηκε πρόσφατα στο wordpress, μπορείς να δεις -εκτός από όλα τα άλλα ενδιαφέροντα πράγματα- μερικές ακόμη φωτογραφίες από τις λιμνοθάλασσες του Αμβρακικού.